Menzil

Benim de ömrüm yollarda geçti,
Hep birileri yolu gösterdi.
Hiç tereddüt etmedim giderken,
Kimse otobüsün önünü kesmedi.

Son dakikasına kadar bekledim,
Bana doğru sallanan bir el göremedim.
Hep ağlamaklı oldum,
Yine de otobüsten inmedim.

Alıştım otogarlara,
Kaynaştım yolcularla.
Hiç kimseye gülemedim,
İnemedim otobüsten molalarda.

Hep kalkış noktasındaydı aklım,
Vardığım yere geldiğimi anlayamadım.
Çoğu kez indirmiştim ya seni otobüsten,
İşte bu yüzden baktım baktım ağladım.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu