Bütün sevgililer, dostlar gitti,
Bir sen kaldın kadınım beni terketmeyen..
Batan gemilerin kaptanları gibi,
Denizlerin ortasında ölümü bekleyen.

Yazarı: Ümit Yaşar Oğuzcan

Dostum bildiğim bir ki$iyle tanı$tım,
On-be$ yıldır beraber olduğum halde..
Esas yüzü çirkeflikmi$,
Geç bile olsa sonunda tanıdım dostumu..

Malı mülkü seven biriymi$,
Gösteri$i de çok beğenirmi$..
Gülüp duran gözlerinin ardında,
Fesat ibnenin tekiymi$..

Kafası bulanınca dostum deyip gelirdi,
Dertle$ir ve kullanır giderdi..
Hep sustum göz göre göre,
Tamam da peygamber deÄŸiliz ki..

Patladım haliyle günlerden bir gün,
Tek kelime etmedim sahte dostuma..
Kafamı çevirip yürüdüm yanından,
Sen deÄŸi$tin dostum diyemeden..

Yine susmaktayım bu aralar,
Konu$sam sanki neye yarar?
Kabul etmeyecek kadar inatçı,
Gerçek olamayacak kadar da sahteymi$..
Bunca yıl inandığım,
Tek samimi dostum…

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur

Yıkılmak, ezilmek her gün biraz daha,
Dostlar deÄŸi$iyor, aldanmalar deÄŸil..
Aksimizden eser yok $imdi o sularda,
Çirkin olan biziz, aynalar değil..

$erefsiz ellerin, $erefe kaldırdıkları,
$i$eler, kadehler, o cam kırıkları..
Götürün, götürün bu aydınlıkları,
İçimde güz ba$ladı, ilkbahar değil..

Ne bir anlayı$lı el, ne bir dost bakı$,
Biraz ümit, biraz hayal sonra aldanı$..
En güvendiğimiz tepelere kar yağmı$,
Deniz o deniz deÄŸil, daÄŸlar o daÄŸlar deÄŸil..

Yazarı: Ümit Yaşar Oğuzcan

Akıldan geçen yolu kazmı$lar,
Ben geçer miyim? Yok!
Ah bu diyarda kimi yakmı$lar,
Haberin var mı? Koç!

Saygıdan geçen yolu yakmı$lar,
Ben geçer miyim? Yok!
Ah bu diyarda kimi asmı$lar,
Haberin var mı? Koç!

Solumdan geçen yolu asmı$lar,
Ben geçer miyim? Yok!
Kom$u toprağa kimi gömmü$ler,
Haberin var mı? Koç!

Manası yoktur yok,
Yok bu alemin!
Manası yoktur yok,
Yok bu gafletin!
Manası yoktur yok,
Yok bu alemin!
Manası yoktur yok!
Yok bu gafletin!

Gönülden geçen yolu gömmü$ler,
Ben geçer miyim? Yok!
Ah bu diyarda kimi kesmi$ler,
Haberin varmı? Koç!

Sanattan yolu kesmi$ler,
Ben geçer miyim?
Kar$ı köprüden kimi atmı$lar,
Haberin var mı? Koç!

Manası yoktur yok,
Yok bu alemin!
Manası yoktur yok,
Yok bu gafletin!
Manası yoktur yok,
Yok bu alemin!
Manası yoktur yok!
Yok bu gafletin!

Duman

Ba$lamak istiyorum bir yerlerden,
Dünyayı acıtabilmek istiyorum..
Öcümü almak adına i$e yaramaz cin fikirler üretiyorum..
Kızgınım ve haliyle vurduğum heryerden kan döküyorum..

Doğdum doğalı tek geli$en yönüm,
Küfretme kabiliyetim..
Uçu$an yapraklardan tutun da,
Ba$ıma dökülen yağmur tanelerine kadar,
Tüm ayrıntılara küfrediyorum..

Bilincimi kaybediyorum,
Nefesimi tutamıyorum,
Kalbimi durduramıyorum..
YapabildiÄŸim $eyler belli,
Öcümü almak adına, boktan fikirler üretmek
ve sağa sola küfredip durmak..

Belki de böyle olmamalıydı,
Hayatıma düzgün bir yol bulmalıydım..
Kişilik kırılması yerine,
Ke$ke sadece hayallerim kırılsaydı..

Sorumlusunu bulup cezalandırmalıyım,
Yanlı$ yoldayım biliyorum,
Sorumlusu dünya olsa bile cezalandırmak gibi sonuç elde etmek imkansız..

O’nun yüzündendi her$ey,
Dünyadan nefret edi$im,
Bilinçsizce hareket edi$im,
Küfürler edi$im,
Sinirlenip debeleni$im..

Sevdiğim için oldu tüm bunalımlarım..
Önce onu sevdim, sonra kendimden nefret ettim..
Arkası geldi hayatımdan bezdim..
Bezginliğimin önüne geçemedim ve hayatın sorumlusu dünyadan tiksindim..

İnsanları i$e yaramaz,
Hayvanları laftan anlamaz,
Ruhları akıllı duramaz,
Ölüleri doğru düzgün bile ölemez!

Ne biçim dünyaydı bu?
İçinde ya$ayanlarının bile kendisini yok etmek için,
Komplo teorileri üretmeye ba$lamasını engelleyemiyordu..

Dünyanın içinde tek gerçek vardı..
Canlılarının bir kaçını esir aldı ve onlara hayatının anlamını anlattı..
Sevginin, $öhretin, acının hatta mutluluÄŸun bile yalan olduÄŸunu…
Salak gibi hevesleni$in ve bekleyi$in yalan olduÄŸunu..
İnsanların bir kısmına nakletmi$ti..
Çok bilge ve yüce varlıktı,
O’nun kod adı; ‘KARAMSARLIK’tı..

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur

” A$k içinde, yalan içinde,
Tek bir ayna binbir biçimde.. “

Bir gün ölürsem,
Hiç istemeden..
Beni bir ağacın altına,
Ama denizi de görsün;
Bırakın!

Ellerimi iki yana uzatın,
Hiç tatmadığım birşeylere sarılacakmı$ım gibi..
Üstümde hiç bir$ey bırakmayın,
Ben hiç çıplak kalamadım ki..

Özler mi rüzgar saçlarımı ok$amayı?
Söyleyin geri getirsin yağmur, gözya$larımı!!

Bir gün ölürsem,
Hiç istemeden..
Beni bir ağacın altına,
Ama denizi de görsün;
Bırakın!

Sevdiğim kadın ba$ucumda saçlarımı ok$asın..
Uçan ku$larıma, sahte dostlarıma serbest;
Ama annem n’olur aÄŸlamasın!!

Özler mi rüzgar saçlarımı ok$amayı?
Söyleyin geri getirsin yağmur, gözya$larımı!!

Feridun Düzağaç