Uykuların kaçar geceleri,
Bir türlü sabah olmayı bilmez..
Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya,
Deli eden bir uğultudur ba$lar kulaklarında..
Ne çar$af halden anlar, ne yastık,
Girmez pencerelerden beklediğin aydınlık..
Kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın..
Onun unutamadığın hayali,
Sigaradan derin bir nefes çekmi$çesine dolar içine,
Sevmek neymi$ birgün anlarsın..

Birgün anlarsın aslında her$eyin bo$ olduğunu,
$erefin, faziletin, iyiliğin, güzelliğin..
Gün gelir de sesini bir kerecik duymak için,
Vurursun ba$ını soğuk ta$ duvarlara..
Büyür gitgide incinmi$liğin, kırılmı$lığın,
Duyarsın ta derinden acısını çaresiz kalmı$lığın,
Sevmek neymi$ birgün anlarsın..

Birgün anlarsın ne i$e yaradığını ellerinin,
Niçin yaratıldığını..
Bu iğrenç dünyaya neden geldiğini,
Uzun uzun seyredersin de aynalarda güzelliğini..
Bo$una geçip giden yıllarına yanarsın,
Dolar gözlerin için burkulur,
Sevmek neymi$ birgün anlarsın..

Birgün anlarsın sevilen dudakların,
Sevilen gözlerin eri$ilmezliğini..
O hiç beklenmeyen saat geldi mi,
Dü$er saçların önüne ama bembeyaz..
Uzanır gökyüzüne ellerin,
Ama çaresiz, ama yorgun, ama bitkin..
Bir zaman geçmi$ günlerin uykusuna dalarsın,
Sonra dizilir birbiri ardınca gerçekler acı,
Sevmek neymi$ birgün anlarsın..

Birgün anlarsın hayal kurmayı,
Beklemeyi,
Ãœmit etmeyi..
Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir,
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi..
Lanet edersin ya$adığına,
Maziden ne kalmı$sa yırtar atarsın..
Zaman bir çiçek gibi büyür kabrimde kendiliğinden,
Bir gün seni sevdiğimi anlarsın..

Yazarı: Ümit Yaşar Oğuzcan