Hayatın hızıyla yaşadık o aşkı
Her şey bir anda başladı
Yaşandı
Ve bitti…

Yan yana gidip de bir süre
Ayrı yönlerde uzaklaşan
Ä°ki tren gibi…

Yazarı: Ataol Behramoğlu

- Yaşıyor muyum, yoksa öldüm mü?
Diye sordu biri ötekine.
- Ben neden yaşadığımı sormaktayım,
Yıllardır kendime.

- Beni gerçekten seviyor musun?
Diye sordu ilk yaz kırlangıca.
- Bir gün kendimi öldüreceğim,
Dedi adam yargıca.

- Öğleye ne yemek pişireyim?
Diye sordu kadın kocasına.
- Tüm okyanuslarda yüzmek isterdim,
Kahrolası sınırlar olmasa.

- Adamı neden öldürdünüz?
Diye sordu yargıç katillere.
- Seviyorum seni ey yaÅŸam,
Bütün hücrelerimle..

Yazarı: Ataol Behramoğlu

Rüyalar bile geceleri bekler,
Gizlice görünmek için.
Yüreğimdesin, saklısında içimin,
Gizlice sevgilim..

Kimse bilmesin üzgünlüğümü,
Taşırım ölümüm gibi bu duyguyu.
En gizli kuytularında ömrümün,
Bir yer var gizlice sevgilimin uyuduÄŸu.

Gizlice sevgilim, yaşam kadar acı,
Canımı tutuşturan özlem gibi.
Özlüyorum derin yokoluşta,
Gizlice sevgilimi..

Yazarı: Ataol Behramoğlu

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi.
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten,
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği.

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne,
Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa.
Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır,
Kopmaz kökler salmaktır oraya.

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını,
Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin.
Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara,
Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taÅŸ gibi dinleneceksin.

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine,
Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına.
İnsan balıklama dalmalı içine hayatın,
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına.

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar,
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın.
Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu,
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın.

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle,
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı.
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına,
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı.

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına.
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır,
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana..

Yazarı: Ataol Behramoğlu

Parkta rastladığım adamın,
Bir kolu kesikti bileÄŸinden.
Çiftçiymiş,
TekirdaÄŸ’ın köylüklerinden.

Bir kızı veremden ölmüş,
Bu ÅŸehri Ä°stanbul’da.
Karısı tutturmuş;
Kızımın mezarı nerde ben orda!

Satmış savmış ihtiyarcık,
Varını yoğunu.
Feriköy’de bir evceÄŸize,
Sokmuşlar başcağızlarını.

İkinci kız desen,
Kibarca; akıl hastası.
Anaya babaya,
Vermez bir rahat yüzü.

Oğlanlardan büyüğü,
Dört çocuklu bir şoför.
Küçük oğlan,
Bir tamirhanede ömür çürütür.

Fayda yok anlayacağın,
Ne oğlanlardan, ne kızlardan.
Bir fabrikada iÅŸ bulmuÅŸ,
Kaçak işçi çalıştıran.

Kırk yılın köylüsü,
Ne yapsın işçi olursa.
Daha yılı dolmadan,
Kaptırıvermiş elini çarka.

Gerisi bilinen hikaye,
Patrondan imdat görmez.
Evde karı ağlar,
Deli kız vermez rahat.

Kendisine rastladığımda,
Düşünüp duruyordu bir kanepede.
Ben sordum o anlattı,
Güzelim TekirdaÄŸ ÅŸivesiyle…

Yazarı: Ataol Behramoğlu

Gecenin geç saati, yaklaşan motor sesi, fren,
Gülümser uykusunda yavrum, bir düş içinden.
Kulağım tetikte, beklerim çağrılmadık konukları,
Araba geçip gider kapının önünden.

Yazarı: Ataol Behramoğlu

Her şey şiirdir, uğultusu rüzgarın,
Bir ırmağa usulcacık yağan kar.
Her gece okunan bir dua çocuklukta,
Gökyüzünde bölük bölük turnalar.

Her şey şiirdir, sevinç ve kader.
Dünyada olmak duygusu.
Kıyıda, ıssız kayalarda,
Kendi başına ışıldayan su.

Her ÅŸey ÅŸiirdir, ÅŸimdi, ÅŸu anda,
Ak kağıt üstünde dolanan elim.
Karşıki avluda salınan söğüt,
Yandaki odada uyuyan bebeÄŸim.

Her şey şiirdir, çağrısı aşkın,
Bahar toprağından yükselen tütsü.
Umut ve acı, başlayan ve biten,
Yağmurun ve akıp giden hayatın türküsü.

Her şey şiirdir ve bir gün belki,
İlk aşkım, ilk göz ağrım şiir.
Koynunda ona yazdığım mektuplar,
Bir yerlerden çıkıp gelecektir..

Yazarı: Ataol Behramoğlu

Değişir rüzgarın yönü
Solar ansızın yapraklar;
Şaşırır yolunu denizde gemi
BoÅŸuna bir liman arar;
Gülüşü bir yabancının
Çalmıştır senden sevdiğini;
İçinde biriken zehir
Sadece kendini öldürecektir;
Ölümdür yaşanan tek başına
AÅŸk iki kiÅŸiliktir.

Bir anı bile kalmamıştır
Geceler boyu seviÅŸmelerden;
Binlerce yıl uzaklardadır
Binlerce kez dokunduÄŸun ten;
YazabileceÄŸin ÅŸiirler
Çoktan yazılıp bitmiştir;
Ölümdür yaşanan tek başına,
AÅŸk iki kiÅŸiliktir.

Avutamaz olur artık
Seni bildiğin şarkılar;
Boşanır keder zincirlerinden
Sular tersin tersin akar;
Bir hançer gibi çeksen de sevgini
Onu ancak öldürmeye yarar:
Uçarı kuşu sevdanın
Alıp başını gitmiştir;
Ölümdür yaşanan tek başına,
AÅŸk iki kiÅŸiliktir.

Yitik bir ezgisin sadece,
Tüketilmiş ve düşmüş, gözden.
Düşlerinde bir çocuk hıçkırır
Gece camlara sürtünürken;
Çünkü hiç bir kelebek
Tek başına yaşayamaz sevdasını,
Severken hiçbir böcek
Hiç bir kuş yalnız değildir;
Ölümdür yaşanan tek başına,
AÅŸk iki kiÅŸiliktir.

Yazarı: Ataol Behramoğlu

Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Åžehre simsiyah bir kar yaÄŸar
Yollar kalbimle örtülür
Parmaklarımın arasından
Gecenin geldiğini görürüm

Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Çocuklar sinemaya gider
Yüzümü bir çiçeğe gömüp
AÄŸlamak gibi isterim
Derinden bir tren geçer

Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Alıp başımı gitmek isterim
Bir akÅŸam bir kente girerim
Kayısı ağaçları arasından
Gidip denize bakarım
Bir tiyatro seyrederim

Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Uzaktan bir bulut geçer
Karanlık bir çocukluk bulutu
Gerçeküstücü bir ressam
Dünyayı değiştirmeye başlar
Kuş sesleri, haykırışlar
Denizin ve kırların
Rengi birbirine karışır

Sana bir ÅŸiir getiririm
Sözler rüyamdan fışkırır
Dünya bölümlere ayrılır
Birinde bir pazar sabahı
Birinde bir gökyüzü
Birinde sararmış yapraklar
Birinde bir adam
Her ÅŸeye yeniden baÅŸlar

Yazarı: Ataol Behramoğlu