Bozuk Gündüz Lambası

Söylenemiyor kelimeler,
Öyle bir çırpıda
Hele bir de gece-yarısıysa,
Dökülmüyor heceler,
Dişlerin arasından,
Aynadaki yüzüne.

Geceler iyidir belki,
Saklamasını biliyor en azından,
Kötüyü çirkinden.
Aralanamıyor bir türlü perdeler,
İçeriye ışık süzülebilir korkusuyla,
Mikroplu çarşaflarının üzerine.

Uyunamıyor öyle durduk yere,
İçindeki yorgunluk hissine rağmen.
Karanlıkta oturmuş sohbetine eş arıyor,
Eş olarak da yine kendini seçiyor,
Hüzünlü yalnız çocuk.
Olamıyor,
Yine olamıyor sabah,
Gündüzün lambası yine bozuk…

 

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu