İşte bir eklem yeri daha, Doğayla ben, benimle doğa. Var, o kadar unutturacak şey var da, Neden bir o, bir söğüt ağacı. Sayısız yapraklarıyla karşımda. Acı bir tütünden çıkardım bu şarkıyı, Kalbimde doğup batan güneşlerden. En çok da bir karanlığı bırakıp gittiler bana, Ve bu suskunluğu, bu karamsarlığı, Sözgelimi içimde hiç kımıldamadan duran bir çarşıya. Var, o... 

[mp3]http://www.depresyonist.com/muzik/kadinim.mp3[/mp3] Sana dargınım, kırgınım, Kızgınım sana. Haksızlık, vefasızlık bu, Bu herşeyi inkar eden duygu ve acı. Yazık! Kadınım söyle sen mutlu oldun mu? Bu deli adamı unuttun mu? Sevdin mi gerçekten ah seviştin mi? Söyle onları da öptün mü? Hiç üzülmedin mi? Düşünmedin mi halimi. Hiç mi sızlamadı için? Bir tek iz bile yok mu benden? Kadınım... 

Ürkek bir çocuk bizimkisi, İlişkimizden meydana gelen. Geceleri kilise çanlarından ürken, Yorgan altına saklanıp inleyen. Bu bizim eserimiz sevgilim, Ruhlarımızın kırılmış parçası. Biraz biraz da yansıması, Kişiliklerimizin ortalaması. İkimiz yarattık lanetimizi, Üzerimize yağarken en şiddetlisi. Artık kurtuluş yok, Sonuna kadar bırakmayacak birbirimizi. Silinmiş hatıralarımızın, Kalıcı... 

Valla pek sevmiorum yıl-baş/son olaylarını. Kısaca söz etmek gerekirse, saçmalıktan ibaret. Sene ne olursa olsun, kafalar değişmediği sürece ne fark eder? Bu arada sizlere kısa bir anektod düşeyim; “Her kim ki yaparsa yılbaşını bu dünyada baş tacı, maaza’allah öbür dünyada götüne girer süslediği çam ağacı.” Geçen sene iki bin sekiz’e yalaklanıyordunuz,... 

Ben gidince hüzünler bırakırım, Bu senin yaşadığındır. Bir ev sıkılır kadınlardaki, Bir adam sıkılır kadınlardaki. Seni sevmek bu kadar mı, O benim yaşadığımdır. Bazan da bir yerde kuşlar vardır, Ne uçmak, ne görünmek için. Bir karanfil pencereyi deler, Bir kapı kendiliğinden kapanır. İstesek sevişirdik, ama olmadı, Biz değil yaşayan acılardır. Gitsem de her yerde biraz... 

Dizlerinde kalırsın bir akşam vakti, Soluklarına uğrarsın, kısılmış gözlerine. Geçersin geçersin geçersin, Gökteki tek yıldızdan üşüyerek. Görüyorsun değil mi? Ne kadar inceldi kent. Ansızın bir kent daha görünecek. Bak işte, duyuyor musun, Öpüldün bırakıldın sanki. Bir değil iki türlü senin de soluğun. Yazarı: Edip Cansever 

Ben uyurum zaman geçer, Uyanırım durur. Anlaşmamız böyle, O geçer, ben durur. İlk doğduğum günden beri, O geçti, ben durdum. Aslında bir seçimdi bu, Seçimi yapamadan yoruldum. Aklım da öyle zaten, Tam ihtiyacım olduğunda durur. Her insan gibi, Önce aklım beni kurutur. Herşey günün birinde durur, Aşk, nefes, hayat bile. Tek durmayacak zamandır, Kim bilir belki bir gün o da yorulur. Yazarı:... 

Güz ve kış ve ilkbahar geçti, Yaz çarçabuk geçti. Hepsi tekrar tekrar geçtiler, Bu bana uzun geldi. Gecem avurtlarım gibi çöktü, Ve çöktüm. Sabahım, sabahlarım.. Kabından taşan sütler gibi büyüdü, Ve taştım. Gün güne taşındı, yıl yıla, Gitmedim, gidemedim.. Ki dedim; Bana söz vermeliydi biri. Sesi uzaklardan gelen, Görünmez yıllarla ilgili. Yazarı: Edip Cansever 

Belki durup dururken, yanına gelince, Söylediklerimi anlamsız buldun. Oysa vakit yoktu ama sen haklıydın, Çünkü böyle şeyler aceleye gelmezdi. Yalandan da olsa, Ne güzel güldün o akşam bana… Belki tanışmak zor, İyi anlaşmak zor, Peki görüşmek çok mu kolaydı? Çok kısa bir zamanda, Belki biraz da zorla, Bence gayet iyi de anlaştık. Yalandan da olsa, Ne güzel güldün o akşam... 

Önce sesini, Sonra yankısını çaldırdın şu beton ormanında. Bu kent de tükürdü aşklarına, Kal orada! Artık hiçbir şeyden kurtulamazsın, Islanmışsın bir kere oğlum, Yaş gününde; Kuruyamazsın.. Yazarı: Yılmaz Odabaşı