Bir söz yazayım ki,
Şarkılar söylesin insanlar.
Karamsar deÄŸil de,
Ümitle barışsın unutulanlar..
Bir ÅŸiir olsun ki bu,
Düz şekilde okusun insanlar.
Resimlerdeki anlamsızlık değil de,
Anlam yüklesin kendine ona bakanlar..
Bir öğüt vereyim ki,
Ders alsın insanlar.
Sıkıcı değil de,
Alınası bir akılla anlasınlar.
Biraz da olsa susayım ki,
Bensiz kalsın insanlar.
Depresiflik deÄŸil de,
Mutlu yaşasın üzerine alınanlar..
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Ürkek bir çocuk bizimkisi,
Ä°liÅŸkimizden meydana gelen.
Geceleri kilise çanlarından ürken,
Yorgan altına saklanıp inleyen.
Bu bizim eserimiz sevgilim,
Ruhlarımızın kırılmış parçası.
Biraz biraz da yansıması,
Kişiliklerimizin ortalaması.
İkimiz yarattık lanetimizi,
Ãœzerimize yaÄŸarken en ÅŸiddetlisi.
Artık kurtuluş yok,
Sonuna kadar bırakmayacak birbirimizi.
Silinmiş hatıralarımızın,
Kalıcı tek eseri.
Öldürmeyelim onu,
İkimizi öldürdüğümüz gibi.
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Kanasın bile diyemiyorum,
Zaten hep kanıyor yaralarım.
Uzak durmak için çabaladıkça,
İçine içine düşüyorum karanlığın.
Işık gözüküyor uzaktan,
Yaklaştıkça gözden kayboluyor.
Ne yapsam hepsi boÅŸ,
Benim için güneş doğmuyor.
Yeni dünyalar keşfediyorum,
Farklı rüyalarımdaki yollarla.
Hepsinin sonu aynı bitiyor,
Her ne kadar dünyalar farklı olsa da.
Ä°hanet zaten hep bana var,
Olmazsa bu dünya neye yarar?
Acı olacak ki, sevesin,
Yoksa bunca insan niye yaÅŸar?
Kör esas görendir aslında,
Bakan bütün insanların dışında.
Ben de köreldiğim zaman gördüm,
İşte tam o sırada karanlığın içine gömüldüm.
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Tam olarak hatırlamıyorum ama geçen seneydi sanırım. Ürkerek ama bir o kadar da hevesli bir ÅŸekilde yola çıkmıştım evden. Bir heyecanla binmiÅŸtik otobüse, en yakın arkadaşımla Ä°stanbul’a gitmek üzere. Büyülüyor beni Ä°stanbul, korkuyorum her gidiÅŸimde. Nedensizce bir ümit, bir huzur doÄŸuyor o sokaklarda dolaşırken içime. Havası bile garip, daha bi’hüzünlü.
Bir an vardı ki, nasıl anlatayım. Ä°stiklal caddesinin bitimine doÄŸru yürürken, Can Atilla’nın “Yeni Hayat” parçası çalıyordu. Sanki inadına inadına, vuruyordu hüznü Ä°stanbul. Tam o anda da görmemem gereken birÅŸeyi görmüştüm. Aslında o görmemem gereken, ümidimin ve tüm heyecanımın kendisiydi. Süzülerek geçti yanımdan ve beni görmedi. O an çok mükemmeldi. Bir yandan Ä°stiklal, bir yandan o eÅŸsiz melodi ve bir yandan o. Hepsi aynı anda öyle bi’yüklendi ki ruhuma, “iÅŸte budur” dedim kendi kendime, “tam olarak istediÄŸim ruh hali bu”. Hüzün ve sevinç o kadar hoÅŸ gelmiÅŸti ki bedenime, ruhuma.. Ömrüm boyunca orada, o anda kalmak istemiÅŸtim.
Ä°ÅŸte bu yüzden, her boÅŸ vaktimde can atarım Ä°stanbul’a gitmek için, bi’o kadar da çekinirim tekrar o manzarayla karşılarım diye. Bi’gün yine gidicem, peki tekrar aynı ortam, aynı hüzün bulur mu beni? Ä°stanbul senden cevap bekliyorum…
Korkusuz bir nefes çek,
Ardından sal onu atmosfere.
Korkmuyorum diye haykır,
Kendinden ürk ve sus.
İntikamını almalısın dostum,
Bas hadi tetiÄŸe.
Karşında duruyor baksana,
Çevir durumu kendi lehine.
Orada tanışacaksın şeytanla,
Göreceksin ne mal olduğunu.
Bir seçim hakkı daha doğacak sana,
Ya uyacaksın ya da karşı çıkacaksın ona.
Hepsi sadece bir seçim,
Basitçe işaretleyeceksin şıkkını.
Bana kalırsa bas tetiğe,
Fışkırsın intikamın beyaz zemine.
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Ölüm;
Bazen evinize giren bir hırsız,
Bazen de çatı oluklarında biriken buzdur aslında..
En kötüsü de küçücük bir çocuğun gözü önünde işlenendir,
İki mermiyle birlikte duvarları kana bulayan..
YaÅŸam;
Kimi zaman umuttur,
Kimi zamansa umutsuzluk..
En iyisi de son bulurken bu yolculuk,
Sela ile biten, gözyaşlarını biriktirendir aslında..
Hayat;
Üretildiğinden beri başlı başına bir çelişki,
Ya da huzursuzluklardan ibaret ikili bir iliÅŸki..
En mükemmeli de yaşamak olsa gerek,
Nasıl yapılacağını bir türlü öğrenemesen bile..
Ölüme inanmıyorum demek için,
Yaşamayı sevmek gerekli..
Yaşamak nedir bilmeyen için;
Ölüme tapmak gerekli..
Ne ölümden yana şansı var ruhların,
Ne yaÅŸamdan, ne de hayattan..
Hiçbirini beceremeyen bir kaptan ki ne kaptan;
Rota nedir bilmez ama asla tam olarak yenilmez..
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Dünyanın belki de en güzel şeyleri arasında yer alır, müzik denilen mevzu. Düşünsenize biraz, kimi zaman çılgınca dans ettiriyor, kimi zaman oturup ağlatıyor. Bu yetmezmiş gibi, bazı insanlarda fazla etki bırakıp, intihar etmesine neden oluyor. Kim icat ettiyse, harbiden iyi etmiş. İnsanların eğlenmeye, hüzünlenmeye ve kendini öldürmeye ihtiyaçları var. Hepsini yaptırıyor meret, gerçekten gözüme giriyor.
Herneyse müziğin bende bıraktığı etki bam-başka birşey. Ben intihar etmekten yana değilim, yani en azından müziğe kapılıp. Fazla eğlenmeyi de sevmem, örneğin dans etmekten nefret ederim. Bana başka yönleri merak uyandırıyor. Söylediğim gibi bu müzik denilen zamazingo nasıl oluyor da, hem eğlendiriyor, hem hüzünlendiriyor, hem de aynı zamanda insanları öldürebiliyor? İşte bunu çözmek adına, şu sıralar neredeyse dinlemediğim müzik türü kalmadı. Fark ettiğiniz üzere ölmedim. Yani söyledikleri gibi intihar filan edilmiyormuş. Fazla mutlu da olmuyorum, eğlendiğim de pek söylenemez. Ancak müzikte başka birşey var. İnsanı böyle alıp götürüyor, ister istemez herhangi bir mekana. Tabi ki bu, müziği nerenle dinlediğinle ilgili birşey. Sanıyorum ki ben başkaları gibi götümden dinlemiyorum. Buradan çıkardığım ana-fikir bu. Herneyse, en son müzik dinlerken uykum geldi ve ardından yatıp uyudum. Demek ki neymiş? Müzik iyi birşeymiş. Benim gibi uyku problemi olan birini bile uyutabiliyormuş.
Dünya da çok şerefsiz bir cisim. Baksanıza hergün insana yeni şeyler öğretiyor. Hoşçakal insan evlatları, kafanıza göre takıladurun.
Yollar varya yollar,
Ömrümü çaldı onlar.
Baktıkça gidesim geldi,
Gidemedim.
Zaman varya zaman,
Aslında en büyük yalan.
Geçtikçe gençliğim gitti,
Geri getiremedim.
AÅŸk varya aÅŸk,
Sanki hiç derdim yokmuş gibi,
Tekrar derde soktu beni.
Hiç sevemedim.
Ölüm varya ölüm,
Asıl gerçek olan.
Hep sıkasım geldi kafama,
Bir türlü cesaret edemedim.
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Derinden gelen o sesim çıkmıyor artık,
Karıştırmıyor kafamı sorularıyla.
Boşluk hissediyorum aslında,
Alışmışlığımın dışında..
Siren sesine benzer çınlama var kulaklarımda,
Pek fazla derinde de deÄŸil.
Boşluk içinde boşça çınlıyor,
Pili bitmiş beynimin hemen yanında..
Zorlaştırıyor mu? Yoksa kolaylaştırıyor mu? Bilmem,
Hayat caddesinde ileriye doğru seyreden yönümü.
Canımı sıkıyor bu boşluk ve tek bildiğim bu,
Hasret istiyorum aslında ben, varlıktan ziyade yokluk..
Eski beni istiyorum kaybolup giden,
Geçmişine takılıp küfürler eden.
Huzur yerine huzursuzluğu seçip,
Hiç birşey yapmamaktansa ona buna sataşmayı deneyen..
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Bildiklerimden uzaklaÅŸmaya çalışmak, ne kadar uzun sürebilir ki? Sanırım bu bünyede fazla sürüyor. Alışkanlıklarımdan vazgeçmeyi öğrendim ama bir türlü bildiklerimden uzaklaÅŸamıyorum. “Kaçmak” benim için sihirli bir kelime gibi, gizemli ve oldukça yıpratıcı bir anahtar. Ölüme alıştım, ilklere ve sonlara da hatta yaÅŸamaya bile alıştım bunca yıl sonunda. Ancak bir problem var, “kaçamamak”.
Her dakika bir yere gitmek isteyen, her boÅŸ zamanında aklını kaçırmayı planlayan biri nasıl olabilir de bunca zaman kaçamaz. Bilinçaltı çok tehlikeli bir silah bana kalırsa, iÅŸledikçe tersine iÅŸletiyor. Belki de çok istediÄŸim için kaçamıyorum, kendimden, evimden ve senden. KaçabildiÄŸim zaman özgür olduÄŸum gündür. O ana kadar hep birlikte, buradayız. “Kafanıza göre takıladurun” burası depresyonist.
