Gelmediniz, ben hep sizi bekledim.
Eksilen yanlarımla,
Sizden saklı eskidim.

Her şeyden önce aşk verilmiş bir sözdü benim için,
Gün, ay, saat, hafta, takvim işi zaman yani.
Aldıkça dönemeçleri değişmedi hiçbir şey,
Yalnızca ufuklar yeniledim.

Kaç aşktan oluşmuş bir şeydi aşk,
Her sevgiliyle biraz daha;
Biraz daha sizden saklı eskidim..

Yazarı: Murathan Mungan

Baktığın yerde karanlık bir tomurcuk bırakıyorum.
Çarşılar avuçlarında aykırı,
Sokakların lisanı adımlarında.
Gelme, geldiÄŸinde her ÅŸey yitiriyor kendini.
Vurgun; ölümlerin en kostağı,
Vurgun; ölümlerden kaçgun yanımız.
Konaklarda boÄŸulmuÅŸ eski bir ana,
Şöyle buyurur;

Sen seç kendine bir hayat.
Ve öylesine yaşa, nasılsa,
Kaldığın yerden vurgun sürdürür.
Ve hep bak kendine,
Bir-örnek aynalara asi bir suret bırak.
Baktıkça gözlerin,
Kendini öldürür..

Yazarı: Murathan Mungan

El falı, avuç içinin yazgısı,
Kader çizgisi, ölüm, deja-vu.
Ayrılışlar, ayrılışlar, yaşanmamışlıklar.
Yalnızca bir kadehi içilmiş yetmişlik;
Ä°ntihar..

Yazarı: Murathan Mungan

Kovulmuşken hayatın bir yerinden,
Yalnızken, umarsızken;
Öfkeni dillendirecek bir eylem ararken kendine.
Diyelim gecelerin o tekin olmayan serüveninde,
Paranoya kıvamında ilişkiler yaşarken,
İmtiyazsız karanlıkların suçlu zevklerine..
Yasağın büyüsüne, hayatın ve gündüzün,
Öte-yüzüne sığınırken,
Ve intihar manifestosu gibiyken bütün duyarlıkların,
Ansızın bir dize gelip takılır diline.
Bir can simidi gibi en kurtarıcı keyfiyle,
Bir zaman seninle kalır, yanıbaşında,
Zaman içersinde yer değiştiresin;
Diye kendisiyle bir gönül erincini,
En düpedüz anlamıyla yaratmak eylemini,
Yaşarsın bir dizenin dizlerinde..
Sonra uzaklaşır senden,
Gözden kaybolur;
Büyümüş, çoğalmış bir şiirin derinliklerinde..
Ne senledir oysa, hep senledir oysa,
Gecelerin ötesi dediğin şey;
Kendin için yaşadığın sinema..

Yazarı: Murathan Mungan

Daha az seviyorum seni.
Giderek daha az..
Unutur gibi seviyorum.
Azala azala,
Aramızdaki uzaklığın karanlığında..

Geceler kısalıp, gündüzler uzuyor öyle olunca.
Daha az seviyorum seni..
Kendini iyileÅŸtiren bir yara gibi.
Daha az,
Ve zamanla..

Sen geceyi tutuyorsun, ben nöbetini.
Uzak dağ kışlalarında.
Görmüyoruz birbirimizi,
Usul usul sis iniyor.
KopmuÅŸ yollara..
Işığı hafif, uykusu ağır koğuşlarda üzerini örtüyorum senin.
Bir çığ gibi büyüyorsun rüyalarımda..
Sevgilim sevgilim,
Yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin,
Nöbet kadar yalnızken öğreneceksin bunu da..

Artık daha az seviyorum seni.
Unutur gibi, ölür gibi daha az..
Yeniden ödetiyorum kendime,
Onca aşkın öğretemediğini..
Kolay deÄŸildi.
Yalnızca sevgilimi değil, evladımı da kaybettim ben.
Kaç acı birden imtihan etti beni.
Bir tek gece vardır insanın hayatında,
Ömür boyu sürer nöbeti.
Bu da öyleydi..
Ä°yi ol,
SaÄŸ ol,
Uzak ol;
Ama bir daha görme beni…

Yazarı: Murathan Mungan

Hani erken inerdi karanlık,
Hani yağmur yağardı inceden,
Hani okuldan, işten dönerken,
Işıklar yanardı evlerde,
Eskidendi, çok eskiden.

Hani ay herkese gülümserken,
Mevsimler kimseyi dinlemezken…
Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken,
Eskidendi, çok eskiden.

Hani hepimiz arkadaÅŸken,
Hani oyunlar tükenmemişken,
Henüz kimse bize ihanet etmemiş,
Biz kimseyi aldatmamışken,
Eskidendi, çok eskiden.

Hani şarkılar bizi bu kadar incitmezken,
Hani körkütük sarhoşken gençliğimizden,
Daha biz kimseye küsmemiş,
Daha kimse ölmemişken,
Eskidendi, çok eskiden.

Şimdi ay usul, yıldızlar eski,
Hatıralar gökyüzü gibi gitmiyor üstümüzden.
Geçen geçti,
Geçen geçti,
Geceyi söndür kalbim.
Geceler de gençlik gibi eskidendi,
Åžimdi uykusuzluk vakti.

Yazarı: Murathan Mungan

Bilmediğiniz kelimelerin altını çizin derdi, Öğretmenim,
Bunca yıl.
Bunca yol, bunca hayat ve kitaptan sonra,
Bütün kelimelerin altını çiziyorum;
- Öğretmenim, artık izin istiyorum..

Yazarı: Murathan Mungan

İki çıplak yara,
İki çıplak düşman,
Şimdi karşı karşıya..
Artık herşey olabilir
Artık bütün dünya karanlık imkan,
Geç geçebilirsen ruhum,
Bir daha buralardan..

Aşktaki düşmanlık değil,
Düşmanlıktaki aşk..
Onları şimdi birbirinden ayıran,
Ruh ölür, beden unutur,
Av kurtulur kendine kurduÄŸu,
Mazinin tuzağından..

Kendinin sonuna geldi mi,
Yeniden görür insan..
Çıplak hüküm, acı özgürlük!
Kana karışan aşk zamana intikamla sızar,
Bilirim, çok geçtim buralardan..
Benim zaferim ayrıldıktan sonra başlar,
Aşkta zafer olmadığını anlayana kadar..

Yazarı: Murathan Mungan

Bu ne biçim postacı,
Üç defa çalıyor kapıyı..
Bu ne biçim kel,
Hem merhemi var,
Hem sürmüyor başına..
Bu ne biçim biçimler;
İstediğiniz kadar çoğaltılabilir,
Memleket çok müsait buna..
Örneğin yeni bir komşu taşındı karşıya,
Bir baktım Fahriye Abla!
Kırk yıllık bir rötar yapmış,
Erzincan treni..
Ben gelmişim şu yaşıma,
O ise şiirdeki yaşından gün almamış daha..
Benimki ne biçim hayat;
Uymuyor ne gördüklerime,
Ne duyduklarıma,
Ne okuduklarıma..
Ben ne biçim benim;
Ne kendime benziyorum,
Ne başkalarına..

Yazarı: Murathan Mungan

Kimdi kimdi kalan,
Giden mi suçludur herzaman?
Ne zaman başlar ayrılıklar,
Dostluklar biter ne zaman..

Her geçen gün bir parça daha,
Aldı götürdü bizden..
Aynı kalmıyordu hiçbir şey,
DeÄŸiÅŸiyordu herÅŸey kendiliÄŸinden..

Artık çözülmüştü ellerimiz,
Artık bölünmüştü yüreğimiz..
Birimiz söylemeliydi bunu,
Ötekini incitmeden..

Kimdi giden kimdi kalan,
Aslında giden değil, kalandır terkeden..
Giden de bu yüzden gitmiştir zaten..

Yazarı: Murathan Mungan