Sevgili günlük tarzında yazmayı ben de isterim tabi ki, ne yalan söyleyeyim hiç tarzım değil. Benim amacım herkesle aynı olabilmek, sizler gibi değilim ben. Farklılaşmaya çalışmıyorum, farklı olmak istemiyorum. Ben de sizler gibi, aynı kefeye konmak istiyorum. Yine de amacıma ulaşamıyorum. Sizler farklılaşmaya çalışırken, aslında hepiniz birden aynı olmuş olmuyor musunuz? Anlayamıyorum,... 

Ne zaman cümleye, “insanlar” kelimesiyle başlasam, sonunda hep bana patlıyor mevzu. O yüzden şimdi yazacaklarıma, “insanlar” diye başlamıyorum. (ve hazır olun başlıyorum.) Çoğu zaman ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Hayattan zevk alamıyor, neredeyse kan kusuyorum. Bunun sebebi ne olabilir? Düşünüp duruyorum. Düşünmek öyle birşeydir ki; bi’ kere başladığınızda... 

hayat öleki ne kadar dik başlı olrsan ol ne kadar hırçın olrsan ol seni bazen istemediin yollara sokuo … Yapmak isteyipte yapamadıın bi ton şey oluo nedeni tek bişi: para. ne kadar – para herşey diildir , parayla herşey satın alnmaz – dien çok saf arkadaşımız olsada onlarında içinde bierde paramanyakmatik bi kişilik yatıodur … illa haftada bir diolardır, ulan şimdi... 

Devlet büyükleri diye gördüğünüz beyinsiz, gerizekalı, embesil, tek hücreli yaratıklarına köle olmamak için; OY VERME KOY VER! 

neden bilmiyorum ama içimden öyle bir küfür etmek geliyor ki, şu anda yapamadığım için stres oluyorum. kaçıp gitmek isterken bir yanım, diğer yanlarımsa otur oturduğun yerine bas küfürü gitsin diyor.. ne yapsam acaba? “manyak mısın?” diye sorular sormayın, çünkü sizin yerinize de soranlar var :)