Yeni bir sigara yakarak başlıyor, Bu yazıdaki esrarengiz yolculuğum. Nereye varacağı aslında belli, Mühim olan nasıl başladığı. Neler yazsam, neler çizsem, Biliyorum, yine sana varacağım. Hatta ne istesem ve ne düşünsem, Seninle uykuya dalacağım. Sabahı zaten sorma bana, Sensiz gün-yüzüm yok ki. Olmasanda yanımda, Unutmuyorum her gece fısıldadığın hikayeyi. Efkarlıyım ve hüzünlüyüm... 

Bir söz yazayım ki, Şarkılar söylesin insanlar. Karamsar değil de, Ümitle barışsın unutulanlar.. Bir şiir olsun ki bu, Düz şekilde okusun insanlar. Resimlerdeki anlamsızlık değil de, Anlam yüklesin kendine ona bakanlar.. Bir öğüt vereyim ki, Ders alsın insanlar. Sıkıcı değil de, Alınası bir akılla anlasınlar. Biraz da olsa susayım ki, Bensiz kalsın insanlar. Depresiflik değil... 

Ürkek bir çocuk bizimkisi, İlişkimizden meydana gelen. Geceleri kilise çanlarından ürken, Yorgan altına saklanıp inleyen. Bu bizim eserimiz sevgilim, Ruhlarımızın kırılmış parçası. Biraz biraz da yansıması, Kişiliklerimizin ortalaması. İkimiz yarattık lanetimizi, Üzerimize yağarken en şiddetlisi. Artık kurtuluş yok, Sonuna kadar bırakmayacak birbirimizi. Silinmiş hatıralarımızın, Kalıcı... 

Kanasın bile diyemiyorum, Zaten hep kanıyor yaralarım. Uzak durmak için çabaladıkça, İçine içine düşüyorum karanlığın. Işık gözüküyor uzaktan, Yaklaştıkça gözden kayboluyor. Ne yapsam hepsi boş, Benim için güneş doğmuyor. Yeni dünyalar keşfediyorum, Farklı rüyalarımdaki yollarla. Hepsinin sonu aynı bitiyor, Her ne kadar dünyalar farklı olsa da. İhanet zaten hep bana var, Olmazsa... 

Tam olarak hatırlamıyorum ama geçen seneydi sanırım.  Ürkerek ama bir o kadar da hevesli bir şekilde yola çıkmıştım evden. Bir heyecanla binmiştik otobüse, en yakın arkadaşımla İstanbul’a gitmek üzere. Büyülüyor beni İstanbul, korkuyorum her gidişimde. Nedensizce bir ümit, bir huzur doğuyor o sokaklarda dolaşırken içime. Havası bile garip, daha bi’hüzünlü. Bir an... 

Korkusuz bir nefes çek, Ardından sal onu atmosfere. Korkmuyorum diye haykır, Kendinden ürk ve sus. İntikamını almalısın dostum, Bas hadi tetiğe. Karşında duruyor baksana, Çevir durumu kendi lehine. Orada tanışacaksın şeytanla, Göreceksin ne mal olduğunu. Bir seçim hakkı daha doğacak sana, Ya uyacaksın ya da karşı çıkacaksın ona. Hepsi sadece bir seçim, Basitçe işaretleyeceksin... 

Ölüm; Bazen evinize giren bir hırsız, Bazen de çatı oluklarında biriken buzdur aslında.. En kötüsü de küçücük bir çocuğun gözü önünde işlenendir, İki mermiyle birlikte duvarları kana bulayan.. Yaşam; Kimi zaman umuttur, Kimi zamansa umutsuzluk.. En iyisi de son bulurken bu yolculuk, Sela ile biten, gözyaşlarını biriktirendir aslında.. Hayat; Üretildiğinden beri başlı başına... 

Dünyanın belki de en güzel şeyleri arasında yer alır, müzik denilen mevzu. Düşünsenize biraz, kimi zaman çılgınca dans ettiriyor, kimi zaman oturup ağlatıyor. Bu yetmezmiş gibi, bazı insanlarda fazla etki bırakıp, intihar etmesine neden oluyor. Kim icat ettiyse, harbiden iyi etmiş. İnsanların eğlenmeye, hüzünlenmeye ve kendini öldürmeye ihtiyaçları var. Hepsini yaptırıyor meret,... 

Yollar varya yollar, Ömrümü çaldı onlar. Baktıkça gidesim geldi, Gidemedim. Zaman varya zaman, Aslında en büyük yalan. Geçtikçe gençliğim gitti, Geri getiremedim. Aşk varya aşk, Sanki hiç derdim yokmuş gibi, Tekrar derde soktu beni. Hiç sevemedim. Ölüm varya ölüm, Asıl gerçek olan. Hep sıkasım geldi kafama, Bir türlü cesaret edemedim. Yazarı: Fatih Boyacıoğlu 

Derinden gelen o sesim çıkmıyor artık, Karıştırmıyor kafamı sorularıyla. Boşluk hissediyorum aslında, Alışmışlığımın dışında.. Siren sesine benzer çınlama var kulaklarımda, Pek fazla derinde de değil. Boşluk içinde boşça çınlıyor, Pili bitmiş beynimin hemen yanında.. Zorlaştırıyor mu? Yoksa kolaylaştırıyor mu? Bilmem, Hayat caddesinde ileriye doğru seyreden yönümü. Canımı...