Hayatı anlayamamak ama yinede üstüne gitmek kadar dengesizce bir durum var mı? Bilemiyorum ancak, ben üstüne gitmekte kararlıyım. Tam bir mevzuyu düzelttik derken, diğeri patlak veriyor. Hep uğraş üstüne uğraş istiyor canına yandığım dünyası. Sorunlar bitmez, sorular bitmez, cevaplar yetmez vs. diye diye bakıyorum ki harbiden hayat bitmiyor, aynen devam ediyor ama kişilikler yıpranıyor.

Ölümsüzlük iksirini bulamayacağımıza göre, demek oluyor ki; bu sorunlarla belli bir zaman sonra uğraşmak zorunda kalmayacağız. Aslında tek tesellim bu şu an için. Yeterli değil tabiki bu, yine de önümüze çıkan sorunları bir an olsun uzaklaştırmıyor bu düşünce. İşte tam bu kısımda yeniden uyanıyorum hayata. Yapmam gerekenlerin farkına vardığım an, tüm dengesizliğimle bir denge kurup, işi iyice inada bindirip yükleniyorum mevzuların tam kasıklarına. Pes etmeye hiç niyetim yok bundan sonra, ya ben kazanıcam sorunlarımla oynadığım galip-malup oyununu ya da pil bir-gün bitecek, aynen mezarlığa.

Sorunlar bitmez, sorular bitmez, cevaplar yetmez, bunların üstüne yetmezmiş gibi eklenebilecek her-türlü gereksiz fikir bende asla bitmez. Bu yüzden çözümleyebildiğim yere kadar, pes edersem kendi aklımı yitirmiş olacağıma inanıyorum. Neyse laf uzadıkça uzuyor, hoşçakal depresyonist.

Dünyanın belki de en güzel şeyleri arasında yer alır, müzik denilen mevzu. Düşünsenize biraz, kimi zaman çılgınca dans ettiriyor, kimi zaman oturup ağlatıyor. Bu yetmezmiş gibi, bazı insanlarda fazla etki bırakıp, intihar etmesine neden oluyor. Kim icat ettiyse, harbiden iyi etmiş. İnsanların eğlenmeye, hüzünlenmeye ve kendini öldürmeye ihtiyaçları var. Hepsini yaptırıyor meret, gerçekten gözüme giriyor.

Herneyse müziğin bende bıraktığı etki bam-başka birşey. Ben intihar etmekten yana değilim, yani en azından müziğe kapılıp. Fazla eğlenmeyi de sevmem, örneğin dans etmekten nefret ederim. Bana başka yönleri merak uyandırıyor. Söylediğim gibi bu müzik denilen zamazingo nasıl oluyor da, hem eğlendiriyor, hem hüzünlendiriyor, hem de aynı zamanda insanları öldürebiliyor? İşte bunu çözmek adına, şu sıralar neredeyse dinlemediğim müzik türü kalmadı. Fark ettiğiniz üzere ölmedim. Yani söyledikleri gibi intihar filan edilmiyormuş. Fazla mutlu da olmuyorum, eğlendiğim de pek söylenemez. Ancak müzikte başka birşey var. İnsanı böyle alıp götürüyor, ister istemez herhangi bir mekana. Tabi ki bu, müziği nerenle dinlediğinle ilgili birşey. Sanıyorum ki ben başkaları gibi götümden dinlemiyorum. Buradan çıkardığım ana-fikir bu. Herneyse, en son müzik dinlerken uykum geldi ve ardından yatıp uyudum. Demek ki neymiş? Müzik iyi birşeymiş. Benim gibi uyku problemi olan birini bile uyutabiliyormuş.

Dünya da çok şerefsiz bir cisim. Baksanıza hergün insana yeni şeyler öğretiyor. Hoşçakal insan evlatları, kafanıza göre takıladurun.