Karanlıkta duruyorum aşk vurmasın yüzüme, Dokunmasın kimse bana, Kimse ulaşamasin artık tenimin incinen yerlerine.. Uyanmasın bir daha etimdeki yaralı hayvan, Zamanın siyah deltasında çürümek istiyorum; Biliyorum artık kimse yok kimsesizliğime… Biliyorum aşka kimse yok, Aşkın karanlık metali soğuyor yüreğimin derinliklerinde.. Aşklarım, arkadaşlarım, dostlarım, Dağılıp gitti... 

Her zaman olduğu gibi, bu gece yine kendimi sorguluyorum. Bu kez sanırım sadece kendimi değil, geceyi de sorgulamış oluyorum. Aslında bir-çok kişinin daha önceden bir-kaç kez tatmış olduğu birşeydir, gündüzlerden nefret etmek. Kimisinde gelip geçici oluyor, kimisinde yani benim gibilerde kalıcı. Olay aslında çok basit, mutsuz olan insanların çoğu, birşeyler yapmak adına fazla hevesleri... 

Bir söz yazayım ki, Şarkılar söylesin insanlar. Karamsar değil de, Ümitle barışsın unutulanlar.. Bir şiir olsun ki bu, Düz şekilde okusun insanlar. Resimlerdeki anlamsızlık değil de, Anlam yüklesin kendine ona bakanlar.. Bir öğüt vereyim ki, Ders alsın insanlar. Sıkıcı değil de, Alınası bir akılla anlasınlar. Biraz da olsa susayım ki, Bensiz kalsın insanlar. Depresiflik değil... 

Yalnızlık koyar, Dipteysen eğer. Bir şarkı söylersin, Şarkı hiç bitmez dipteyken. İntihar aklındayken, İçemezsin önündeki zehiri. Ölmekten korkun yok ki, Unutamıyorsun onu dipteysen. Nefret edemiyorsun, Bu ruh halinden. Kaçamıyorsun hiç-kimseden, Kaçacak başka bir yer yok dipteyken. Ağır geliyor başın, Dik tutmaya çabalarken. Bir süre geçiyor, İğne gibi batıyor dipteysen. Uyku... 

Ürkek bir çocuk bizimkisi, İlişkimizden meydana gelen. Geceleri kilise çanlarından ürken, Yorgan altına saklanıp inleyen. Bu bizim eserimiz sevgilim, Ruhlarımızın kırılmış parçası. Biraz biraz da yansıması, Kişiliklerimizin ortalaması. İkimiz yarattık lanetimizi, Üzerimize yağarken en şiddetlisi. Artık kurtuluş yok, Sonuna kadar bırakmayacak birbirimizi. Silinmiş hatıralarımızın, Kalıcı... 

Kanasın bile diyemiyorum, Zaten hep kanıyor yaralarım. Uzak durmak için çabaladıkça, İçine içine düşüyorum karanlığın. Işık gözüküyor uzaktan, Yaklaştıkça gözden kayboluyor. Ne yapsam hepsi boş, Benim için güneş doğmuyor. Yeni dünyalar keşfediyorum, Farklı rüyalarımdaki yollarla. Hepsinin sonu aynı bitiyor, Her ne kadar dünyalar farklı olsa da. İhanet zaten hep bana var, Olmazsa... 

Tam olarak hatırlamıyorum ama geçen seneydi sanırım.  Ürkerek ama bir o kadar da hevesli bir şekilde yola çıkmıştım evden. Bir heyecanla binmiştik otobüse, en yakın arkadaşımla İstanbul’a gitmek üzere. Büyülüyor beni İstanbul, korkuyorum her gidişimde. Nedensizce bir ümit, bir huzur doğuyor o sokaklarda dolaşırken içime. Havası bile garip, daha bi’hüzünlü. Bir an... 

Üzülme. Sende bir gün ölecek, Yanıma geleceksin. Hep beraber olacağız. Sevinme. Dünya sana da kalmayacak, Gün gelecek yok olacaksın. Hep beraber yanacağız. Korkma. Hesap elbet sorulacak, Tek veremeyen sen olmayacaksın. Hep beraber kaçacağız. Bekleme. Kurtuluşu asla olmayacak, Huyları değişmeyecek insanların. Hep beraber şahit olacağız. Yazarı: Fatih Boyacıoğlu 

Yıl üç-yüz-altmış-beş gün, Hepsini yaşayacak mısın? Böyle olacak sanıyorsan, uyan! Bu yıl olmasa, diğer yıl yok olacaksın. Üç-yüz-altmış-dört günü kendine, Sadece bir günü ölüme ayır olur mu? Ona rezerve bir gün bırakmazsan, Ölüp gidince ne olduğunu anlayamazsın. Gelecek, evet ölüm sana da gelecek. Hazırlıklı olmalısın. Yaşadığın onca yıl ona taviz vermedin, Şimdi... 

Korkusuz bir nefes çek, Ardından sal onu atmosfere. Korkmuyorum diye haykır, Kendinden ürk ve sus. İntikamını almalısın dostum, Bas hadi tetiğe. Karşında duruyor baksana, Çevir durumu kendi lehine. Orada tanışacaksın şeytanla, Göreceksin ne mal olduğunu. Bir seçim hakkı daha doğacak sana, Ya uyacaksın ya da karşı çıkacaksın ona. Hepsi sadece bir seçim, Basitçe işaretleyeceksin...