Her zaman olduÄŸu gibi, bu gece yine kendimi sorguluyorum. Bu kez sanırım sadece kendimi deÄŸil, geceyi de sorgulamış oluyorum. Aslında bir-çok kiÅŸinin daha önceden bir-kaç kez tatmış olduÄŸu birÅŸeydir, gündüzlerden nefret etmek. Kimisinde gelip geçici oluyor, kimisinde yani benim gibilerde kalıcı. Olay aslında çok basit, mutsuz olan insanların çoÄŸu, birÅŸeyler yapmak adına fazla hevesleri olmaz ve yeni doÄŸan gün onları pek enterese etmez. İçlerinde hep “canım birÅŸey istemiyor!” tribi vardır. Bunun tıptaki adı, depresyon baÅŸlangıcı.
Herneyse ben sorgulamaya geri döneyim. Gündüzleri sevmeyen bir insan, gecelere bayılır. Tam tersi de söz konusu olabilir, pozitif insanlar açısından ancak pozitif’lik nedir bilmediÄŸim bir alan ve bu yüzden yorum yapmak istemiyorum. Ben kendi açımdan ÅŸunu düşünüyorum, gündüzleri sıradan insanlar gibi yaÅŸayıp, (iÅŸe gitmek, çalışmak, okula gitmek vs.) geceleri ise hakikaten kendini geliÅŸtirebilmek. Sanıyorum ki aklım, sadece geceleri tam randımanlı çalışıyor. BilmediÄŸim, öğrenemediÄŸim herÅŸeyi geceleri daha iyi kavrıyorum. Hep içimde, kalıcı birÅŸeyler nasıl yapabilirim düşüncesi beliriyor. Hele ki kafam çakır, müziÄŸim dost ve gecenin karanlığı yanımda ise…
Örnek vermek gerekirse, gündüzleri hiç-bir ÅŸekilde yazı yazamam. Hiç-bir ÅŸiirim yoktur ki, öğle vakti düşünceli bir ÅŸekilde yazılmış. Gündüzleri pek enerjik olamıyorum, canım pek birÅŸey istemiyor. Hem istese bile, saÄŸlıklı düşünemediÄŸimden yapmak istediÄŸimi yapamıyorum. Neyse ki olayı çözdüm, benimki bir hastalık deÄŸil; tamamı ile alışkanlık haline gelmiÅŸ. Geceleri huzurlu, dikkatli ve gerçekten mutlu oluyorum. Tamam daima gece ile birlikte yaÅŸanmaz ama en azından bunu denemek istiyorum. Gündüzlerim ve gecelerim yer deÄŸiÅŸtirmiÅŸ durumda, kendimi ikisini ayrı ayrı kontrol edebileÄŸim bir duruma alıştırma çabasındayım. Eminim ki, bu da kısa bir zaman sonra oluÅŸacak. Velasıl kelam, gündüzü de belki güzel ÅŸu dünyanın ama gecesi bir baÅŸka…
Bir söz yazayım ki,
Şarkılar söylesin insanlar.
Karamsar deÄŸil de,
Ümitle barışsın unutulanlar..
Bir ÅŸiir olsun ki bu,
Düz şekilde okusun insanlar.
Resimlerdeki anlamsızlık değil de,
Anlam yüklesin kendine ona bakanlar..
Bir öğüt vereyim ki,
Ders alsın insanlar.
Sıkıcı değil de,
Alınası bir akılla anlasınlar.
Biraz da olsa susayım ki,
Bensiz kalsın insanlar.
Depresiflik deÄŸil de,
Mutlu yaşasın üzerine alınanlar..
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Yalnızlık koyar,
Dipteysen eÄŸer.
Bir şarkı söylersin,
Şarkı hiç bitmez dipteyken.
İntihar aklındayken,
İçemezsin önündeki zehiri.
Ölmekten korkun yok ki,
Unutamıyorsun onu dipteysen.
Nefret edemiyorsun,
Bu ruh halinden.
Kaçamıyorsun hiç-kimseden,
Kaçacak başka bir yer yok dipteyken.
Ağır geliyor başın,
Dik tutmaya çabalarken.
Bir süre geçiyor,
İğne gibi batıyor dipteysen.
Uyku halin bozuksa,
Uyumaya da çalışıyorsan.
Zor geliyor uyanık kalmak,
Rahatça uyuyamıyorsun dipteyken.
Uzattıkça uzatırsın bu hikayeyi,
Hiç bir anlamı yokken.
En iyisi de yarıda kesmektir,
Hiç bitmeyecek bir dipteysen.
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Ürkek bir çocuk bizimkisi,
Ä°liÅŸkimizden meydana gelen.
Geceleri kilise çanlarından ürken,
Yorgan altına saklanıp inleyen.
Bu bizim eserimiz sevgilim,
Ruhlarımızın kırılmış parçası.
Biraz biraz da yansıması,
Kişiliklerimizin ortalaması.
İkimiz yarattık lanetimizi,
Ãœzerimize yaÄŸarken en ÅŸiddetlisi.
Artık kurtuluş yok,
Sonuna kadar bırakmayacak birbirimizi.
Silinmiş hatıralarımızın,
Kalıcı tek eseri.
Öldürmeyelim onu,
İkimizi öldürdüğümüz gibi.
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Kanasın bile diyemiyorum,
Zaten hep kanıyor yaralarım.
Uzak durmak için çabaladıkça,
İçine içine düşüyorum karanlığın.
Işık gözüküyor uzaktan,
Yaklaştıkça gözden kayboluyor.
Ne yapsam hepsi boÅŸ,
Benim için güneş doğmuyor.
Yeni dünyalar keşfediyorum,
Farklı rüyalarımdaki yollarla.
Hepsinin sonu aynı bitiyor,
Her ne kadar dünyalar farklı olsa da.
Ä°hanet zaten hep bana var,
Olmazsa bu dünya neye yarar?
Acı olacak ki, sevesin,
Yoksa bunca insan niye yaÅŸar?
Kör esas görendir aslında,
Bakan bütün insanların dışında.
Ben de köreldiğim zaman gördüm,
İşte tam o sırada karanlığın içine gömüldüm.
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Tam olarak hatırlamıyorum ama geçen seneydi sanırım. Ürkerek ama bir o kadar da hevesli bir ÅŸekilde yola çıkmıştım evden. Bir heyecanla binmiÅŸtik otobüse, en yakın arkadaşımla Ä°stanbul’a gitmek üzere. Büyülüyor beni Ä°stanbul, korkuyorum her gidiÅŸimde. Nedensizce bir ümit, bir huzur doÄŸuyor o sokaklarda dolaşırken içime. Havası bile garip, daha bi’hüzünlü.
Bir an vardı ki, nasıl anlatayım. Ä°stiklal caddesinin bitimine doÄŸru yürürken, Can Atilla’nın “Yeni Hayat” parçası çalıyordu. Sanki inadına inadına, vuruyordu hüznü Ä°stanbul. Tam o anda da görmemem gereken birÅŸeyi görmüştüm. Aslında o görmemem gereken, ümidimin ve tüm heyecanımın kendisiydi. Süzülerek geçti yanımdan ve beni görmedi. O an çok mükemmeldi. Bir yandan Ä°stiklal, bir yandan o eÅŸsiz melodi ve bir yandan o. Hepsi aynı anda öyle bi’yüklendi ki ruhuma, “iÅŸte budur” dedim kendi kendime, “tam olarak istediÄŸim ruh hali bu”. Hüzün ve sevinç o kadar hoÅŸ gelmiÅŸti ki bedenime, ruhuma.. Ömrüm boyunca orada, o anda kalmak istemiÅŸtim.
Ä°ÅŸte bu yüzden, her boÅŸ vaktimde can atarım Ä°stanbul’a gitmek için, bi’o kadar da çekinirim tekrar o manzarayla karşılarım diye. Bi’gün yine gidicem, peki tekrar aynı ortam, aynı hüzün bulur mu beni? Ä°stanbul senden cevap bekliyorum…
Üzülme.
Sende bir gün ölecek,
Yanıma geleceksin.
Hep beraber olacağız.
Sevinme.
Dünya sana da kalmayacak,
Gün gelecek yok olacaksın.
Hep beraber yanacağız.
Korkma.
Hesap elbet sorulacak,
Tek veremeyen sen olmayacaksın.
Hep beraber kaçacağız.
Bekleme.
KurtuluÅŸu asla olmayacak,
Huyları değişmeyecek insanların.
Hep beraber şahit olacağız.
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Yıl üç-yüz-altmış-beş gün,
Hepsini yaşayacak mısın?
Böyle olacak sanıyorsan, uyan!
Bu yıl olmasa, diğer yıl yok olacaksın.
Üç-yüz-altmış-dört günü kendine,
Sadece bir günü ölüme ayır olur mu?
Ona rezerve bir gün bırakmazsan,
Ölüp gidince ne olduğunu anlayamazsın.
Gelecek, evet ölüm sana da gelecek.
Hazırlıklı olmalısın.
Yaşadığın onca yıl ona taviz vermedin,
Şimdi ona biraz yer açmalısın.
Hesabı kenarıya bırak,
Ä°nce deÄŸil bu kez rakamlar.
Ölmesen bile yılda bir kez düşün,
Ölmeye layık mısın? …
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Korkusuz bir nefes çek,
Ardından sal onu atmosfere.
Korkmuyorum diye haykır,
Kendinden ürk ve sus.
İntikamını almalısın dostum,
Bas hadi tetiÄŸe.
Karşında duruyor baksana,
Çevir durumu kendi lehine.
Orada tanışacaksın şeytanla,
Göreceksin ne mal olduğunu.
Bir seçim hakkı daha doğacak sana,
Ya uyacaksın ya da karşı çıkacaksın ona.
Hepsi sadece bir seçim,
Basitçe işaretleyeceksin şıkkını.
Bana kalırsa bas tetiğe,
Fışkırsın intikamın beyaz zemine.
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
Karamsar nüfuslu bir ailenin son bireyidir,
Kalbimde yaşattığım ölümsüzlüğün yansıması.
O kadar yücelmiştir ki, aşk katında karanlık,
Nüfusumuz yok olsa da izleri kalacaktır aynalarda.
Bazısının nefes alıp-verişlerinde saklanacak,
Bazısının da yüzleşmekten korktuğu benliğinde.
Hepsinden de karanlık olanı,
Sessiz bir çocuğun kendi derinliklerinde yaşatması olacaktır.
Kelimelerin karanlığında ufak bir çocuk,
Var olan bütün yanlışlıklara rağmen çabalayacaktır.
Ancak son aydınlık treni kapıya dayandığında,
Kimse binmeyecek ve tek başına yol alacaktır.
Elbette karanlık kazanır, hayali satırların bulunduğu karamsar bir defterde.
Buna rağmen çabalamak, gereksiz kalacaktır.
Ölüm bir gün seninde kapını çalacak,
Ne kadar pozitif yaÅŸasan da, “hoÅŸ geldin karanlık” demek zorunda kalacaksın.
Yazarı: Fatih Boyacıoğlu
