Bo$luğun dozları bunlar,
Uyku bozukluÄŸuyla ba$lar.
Artçılarını her gece hissedersin,
İnan bana, yok olmak için dua edersin.

Eski sen uzakla$ır bedeninden,
Zihnine doÄŸru i$ler zehrini.
Uyumak için can atıp dururken,
Ba$ını yastığa koyduğunda uyuyamazsın.

Beyazları siyah görür olursun aydınlıkta,
Sanki ba$ka bir renk yokmu$ gibi.
En son mutfakta su içiyorken,
Anlamadan kendini bir aynaya bakarken bulursun.

Sebebi bellidir aslında,
Yormu$sun belli kendini.
Te$hisi arama bo$una,
Depresyon derler bunun adına.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu