(Y)üzüyorum

Yüzüyorum,
Ayaklarımı dahi suya sokmadan.
Küsüyor kumlar,
Onlardan bile uzaklaşıyor olduğumdan.

Yüzüyorum,
Ayaklarım yükseliyor.
Küsüyor gökyüzü,
Onu bile takmadığımdan.

Yüzüyorum,
Kuyruğuna kadar.
Susuyor gönlüm,
Karşıma alıp konuşmadığımdan.

Yüzüyorum,
Kaçıyor gibi yalnızlıktan.
Yalnızlık da darılıyor,
Geçmişimi unutamadığımdan.

 

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Hayaller & Boşluklar & Kaçış

Yine gecenin rengi eşlik ediyor, yeni sabaha varmaya çalışırken bana. Bunalıyorum durup dururken, sigara üstüne sigara içip klasik müzikler dinliyorum. İnsan boşlukta olduğu zaman, hayal kurmadan duramıyor. Hayal kuruyorum kendi kendime, düşün dur işin ne. Boşluklardan boşluk beğen, seç, önizle.

Diyorum ki bir motorum olsa, alıp gitsem uzaklara. Yağmur, çamur, güneş ve gece gündüz demeden sadece gitsem. Uzakların en uzağına doğru, nereye varacağımı bilmeden, sorgulamadan sadece gitsem.  Aslında bu da bir nevi boşluk sayılır. Şu andaki saçmaladıklarımdan mantıklıdır en azından, gitmek. Ölümüne, yaşamına her türlü gitmek.

İşte böyle bir boşluğu yaşarken, canımız sıkılıyor ve bunalıyorken hayal ediyoruz ya bir-takım mevzuları ve bunlar anında gerçekleşebilen hayaller değil ya, işte beni daha çok bunaltıyor şu anda erişilmez olması. Neden canım sıkılıyor, neden bunalıyorum? Herşeyi geçtim, normal şartlar altında canım sıkkınken pek hayal kurmam. Sanıyorum ki aşık oluyorum, aşk boşlukların en büyüğü aslında. Yine de oluyorum.

Ben şimdi ne yapmalıyım, kaçayım mı kendimden, kaçayım mı hayallerimden, kaçayım mı sevmekten? Gitmekten başka bir-şey bilmem zaten.