Öldürüceksin ilk evvela kötü düşlerini,
Sonra uyumaya çalışacaksın hafiften.
Birileri seni ürkütürken,
Öğreneceksin korkmamayı geceden.
Sonra gülmeyi seveceksin,
Etrafındaki herkes ağlıyorken..

Biraz daha pişince insan içinde,
Sen de ezmek nedir bileceksin.
Seni alt etmeye çalışanları,
Gün gelecek bir bir yok edeceksin.
Ä°ÅŸte tam olarak budur intikam denilen,
Hayat sınıfının seçmeli dersi…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Rüzgardan açılsa kapım bir anda,
Kara haber gelmiş gibi ürkerim.
Sanki gemilerim battı ummanda,
Paramparça oldu gökte ülkerim.

Ne acı, kaybetmek için sahiplik
Ölümlüyü sevmek ne korkulu iş!..
Hayat mı, püf desem kopacak iplik,
Çıkmaz sokaklarda varılmaz gidiş.

Yazarı: Necip Fazıl Kısakürek

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi.
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten,
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği.

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne,
Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa.
Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır,
Kopmaz kökler salmaktır oraya.

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını,
Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin.
Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara,
Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taÅŸ gibi dinleneceksin.

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine,
Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına.
İnsan balıklama dalmalı içine hayatın,
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına.

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar,
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın.
Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu,
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın.

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle,
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı.
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına,
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı.

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına.
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır,
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana..

Yazarı: Ataol Behramoğlu

Ölüm;
Bazen evinize giren bir hırsız,
Bazen de çatı oluklarında biriken buzdur aslında..
En kötüsü de küçücük bir çocuğun gözü önünde işlenendir,
İki mermiyle birlikte duvarları kana bulayan..

YaÅŸam;
Kimi zaman umuttur,
Kimi zamansa umutsuzluk..
En iyisi de son bulurken bu yolculuk,
Sela ile biten, gözyaşlarını biriktirendir aslında..

Hayat;
Üretildiğinden beri başlı başına bir çelişki,
Ya da huzursuzluklardan ibaret ikili bir iliÅŸki..
En mükemmeli de yaşamak olsa gerek,
Nasıl yapılacağını bir türlü öğrenemesen bile..

Ölüme inanmıyorum demek için,
Yaşamayı sevmek gerekli..
Yaşamak nedir bilmeyen için;
Ölüme tapmak gerekli..

Ne ölümden yana şansı var ruhların,
Ne yaÅŸamdan, ne de hayattan..
Hiçbirini beceremeyen bir kaptan ki ne kaptan;
Rota nedir bilmez ama asla tam olarak yenilmez..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Bir kül-tabağı ve bir sigara,
Her gece gördüğüm aynı manzara.
Ben onlara bakıyorum, onlarsa bana,
İçmek bile gelmiyor içimden.

Bir gün ve içinde bulunan gel-gitler,
Her dakika gördüğüm aynı replikler.
Ben onları izliyorum, onlarsa beni,
Gün yüzü görmek bile gelmiyor içimden.

Bir gece ve bir yatak,
Gece yüzüme, yatak içime fısıldıyor.
Ben onları dinliyorum, onlarsa beni,
Uyumak bile gelmiyor içimden.

Bir hayat ve içindeki ben,
İkimiz arasındaki sonsuz düşmanlık.
Ne ben onu anlıyorum, ne de o beni,
Yaşayasım bile gelmiyor içimden.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu