Etrafıma ve genele baktığımda bir-çok kişinin aslında ne aradığını bilmediğini gözlemledim. Hal böyle olunca, sırf meraktan sağa sola saldıran insanlar dolu. En kötüsü ise tam olarak araştırmadan, sadeleştirmeden daha önceden araştırıp bulmuş kişilerin attığı fikirleri benimsemeleri. Şimdi yine sorguluyorum; ya senden önce araştıran “tam olarak emin değilse?”.... 

Hayatı anlayamamak ama yinede üstüne gitmek kadar dengesizce bir durum var mı? Bilemiyorum ancak, ben üstüne gitmekte kararlıyım. Tam bir mevzuyu düzelttik derken, diğeri patlak veriyor. Hep uğraş üstüne uğraş istiyor canına yandığım dünyası. Sorunlar bitmez, sorular bitmez, cevaplar yetmez vs. diye diye bakıyorum ki harbiden hayat bitmiyor, aynen devam ediyor ama kişilikler yıpranıyor. Ölümsüzlük... 

Valla pek sevmiorum yıl-baş/son olaylarını. Kısaca söz etmek gerekirse, saçmalıktan ibaret. Sene ne olursa olsun, kafalar değişmediği sürece ne fark eder? Bu arada sizlere kısa bir anektod düşeyim; “Her kim ki yaparsa yılbaşını bu dünyada baş tacı, maaza’allah öbür dünyada götüne girer süslediği çam ağacı.” Geçen sene iki bin sekiz’e yalaklanıyordunuz,... 

Hani insanlar götü sıkıştıkça, isyan ederler ya aslında ne yaptıklarını bilmeden. İşte şimdilerde de ona takıyorum kafayı. Yolunda gitmeyen birşeyler olduğu anda, yine bizim insan-oğlu, çareyi başkasına suç atmakta buluyor. Hadi bunu zaten biliyoruz, bir türlü kabullenemesekte. Ancak neden suçu Tanrı’ya atıyoruz? İşimiz yolunda gitmeyebilir, sevdiğimiz bize varmıyor olabilir...