Yine gecenin rengi eşlik ediyor, yeni sabaha varmaya çalışırken bana. Bunalıyorum durup dururken, sigara üstüne sigara içip klasik müzikler dinliyorum. İnsan boşlukta olduğu zaman, hayal kurmadan duramıyor. Hayal kuruyorum kendi kendime, düşün dur işin ne. Boşluklardan boşluk beğen, seç, önizle. Diyorum ki bir motorum olsa, alıp gitsem uzaklara. Yağmur, çamur, güneş ve gece gündüz... 

Yalnızlık koyar, Dipteysen eğer. Bir şarkı söylersin, Şarkı hiç bitmez dipteyken. İntihar aklındayken, İçemezsin önündeki zehiri. Ölmekten korkun yok ki, Unutamıyorsun onu dipteysen. Nefret edemiyorsun, Bu ruh halinden. Kaçamıyorsun hiç-kimseden, Kaçacak başka bir yer yok dipteyken. Ağır geliyor başın, Dik tutmaya çabalarken. Bir süre geçiyor, İğne gibi batıyor dipteysen. Uyku... 

Yıprandım tabiki her insan gibi, her hayatta kalmak için çaba gösteren insan gibi. Düşününce nasıl yıprandığımı, aslında isteyerek değil, bilerek değil sadece yıprandığımı anladım. Farkımız buydu belki de, diğerleriyle. Ancak yıpranmadığımı, yıpratıldığımı anladım bu kadar geçen günden sonra. Yıpratılmışlık, yıpranmaktan kötü bana göre. Her insanın bakış açısı... 

Korkusuz bir nefes çek, Ardından sal onu atmosfere. Korkmuyorum diye haykır, Kendinden ürk ve sus. İntikamını almalısın dostum, Bas hadi tetiğe. Karşında duruyor baksana, Çevir durumu kendi lehine. Orada tanışacaksın şeytanla, Göreceksin ne mal olduğunu. Bir seçim hakkı daha doğacak sana, Ya uyacaksın ya da karşı çıkacaksın ona. Hepsi sadece bir seçim, Basitçe işaretleyeceksin... 

Yollar varya yollar, Ömrümü çaldı onlar. Baktıkça gidesim geldi, Gidemedim. Zaman varya zaman, Aslında en büyük yalan. Geçtikçe gençliğim gitti, Geri getiremedim. Aşk varya aşk, Sanki hiç derdim yokmuş gibi, Tekrar derde soktu beni. Hiç sevemedim. Ölüm varya ölüm, Asıl gerçek olan. Hep sıkasım geldi kafama, Bir türlü cesaret edemedim. Yazarı: Fatih Boyacıoğlu 

Derinden gelen o sesim çıkmıyor artık, Karıştırmıyor kafamı sorularıyla. Boşluk hissediyorum aslında, Alışmışlığımın dışında.. Siren sesine benzer çınlama var kulaklarımda, Pek fazla derinde de değil. Boşluk içinde boşça çınlıyor, Pili bitmiş beynimin hemen yanında.. Zorlaştırıyor mu? Yoksa kolaylaştırıyor mu? Bilmem, Hayat caddesinde ileriye doğru seyreden yönümü. Canımı... 

Boşluğun dozları bunlar, Uyku bozukluğuyla başlar. Artçılarını her gece hissedersin, İnan bana, yok olmak için dua edersin. Eski sen uzaklaşır bedeninden, Zihnine doğru işler zehrini. Uyumak için can atıp dururken, Başını yastığa koyduğunda uyuyamazsın. Beyazları siyah görür olursun aydınlıkta, Sanki başka bir renk yokmuş gibi. En son mutfakta su içiyorken, Anlamadan kendini bir... 

Dalga seslerinde duydum, En derinden gelen öksüzlüğümü. Yakınlaştıkça çekti içine, Yalnız kaldıkça boğuldum. Boğulmadan öncesi var hayatımın, Zoraki sabırlarla dolu bölümü. En son sabredemediğimde, Direkman karşımda gördüm ölümü. Sorgu-sual sırası geldi ardından, Cevap yerine soru sordum. Hayatım boyunca hep cevap aradım durdum. Son verdim şimdi hayatıma; Gördün mü bak... 

Ne zaman cümleye, “insanlar” kelimesiyle başlasam, sonunda hep bana patlıyor mevzu. O yüzden şimdi yazacaklarıma, “insanlar” diye başlamıyorum. (ve hazır olun başlıyorum.) Çoğu zaman ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Hayattan zevk alamıyor, neredeyse kan kusuyorum. Bunun sebebi ne olabilir? Düşünüp duruyorum. Düşünmek öyle birşeydir ki; bi’ kere başladığınızda... 

Yıprattım kendimi psikopat öykülerle, Hoşnut oldum hikayelerden bile bile.. Düşüncelerim beni alıkoydu, Her gece öldürdüm birilerini beynimde.. Gündüzleri sevmedim ben hiç ömrümde, Karanlıkta savaştım zombilerle.. Kimi zaman yorgun düştüm, Saklanıp dinlendim gecenin renginde.. Tek başıma kaldım ben hayatım boyunca, Tıkılıp kaldığım odamdaki yatağımda.. Stresten titrerken kışın...