Haykırış

Yüzüme beyaz bir maske takmışım adeta,
Hayalet misalı bakışlarımın ardındaki,
Kapkara karamsarın ta kendisiyim.

Simsiyah tümsekler üstünden atlıyorum,
Sonu belirsiz her yola, merakla dalıyorum..
Kendi hissizliğimde yeni bir ben istiyorum.
Güvensizliğim yanında bir inanç bekliyorum.

Bu bir şiir değil, düz metindeki haykırışım.
Belki sadece onlara değil, herkese göre yanlışım.
Doğrularımı yamulttum ve kendimle savaştayım.

Kaç kazık yedim dostlarımdan?
Kaç kızdan ayrıldım anlaşamadığımdan?
Kaç yüze küfür ettim?
Kaç kişiyi unuttum ki?
Hepsi bütün bir halde yalan!

Şu anda ardına sığındığım tek gerçeğimle,
Yani benle yaşıyorum..
Geçmişimi, geleceğimi, tanıdıklarımı, dostlarımı,
Hayatına girdiklerimi ve çıktıklarımı umursamıyorum..

Arkasına geçtiğim o mükemmel yaratılmış karamsarlığımın,
Hemen ardından gülümsüyorum.
Ve tekrar gülümsüyorum ki; kısıtlamadığım tek şeyim gülüşlerim..
Onları seviyorum ama aynı zamanda,
En nefret ettiğim şey nedensizce sevişlerim..

Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur