Yine gecenin rengi eşlik ediyor, yeni sabaha varmaya çalışırken bana. Bunalıyorum durup dururken, sigara üstüne sigara içip klasik müzikler dinliyorum. İnsan boşlukta olduğu zaman, hayal kurmadan duramıyor. Hayal kuruyorum kendi kendime, düşün dur işin ne. Boşluklardan boşluk beğen, seç, önizle.

Diyorum ki bir motorum olsa, alıp gitsem uzaklara. Yağmur, çamur, güneş ve gece gündüz demeden sadece gitsem. Uzakların en uzağına doğru, nereye varacağımı bilmeden, sorgulamadan sadece gitsem.  Aslında bu da bir nevi boşluk sayılır. Şu andaki saçmaladıklarımdan mantıklıdır en azından, gitmek. Ölümüne, yaşamına her türlü gitmek.

İşte böyle bir boşluğu yaşarken, canımız sıkılıyor ve bunalıyorken hayal ediyoruz ya bir-takım mevzuları ve bunlar anında gerçekleşebilen hayaller değil ya, işte beni daha çok bunaltıyor şu anda erişilmez olması. Neden canım sıkılıyor, neden bunalıyorum? Herşeyi geçtim, normal şartlar altında canım sıkkınken pek hayal kurmam. Sanıyorum ki aşık oluyorum, aşk boşlukların en büyüğü aslında. Yine de oluyorum.

Ben şimdi ne yapmalıyım, kaçayım mı kendimden, kaçayım mı hayallerimden, kaçayım mı sevmekten? Gitmekten başka bir-şey bilmem zaten.

Yalnızlık koyar,
Dipteysen eÄŸer.
Bir şarkı söylersin,
Şarkı hiç bitmez dipteyken.

İntihar aklındayken,
İçemezsin önündeki zehiri.
Ölmekten korkun yok ki,
Unutamıyorsun onu dipteysen.

Nefret edemiyorsun,
Bu ruh halinden.
Kaçamıyorsun hiç-kimseden,
Kaçacak başka bir yer yok dipteyken.

Ağır geliyor başın,
Dik tutmaya çabalarken.
Bir süre geçiyor,
İğne gibi batıyor dipteysen.

Uyku halin bozuksa,
Uyumaya da çalışıyorsan.
Zor geliyor uyanık kalmak,
Rahatça uyuyamıyorsun dipteyken.

Uzattıkça uzatırsın bu hikayeyi,
Hiç bir anlamı yokken.
En iyisi de yarıda kesmektir,
Hiç bitmeyecek bir dipteysen.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Yıprandım tabiki her insan gibi, her hayatta kalmak için çaba gösteren insan gibi. Düşününce nasıl yıprandığımı, aslında isteyerek değil, bilerek değil sadece yıprandığımı anladım. Farkımız buydu belki de, diğerleriyle. Ancak yıpranmadığımı, yıpratıldığımı anladım bu kadar geçen günden sonra.

Yıpratılmışlık, yıpranmaktan kötü bana göre. Her insanın bakış açısı farklıdır tabi ki, benim açımda bu; yıpranmadım aslında yıpratıldım.

Sonunu düşünmüyorum artık, sonu zaten gördüm. Daha da bir son yok ki zaten, yıpratıldım ve yaşarken öldüm.

Korkusuz bir nefes çek,
Ardından sal onu atmosfere.
Korkmuyorum diye haykır,
Kendinden ürk ve sus.

İntikamını almalısın dostum,
Bas hadi tetiÄŸe.
Karşında duruyor baksana,
Çevir durumu kendi lehine.

Orada tanışacaksın şeytanla,
Göreceksin ne mal olduğunu.
Bir seçim hakkı daha doğacak sana,
Ya uyacaksın ya da karşı çıkacaksın ona.

Hepsi sadece bir seçim,
Basitçe işaretleyeceksin şıkkını.
Bana kalırsa bas tetiğe,
Fışkırsın intikamın beyaz zemine.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Yollar varya yollar,
Ömrümü çaldı onlar.
Baktıkça gidesim geldi,
Gidemedim.

Zaman varya zaman,
Aslında en büyük yalan.
Geçtikçe gençliğim gitti,
Geri getiremedim.

AÅŸk varya aÅŸk,
Sanki hiç derdim yokmuş gibi,
Tekrar derde soktu beni.
Hiç sevemedim.

Ölüm varya ölüm,
Asıl gerçek olan.
Hep sıkasım geldi kafama,
Bir türlü cesaret edemedim.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Derinden gelen o sesim çıkmıyor artık,
Karıştırmıyor kafamı sorularıyla.
Boşluk hissediyorum aslında,
Alışmışlığımın dışında..

Siren sesine benzer çınlama var kulaklarımda,
Pek fazla derinde de deÄŸil.
Boşluk içinde boşça çınlıyor,
Pili bitmiş beynimin hemen yanında..

Zorlaştırıyor mu? Yoksa kolaylaştırıyor mu? Bilmem,
Hayat caddesinde ileriye doğru seyreden yönümü.
Canımı sıkıyor bu boşluk ve tek bildiğim bu,
Hasret istiyorum aslında ben, varlıktan ziyade yokluk..

Eski beni istiyorum kaybolup giden,
Geçmişine takılıp küfürler eden.
Huzur yerine huzursuzluğu seçip,
Hiç birşey yapmamaktansa ona buna sataşmayı deneyen..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Boşluğun dozları bunlar,
Uyku bozukluÄŸuyla baÅŸlar.
Artçılarını her gece hissedersin,
İnan bana, yok olmak için dua edersin.

Eski sen uzaklaşır bedeninden,
Zihnine doÄŸru iÅŸler zehrini.
Uyumak için can atıp dururken,
Başını yastığa koyduğunda uyuyamazsın.

Beyazları siyah görür olursun aydınlıkta,
Sanki baÅŸka bir renk yokmuÅŸ gibi.
En son mutfakta su içiyorken,
Anlamadan kendini bir aynaya bakarken bulursun.

Sebebi bellidir aslında,
YormuÅŸsun belli kendini.
TeÅŸhisi arama boÅŸuna,
Depresyon derler bunun adına.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Dalga seslerinde duydum,
En derinden gelen öksüzlüğümü.
Yakınlaştıkça çekti içine,
Yalnız kaldıkça boğuldum.

Boğulmadan öncesi var hayatımın,
Zoraki sabırlarla dolu bölümü.
En son sabredemediÄŸimde,
Direkman karşımda gördüm ölümü.

Sorgu-sual sırası geldi ardından,
Cevap yerine soru sordum.
Hayatım boyunca hep cevap aradım durdum.
Son verdim şimdi hayatıma;
Gördün mü bak yok oldum!

Bu ÅŸiirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur

Ne zaman cümleye, “insanlar” kelimesiyle baÅŸlasam, sonunda hep bana patlıyor mevzu. O yüzden ÅŸimdi yazacaklarıma, “insanlar” diye baÅŸlamıyorum. (ve hazır olun baÅŸlıyorum.)

ÇoÄŸu zaman ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Hayattan zevk alamıyor, neredeyse kan kusuyorum. Bunun sebebi ne olabilir? Düşünüp duruyorum. Düşünmek öyle birÅŸeydir ki; bi’ kere baÅŸladığınızda devamı aynen gelir. Hep düşünüyorum “Ne yapacağım?” diye, arkası hemen geliyor baÅŸka yönlere kayarak düşünüyorum. “Düşün düşün, boktur iÅŸin.” cümlesini boÅŸuna kurmamış ustalarımız. Ne yapacağımı bilmiyorum ama ÅŸimdilik düşünmekle yetiniyorum, aslında aynı zamanda birÅŸeyler yapmış oluyorum. “Düşünmek” zaten birÅŸey yaptığım anlamına gelmiyor mu? Evet! iÅŸim bu, ben düşünüyorum…

Yıprattım kendimi psikopat öykülerle,
HoÅŸnut oldum hikayelerden bile bile..
Düşüncelerim beni alıkoydu,
Her gece öldürdüm birilerini beynimde..

Gündüzleri sevmedim ben hiç ömrümde,
Karanlıkta savaştım zombilerle..
Kimi zaman yorgun düştüm,
Saklanıp dinlendim gecenin renginde..

Tek başıma kaldım ben hayatım boyunca,
Tıkılıp kaldığım odamdaki yatağımda..
Stresten titrerken kışın soğuğunda,
Kimse yoktu ne sağımda ne solumda..

Ürettim beynimde intiharları her gece,
Psikopatlığın bağımlısı olacağımı bile bile..
Gördüm baktım şimdi normal değilim,
Sıka sıka gireceğim gecenin bir vakti evine..

Sessizce öldürmek istedim her an seni,
Kurduğum en karanlık fantezilerimde..
Anladım ki fanteziler kesmiyor artık,
Sıka sıka öldüreceğim seni gecenin bir vaktinde..

Bu ÅŸiirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur