Her şey yerli yerinde; havuz başında servi, Bir dolap gıcırdıyor uzaklarda durmadan. Eşya fışkırmış gibi tılsımlı bir uykudan, Sarmaşıklar ve böcek sesleri sarmış evi. Her şey yerli yerinde; masa, sürahi, bardak, Serpilen aydınlıkta dalların arasından. Büyülenmiş bir ceylan gibi bakıyor zaman, Sessizlik dökülüyor bir yerde yaprak yaprak. Biliyorum gölgede senin uyuduğunu, Bir deniz mağarası... 

Nere gizlendimse aşikâr oldum, Hedefte gördüler sensiz iki gün. Dertler avcı oldu, ben şikâr oldum, İnsafsız vurdular sensiz iki gün.. Gözlerde avcıya yaranmak hazzı, Zevkten dört köşeydi hepsinin ağzı. Üstüme atıldı yüzlerce tazı, Başımda durdular sensiz iki gün. Ayağıma prangalar taktılar, Gözlerimi dağladılar yaktılar. İki koldan, bir alnımdan çaktılar, Çarmıha gerdiler sensiz iki gün.. Kâle... 

Sevgili günlük tarzında yazmayı ben de isterim tabi ki, ne yalan söyleyeyim hiç tarzım değil. Benim amacım herkesle aynı olabilmek, sizler gibi değilim ben. Farklılaşmaya çalışmıyorum, farklı olmak istemiyorum. Ben de sizler gibi, aynı kefeye konmak istiyorum. Yine de amacıma ulaşamıyorum. Sizler farklılaşmaya çalışırken, aslında hepiniz birden aynı olmuş olmuyor musunuz? Anlayamıyorum, ben farklı... 

Kişisel fikrimi dile getirmek gerekirse, dünyanın en iyi oyuncusu Al Pacino‘dur. Takip edenler bilirler ki, Al Pacino sanki oyuncu olmak için yaratılmış gibidir ve böyle bir oyuncunun baş rolünde oynadığı You Don’t Know Jack filmi gayet tabi bir şekilde mükemmel bir film olmuş. Adam Mazer’ın kaleminden mükemmel bir senaryo yazılmış ve yönetmenlik koltuğunda Barry Levinson güzel işler çıkarmış... 

Okul yıllarında, takmadık kimseyi, Dikkatli değildik, gençliğin kaprisi. Öğrenmedik herkes öğrenirken, Ah be usta, biz ne yaptık. Tam delikanlı olduk derken, Kalem yerine elimize sigara aldık. Herkes birşeyler çizerken, Biz sadece karaladık. Ah be usta, biz ne yaptık! Herkes kütüphanedeyken, Biz toplaşıp meyhaneye kaçardık. Rakıların, mezelerin yanında, Dertleşip, naralar atardık. Ah be usta, biz ne... 

Yeni bir sigara yakarak başlıyor, Bu yazıdaki esrarengiz yolculuğum. Nereye varacağı aslında belli, Mühim olan nasıl başladığı. Neler yazsam, neler çizsem, Biliyorum, yine sana varacağım. Hatta ne istesem ve ne düşünsem, Seninle uykuya dalacağım. Sabahı zaten sorma bana, Sensiz gün-yüzüm yok ki. Olmasanda yanımda, Unutmuyorum her gece fısıldadığın hikayeyi. Efkarlıyım ve hüzünlüyüm yine, Hiç... 

Bulutları düşünüyorum, kuşları ve aşkı, Tarihleri var da onların, hatta anıları. Vatanları olmadı hiç bir zaman, ki onlar, Ayışığına karıştılar yeryüzünden göçerek. Ve bırakarak metal bir uygarlığı geride… Anladım ayaklarımın altındaki dünya değil, Çocuk sevinçleri, ipinden koparılmış uçurtmalar. Bulutu ve suyu izliyor soluk bir sonsuzluk, Anladım yüreğimdeki rüzgarla sürükleniyorum. Üşüdüğümü... 

Karanlıkta duruyorum aşk vurmasın yüzüme, Dokunmasın kimse bana, Kimse ulaşamasin artık tenimin incinen yerlerine.. Uyanmasın bir daha etimdeki yaralı hayvan, Zamanın siyah deltasında çürümek istiyorum; Biliyorum artık kimse yok kimsesizliğime… Biliyorum aşka kimse yok, Aşkın karanlık metali soğuyor yüreğimin derinliklerinde.. Aşklarım, arkadaşlarım, dostlarım, Dağılıp gitti herkes; İçimi... 

Aldırma göz yaşıma benim biricik kızım; Bırak beni gideyim ayılmadığım yere. Bir gamlı bülbülüm ki yavruma geçmez nazım; Neden feryat edeyim duyulmadığım yere? Madem ki görenlerin ürperdiği yarayım; Kimden medet umayım, kimden derman arayım? Bir selamı çok gören semte neden uğrayım? Girmem sevilmediğim, sayılmadığım yere. Beni aldatan benim, eşim, dostum, bigünah. Ne gafil serseriyim, bin kere,... 

Siz gözümde kedisiniz, Çünkü kuvvetlisiniz. Ne zaman kaçmaya yeltense biri, Onu derhal yakalabilirsiniz. Hep kaçıp duranlar, Sizler fare gibisiniz. Her ne şekilde olursa olsun, Kaçar ama yine yakalanacağınızı bilirsiniz. Bir de yem lazım tuzağa, Peynir diyorum ben buna. Biri oltaya takılmalı, Şaşırmalı hedefiniz bir anda. Düşünüyordum da; Fare kaçabilir, Kedi yakalayabilir. Peki ya peynir? Yazarı: Fatih...