Karanlıkta duruyorum aşk vurmasın yüzüme, Dokunmasın kimse bana, Kimse ulaşamasin artık tenimin incinen yerlerine.. Uyanmasın bir daha etimdeki yaralı hayvan, Zamanın siyah deltasında çürümek istiyorum; Biliyorum artık kimse yok kimsesizliğime… Biliyorum aşka kimse yok, Aşkın karanlık metali soğuyor yüreğimin derinliklerinde.. Aşklarım, arkadaşlarım, dostlarım, Dağılıp gitti... 

Kırılgan bir çocuğum ben, Yüreğim cam kırığı. Bütün duygulardan önce, Öğrendim ayrılığı. Saldırgan diyorlar bana, Oysa kırılganım ben. Gözyaşlarım mücevher, Saklıyorum herkesten. Ürküyorlar gözümdeki ateşten, Ürküyorlar dilimdeki zehirden. Ürküyorlar o dur durak bilmeyen, Gözükara cesaretimden. Diyorlar: Bir yanı sarp bir uçurum, Bir yanı çılgın dağ doruğu. Oysa... 

Gelmediniz, ben hep sizi bekledim. Eksilen yanlarımla, Sizden saklı eskidim. Her şeyden önce aşk verilmiş bir sözdü benim için, Gün, ay, saat, hafta, takvim işi zaman yani. Aldıkça dönemeçleri değişmedi hiçbir şey, Yalnızca ufuklar yeniledim. Kaç aşktan oluşmuş bir şeydi aşk, Her sevgiliyle biraz daha; Biraz daha sizden saklı eskidim.. Yazarı: Murathan Mungan 

Baktığın yerde karanlık bir tomurcuk bırakıyorum. Çarşılar avuçlarında aykırı, Sokakların lisanı adımlarında. Gelme, geldiğinde her şey yitiriyor kendini. Vurgun; ölümlerin en kostağı, Vurgun; ölümlerden kaçgun yanımız. Konaklarda boğulmuş eski bir ana, Şöyle buyurur; Sen seç kendine bir hayat. Ve öylesine yaşa, nasılsa, Kaldığın yerden vurgun sürdürür. Ve hep bak kendine, Bir-örnek... 

El falı, avuç içinin yazgısı, Kader çizgisi, ölüm, deja-vu. Ayrılışlar, ayrılışlar, yaşanmamışlıklar. Yalnızca bir kadehi içilmiş yetmişlik; İntihar.. Yazarı: Murathan Mungan 

Kovulmuşken hayatın bir yerinden, Yalnızken, umarsızken; Öfkeni dillendirecek bir eylem ararken kendine. Diyelim gecelerin o tekin olmayan serüveninde, Paranoya kıvamında ilişkiler yaşarken, İmtiyazsız karanlıkların suçlu zevklerine.. Yasağın büyüsüne, hayatın ve gündüzün, Öte-yüzüne sığınırken, Ve intihar manifestosu gibiyken bütün duyarlıkların, Ansızın bir dize gelip takılır... 

Daha az seviyorum seni. Giderek daha az.. Unutur gibi seviyorum. Azala azala, Aramızdaki uzaklığın karanlığında.. Geceler kısalıp, gündüzler uzuyor öyle olunca. Daha az seviyorum seni.. Kendini iyileştiren bir yara gibi. Daha az, Ve zamanla.. Sen geceyi tutuyorsun, ben nöbetini. Uzak dağ kışlalarında. Görmüyoruz birbirimizi, Usul usul sis iniyor. Kopmuş yollara.. Işığı hafif, uykusu... 

Hani erken inerdi karanlık, Hani yağmur yağardı inceden, Hani okuldan, işten dönerken, Işıklar yanardı evlerde, Eskidendi, çok eskiden. Hani ay herkese gülümserken, Mevsimler kimseyi dinlemezken… Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken, Eskidendi, çok eskiden. Hani hepimiz arkadaşken, Hani oyunlar tükenmemişken, Henüz kimse bize ihanet etmemiş, Biz kimseyi aldatmamışken, Eskidendi,... 

Bilmediğiniz kelimelerin altını çizin derdi, Öğretmenim, Bunca yıl. Bunca yol, bunca hayat ve kitaptan sonra, Bütün kelimelerin altını çiziyorum; - Öğretmenim, artık izin istiyorum.. Yazarı: Murathan Mungan  

İki çıplak yara, İki çıplak düşman, Şimdi karşı karşıya.. Artık herşey olabilir Artık bütün dünya karanlık imkan, Geç geçebilirsen ruhum, Bir daha buralardan.. Aşktaki düşmanlık değil, Düşmanlıktaki aşk.. Onları şimdi birbirinden ayıran, Ruh ölür, beden unutur, Av kurtulur kendine kurduğu, Mazinin tuzağından.. Kendinin sonuna geldi mi, Yeniden görür insan.. Çıplak hüküm,...