Kapımı çalıp durma ölüm, Açmam; Ben ölecek adam değilim. Alıştım bir kere gökyüzüne; Bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar. Sıkılırım, Kuşlar cıvıldamasa dallarında, Yemişlerine doymadığım ağaçların, Yağmur mu yağıyor, Güneş mi var, Farketmeliyim. Baktığım pencereden. Deniz görünmeli çıksam balkona. Tamamlamalı manzarayı.. Karlı dağlarla sürülmüş tarlalar. Ekmekten... 

Babam kırdı beni ilk-önce babam, Dosttan gördüm kahrın daniskasını. Nankör çıktı iyilik ettiğim adam, Sevdiğim kız da savdı sırasını.. Bendim hayal üstüne hayal kuran, Gözüm kapalı olduğu zamanlar. Benim başımı taştan taşa vuran, Sandığım gibi değilmiş insanlar… Garibim dünyada garip nafile, Gelse boynuma dolansa da bahar. Kendi hoş kendi masum sesinizle, Siz söyleyin... 

Bilmem ki hâtıralar, Ne istersiniz benden, Gelir gelmez sonbahar? Bu kanat çırpış neden? Cama vuracak ne var, Ey eski hâtıralar! Sanmayın güller açar, Bülbül değildir öten; Bu rüzgâr başka rüzgâr. Ne istersiniz benden, Bilmem ki hâtıralar, Gelir gelmez sonbahar? Yazarı: Cahit Sıtkı Tarancı  

Dün güzel bir kadın geçti, Kabrimin yakınından. Doya doya seyrettim, Gün hazinesi bacaklarını. Gecemi altüst eden.. Söylesem inanmazsınız, Kalkıp verecek oldum, Düşürünce mendilini.. Öldüğümü unutmuşum.. Yazarı: Cahit Sıtkı Tarancı  

Anne sana kim dedi yavrunu doğurmayı? Sanki karnında fazla yaramazlık mı ettim? Senden istemiyordum ne tacı ne sarayı, Karnında yaşıyordum kafiydi saadetim. Bir kere doğurdunsa sonra niçin büyüttün? Kundakta beşikte de bir zahmetim mi vardı? Koynundan niçin attın yavrunu bütün bütün. Bilmiyor muydun ki o yalnızlıktan korkardı? Sütünden tatlı mıdır anne sanki bu hayat? Bana sorsana...