Kütür-Küfür-Karala:9

“Hatırlıyorum,

Siyah bir arabanın içinde şeritleri birleştiriyoruz. Yel geçiyor altımızdan. İkimizin arasında kuşku dolu bir sır beliriyor aniden. Belli etmeden havalara uçuyorum. Ellerim direksiyonda altıyı çeyrek geçiyorken, yolculuk hiç bitmesin isteyerek sinyal veriyorum yolu uzatmaya. Hiç beklemiyorken sağ elimi tutuyor ve hangi yola girdiğimi şaşırıyorum.

Unutmuyorum,

İnmişti çok geçmeden o arabadan. Artık yalnız devam ediyordum yoluma. Gecelerin, gündüzlerin ayrımına varamadan. Tutmuyordu ellerim. Hatırlıyorum da, ilerliyorum sanıyorken dikiz aynası bile alaylı bakıyordu yüzüme. Biliyordum, hep aynı yolda dönüp duruyordum. Nefesim kesiliyordu parfümünün kokusundan. Camı açıp hava alıyordum almasına da, yollar bana seni anımsatıyordu, özlüyordum.

Duruluyorum,

Tüm bu yaşadıklarımız, kendimize bile anlatamadığımız bir sır olarak kalacak biliyorum. Yoruldum artık boş şerit aramaktan. Ben biraz mola veriyorum…”

// “Kütür-Küfür-Karala:9” – Fatih Boyacıoğlu

Published by

FTB

depresyonist.com'un öncüsü ve depresif ki$ilik.

One thought on “Kütür-Küfür-Karala:9”

  1. Her siyah araba gördüğümde vites kolunun üzerinde elini tuttuğum hatıralar canlanır hala. Arabadan inme ritüeli ölüme yürür gibi kasvetli, ağır bir hava çökertirdi üzerime. Bitmesin isterdim. Mudanya’dan Bursa’ya uzanan o yollar hiç bitmesin, boynuna dayadığım burnumda baharatlı, baş döndüren kokunla sonsuza dek o anda kalmak isterdim.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *