Bozuk Gündüz Lambası

Söylenemiyor kelimeler,
Öyle bir çırpıda
Hele bir de gece-yarısıysa,
Dökülmüyor heceler,
Dişlerin arasından,
Aynadaki yüzüne.

Geceler iyidir belki,
Saklamasını biliyor en azından,
Kötüyü çirkinden.
Aralanamıyor bir türlü perdeler,
İçeriye ışık süzülebilir korkusuyla,
Mikroplu çarşaflarının üzerine.

Uyunamıyor öyle durduk yere,
İçindeki yorgunluk hissine rağmen.
Karanlıkta oturmuş sohbetine eş arıyor,
Eş olarak da yine kendini seçiyor,
Hüzünlü yalnız çocuk.
Olamıyor,
Yine olamıyor sabah,
Gündüzün lambası yine bozuk…

 

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Zaman Kavramı

Zifiri bir gecede,
Koşuştururken bir şekilde.
Aslında kaçtığının farkına,
Kaç zaman sonra vardın?

Zifiriyken koşturup,
Aydınlıktan, ayrılıktan.
Bir silah sıkıldı mı,
Kaçıyorken arkandan?

Ve kör gecenin karanlığında,
Gördün mü namludan çıkan mermiyi.
Kıp-kırmızı ve rüzgar sesiyle,
Ürküttü mü seni o ölüme yaklaşımların?

Vardın farkına sonunda,
Boş yere değildi koşuşturmaların.
Kovalıyorum eceli sanırken aslında,
Ters orantıda yakalanmanın.

Sen kovalamıyordun aslanım!
Kaçıyordun aslında.
Ecelinin geldiğini anladığında,
Kalmamıştı zaman kavramın…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Paranoya

Bir gecede tam bin ölüm,
Yedi tabut var yatağımda.
Kiminin göbeğinde bıçak,
Dirilip beni öldürsünler diye.

Bir gecede tam yüz durum,
Tilkiler yarış yapıyor aklımda.
Kimisinin elinde birer şişe şarap,
Ayıldığımda bana uzatsınlar diye.

Bir gecede tam bir çığlık,
Sanki gözlerim kamaşıyor karanlıkta.
Lambalar yanıyor tek tek,
Çığlık atıyorum sustursunlar diye.

Her günümde çoğunluk kayıp,
Kimsecikler yok kaldırımda.
Sadece ben ve yalnızlık;
Aramıza hiç kimse girmesin diye.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Kör-Gören

Kanasın bile diyemiyorum,
Zaten hep kanıyor yaralarım.
Uzak durmak için çabaladıkça,
İçine içine düşüyorum karanlığın.

Işık gözüküyor uzaktan,
Yaklaştıkça gözden kayboluyor.
Ne yapsam hepsi boş,
Benim için güneş doğmuyor.

Yeni dünyalar keşfediyorum,
Farklı rüyalarımdaki yollarla.
Hepsinin sonu aynı bitiyor,
Her ne kadar dünyalar farklı olsa da.

İhanet zaten hep bana var,
Olmazsa bu dünya neye yarar?
Acı olacak ki, sevesin,
Yoksa bunca insan niye yaşar?

Kör esas görendir aslında,
Bakan bütün insanların dışında.
Ben de köreldiğim zaman gördüm,
İşte tam o sırada karanlığın içine gömüldüm.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu