Her zaman olduÄŸu gibi, bu gece yine kendimi sorguluyorum. Bu kez sanırım sadece kendimi deÄŸil, geceyi de sorgulamış oluyorum. Aslında bir-çok kiÅŸinin daha önceden bir-kaç kez tatmış olduÄŸu birÅŸeydir, gündüzlerden nefret etmek. Kimisinde gelip geçici oluyor, kimisinde yani benim gibilerde kalıcı. Olay aslında çok basit, mutsuz olan insanların çoÄŸu, birÅŸeyler yapmak adına fazla hevesleri olmaz ve yeni doÄŸan gün onları pek enterese etmez. İçlerinde hep “canım birÅŸey istemiyor!” tribi vardır. Bunun tıptaki adı, depresyon baÅŸlangıcı.

Herneyse ben sorgulamaya geri döneyim. Gündüzleri sevmeyen bir insan, gecelere bayılır. Tam tersi de söz konusu olabilir, pozitif insanlar açısından ancak pozitif’lik nedir bilmediÄŸim bir alan ve bu yüzden yorum yapmak istemiyorum. Ben kendi açımdan ÅŸunu düşünüyorum, gündüzleri sıradan insanlar gibi yaÅŸayıp, (iÅŸe gitmek, çalışmak, okula gitmek vs.) geceleri ise hakikaten kendini geliÅŸtirebilmek. Sanıyorum ki aklım, sadece geceleri tam randımanlı çalışıyor. BilmediÄŸim, öğrenemediÄŸim herÅŸeyi geceleri daha iyi kavrıyorum. Hep içimde, kalıcı birÅŸeyler nasıl yapabilirim düşüncesi beliriyor. Hele ki kafam çakır, müziÄŸim dost ve gecenin karanlığı yanımda ise…

Örnek vermek gerekirse, gündüzleri hiç-bir ÅŸekilde yazı yazamam. Hiç-bir ÅŸiirim yoktur ki, öğle vakti düşünceli bir ÅŸekilde yazılmış. Gündüzleri pek enerjik olamıyorum, canım pek birÅŸey istemiyor. Hem istese bile, saÄŸlıklı düşünemediÄŸimden yapmak istediÄŸimi yapamıyorum. Neyse ki olayı çözdüm, benimki bir hastalık deÄŸil; tamamı ile alışkanlık haline gelmiÅŸ. Geceleri huzurlu, dikkatli ve gerçekten mutlu oluyorum. Tamam daima gece ile birlikte yaÅŸanmaz ama en azından bunu denemek istiyorum. Gündüzlerim ve gecelerim yer deÄŸiÅŸtirmiÅŸ durumda, kendimi ikisini ayrı ayrı kontrol edebileÄŸim bir duruma alıştırma çabasındayım. Eminim ki, bu da kısa bir zaman sonra oluÅŸacak. Velasıl kelam, gündüzü de belki güzel ÅŸu dünyanın ama gecesi bir baÅŸka…