Kütür-Küfür-Karala:9

“Hatırlıyorum,

Siyah bir arabanın içinde şeritleri birleştiriyoruz. Yel geçiyor altımızdan. İkimizin arasında kuşku dolu bir sır beliriyor aniden. Belli etmeden havalara uçuyorum. Ellerim direksiyonda altıyı çeyrek geçiyorken, yolculuk hiç bitmesin isteyerek sinyal veriyorum yolu uzatmaya. Hiç beklemiyorken sağ elimi tutuyor ve hangi yola girdiğimi şaşırıyorum.

Unutmuyorum,

İnmişti çok geçmeden o arabadan. Artık yalnız devam ediyordum yoluma. Gecelerin, gündüzlerin ayrımına varamadan. Tutmuyordu ellerim. Hatırlıyorum da, ilerliyorum sanıyorken dikiz aynası bile alaylı bakıyordu yüzüme. Biliyordum, hep aynı yolda dönüp duruyordum. Nefesim kesiliyordu parfümünün kokusundan. Camı açıp hava alıyordum almasına da, yollar bana seni anımsatıyordu, özlüyordum.

Duruluyorum,

Tüm bu yaşadıklarımız, kendimize bile anlatamadığımız bir sır olarak kalacak biliyorum. Yoruldum artık boş şerit aramaktan. Ben biraz mola veriyorum…”

// “Kütür-Küfür-Karala:9” – Fatih Boyacıoğlu

Published by

FTB

depresyonist.com’un öncüsü ve depresif ki$ilik.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *