“Birlikte geçireceÄŸimiz zaman, size diÄŸer katıldığınız derslerden çok daha farklı gelebilir. Evet arkada$lar, ilk dersimiz, hiçbirinizin buradan alınacak bir derse ihtiyaç olmadığıdır..” diye ba$layan ve sonunda “Dersi hayat verir.” felsefesiyle yola çıkan bir öğretmeniniz oldu mu hiç?

Bir hayat dü$ünün ki, 30 sene yurdunuzdan, arkada$larınızdan ve en önemlisi a$kınızdan uzak durmanızı gerektiren. İ$te ana teması buymu$ gibi görünüyor ancak, hemen yanılmayın. Bir öğretmen dü$ünün ki, size sizden daha fazla değer veriyor. Sorunlarınızı çözmenizin, kendinizden evel geldiği gerçeğini yüzünüze vuruyor. İ$te bu öğretmenin, asıl meselesi kendi sorununu çözememi$ olması. Bu yüzden, hayatı boyunca hep kalbinin, ruhunun, hislerinin bir kıyısında, hiç söylemediği söylemediği o cümleler yüzünden zehir olmu$ bir hayatta ya$amanın verdiği pi$manlık duygusu..

Derken birgün öğrencilerinden biri, bu öğretmenin günlüğünü okuyor. Bu öğrenci sevdiÄŸi kızla konu$amayan, içine kapanık bir ki$i. Ä°$te o günlüğü okuduktan sonra, hayatın önemli bir dersini daha alıyor. “Ya sonradan onun gibi, söyleyemediÄŸim $eylerden ötürü pi$man olursam?” diyerek, kendini topladıktan sonra o sevmi$ olduÄŸu kıza, a$kını haykırıyor…

Ferhan $ensoy’un ba$rolde oynadığı, gayet güzel ve benim çok ho$uma giden bir film “Son Ders: A$k ve Ãœniversite” kesinlikle izleyin. Ãœst kısımlarda kendimce yorumladım, gerçekten etkilendim. Sizlerinde izlemesinde fayda var. Ä°zleyin, filmler her ne kadar beyaz-perde’de kalan eserler olsa da, insanlara birçok konuda yardımcı olabilecek içeriklere sahip olabiliyor. Filmi izledikten sonra “Dersi hayat verir” kavramını çok iyi anlayacaksınız.

Korkusuz bir nefes çek,
Ardından sal onu atmosfere.
Korkmuyorum diye haykır,
Kendinden ürk ve sus.

İntikamını almalısın dostum,
Bas hadi tetiÄŸe.
Kar$ında duruyor baksana,
Çevir durumu kendi lehine.

Orada tanı$acaksın $eytanla,
Göreceksin ne mal olduğunu.
Bir seçim hakkı daha doğacak sana,
Ya uyacaksın ya da kar$ı çıkacaksın ona.

Hepsi sadece bir seçim,
Basitçe i$aretleyeceksin $ıkkını.
Bana kalırsa bas tetiğe,
Fı$kırsın intikamın beyaz zemine.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Kapımı çalıp durma ölüm,
Açmam;
Ben ölecek adam değilim.

Alı$tım bir kere gökyüzüne;
Bunca yıllık yolda$ımdır bulutlar.
Sıkılırım,
Ku$lar cıvıldamasa dallarında,
Yemi$lerine doymadığım ağaçların,
Yağmur mu yağıyor,
Güne$ mi var,
Farketmeliyim.
Baktığım pencereden.
Deniz görünmeli çıksam balkona.
Tamamlamalı manzarayı..
Karlı dağlarla sürülmü$ tarlalar.
Ekmekten olamam doÄŸrusu,
Nimet bildiÄŸim;
Sudan geçemem,
Tuzludur teneffüs ettiğim hava.
Ya nasıl dururum olduğum yerde,
Öyle upuzun yatmı$,
İki elim yanıma getirilmi$,
Hareketsiz,
Sükûta râmolmu$;
Sanki devrilmi$ bir heykel?

Ellerim ne der sonra bana?
SoÄŸumu$ kalbime ne cevap veririm?
Utanmaz mıyım ayaklarımdan?

Kalkmalıyım,
Dola$malıyım,
Sokaklarda, parklarda.
El sallamalıyım,
Giden trenlere,
Kalkan vapurlara.
Bilmeliyim,
Gölgelerin boyundan,
Saatin kaç olduğunu..
Islık çalmalıyım.
Türkü söylemeliyim,
Yol boyunca,
Keyfimden ya hüznümden.
Geçmi$ günleri hatırlamalıyım,
Dalıp dalıp akarsuya,
Hayaller kurmalıyım,
Güzel geleceğe dair.
Yanımdan geçenler olmalı,
Selâm almalıyım;
Robenson’u dü$ünmeliyim,
GaripliÄŸini:
$ükretmeliyim,
İnsanlar arasında olduğuma.
Nedir ki eninde sonunda ölüm?
Ayrı dü$mek değil mi a$inalardan?

Kapımı çalıp durma ölüm,
Açmam;
Ben ölecek adam değilim.

Yazarı: Cahit Sıtkı Tarancı

Sen yoksun…
Bo$una yağıyor yağmur;
Birlikte ıslanamayacağız ki..

Bo$una bu nehrin,
Çırpınıp pırpırlanması;
Kıyısında oturup göremeyeceğiz ki..

Uzar uzar gider,
Bo$una yorulur yollar;
Birlikte yürüyemeyeceğiz ki..

Özlemler de ayrılıklar da bo$una,
Öyle uzaklardayız;
Birlikte ağlayamayacagız ki..

Seviyorum seni bo$una,
Bo$una ya$ıyorum;
Ya$amı bölü$emeyeceÄŸiz ki…

Yazarı: Aziz Nesin

Korku dağlarının yürekçisi,
Ölüm denizlerinin kürekçisi.
Öyle suskun oturuyor $i$esinin ba$ında,
İçtiğinin hem hırsızı, hem bekçisi..

Onu kırmı$ olmalı ya$amında birisi,
Dinledikçe susması, dü$ündükçe susması.
Tek ba$ına iki ki$i olmu$ kendisiyle gölgesi,
Heykelini yontuyor yalnızlığın ustası..

Yazarı: Özdemir Asaf

Hani insanlar götü sıkı$tıkça, isyan ederler ya aslında ne yaptıklarını bilmeden. Ä°$te $imdilerde de ona takıyorum kafayı. Yolunda gitmeyen bir$eyler olduÄŸu anda, yine bizim insan-oÄŸlu, çareyi ba$kasına suç atmakta buluyor. Hadi bunu zaten biliyoruz, bir türlü kabullenemesekte. Ancak neden suçu Tanrı’ya atıyoruz?

Ä°$imiz yolunda gitmeyebilir, sevdiÄŸimiz bize varmıyor olabilir hatta istediÄŸimiz ölüm bize gelmiyor da olabilir. Dünya içinde deÄŸil miyiz? Bunları zaten bilmiyor muyuz ki, hala Tanrı’ya isyan ediyoruz? $imdi sorsam bu isyan edenlerin çoÄŸu, güya Tanrı’ya inanan insanlar. Peki neden sizi “Yaratana” isyan ediyorsunuz?

Ä°nsan ilk-evvela kendine isyan ediyor, sonra bakıyor ki i$ler istediÄŸi gibi gitmiyor. O zaman suçu daha büyük yerlere gönderiyor. Ulan insan-evladı, ne diye isyan ediyorsun ki! Gelmi$sin i$te dünyaya, öyle veya böyle göçüp gidiceksin. Her ne kadar mutsuz olsanda, biraz $ükür et. En azından nefes alıp-verebiliyorsun. Ne diye bu salakça isyan konusuna giriyorsun. Ä°stediÄŸin kadar küfür et ya da ne bileyim haddinden fazla nefret et. Ne olacak ki? Emin ol seni duyan ve gören biri var. Bunların hesabı sorulmayacak mı ki? Neyse ho$çakalın isyankar insanlar. “Kafanıza göre takıladurun!”

Kırılmak çok kolay oldu,
Alı$mak bir o kadar zor.
Ya$ım sır verir oldu.

Darılmak çok kolay oldu,
Barı$mak bir o kadar zor.
Vakit az gelir oldu,
Ölümden beter oldu.

Yazmamı$lar, kaderimi kimseyle.
Sarılmı$lar, niceleri sevgiyle.
Uçan ku$lar, dönmez geri güz diye.
Yazmamı$lar kaderimi..

Tanı$mak çok kolay oldu,
Sevi$mek niye böyle zor?
Yerim dar gelir oldu.
Ölümden beter oldu.

Yazmamı$lar kaderimi, kimseyle.
Sarılmı$lar niceleri, sevgiyle.
Uçan ku$lar, dönmez geri güz diye.
Yazmamı$lar kaderimi..

Özlem Tekin