Mutluluk soÄŸuksa,
O yüzden örüyorum duvarları.
Mutluluk lodossa eÄŸer,
Sırf bu yüzden yakmıyorum sobayı.

Mutluluk bir zehirse,
Üsteleme içmem o sodayı.
Ya da bir yemekse,
Yemem bırak kalsın.

Mutluluk bir rüyaysa,
Uyumam bundan gayri.
Ya da ben mutluysam,
Kırarım baktığım o aynayı..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Baktığıma bakmak için baktığımı anladım,
Görmeden gözümün önünden geçip gidenleri.
Aslında ölmediğimin farkına şimdi vardım,
Oysa o an beton etkisi yaratmıştı bedenimde;
Nefret ediÅŸim…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Yeni yeni küfürler birikiyor dilimde, yeni tür angutları gördükçe. Her defasında, yeniliğe aslında açık olduğumu fark ediyorum, her ne kadar kendisinden haz etmesem de.. Öyle cins insanlar gördüm ki, bir-kaç gün içerisinde, kendimin insan olmadığına tamamen ikna olmuş durumdayım. Neyse ben anlatmak istediklerime geçeyim.

Yenilmedim ahali ben, kayboldum. Hayat beni kaybetmedi korkmayın, kendi isteğimle kayboldum. Kimse zannetmesin, huzuru buldu bu lavuk ondan girmiyor diye. Ara vermek istedim, bir-kaç hafta. Her türlü hisleri yaşadım, bir insanın başına gelebilecek her türlü duygusal, fiziksel, karamsar, zihinsel.. Ne bileyim daha ne varsa hepsini yaşadım. Şimdi daha tecrübeliyim ve daha iyi yazacak konumdayım. Bekleyin beni dostlar, yakında yeniden şiir yazıcam.

Bu arada bu tecrübe edindiÄŸim bir-kaç haftada öğrendim ki, “küfür iyidir, lütfen ediniz.” benden size en akıllıca tavsiye, küfür olmadan olmaz!

Kocasına saygısı olmayan,
Babasına inanmayan,
Aile nedir bilmeyen,
Rutin insanlarla yaşadım yıllarca..

Huzur olmayan,
Şevkati bile göstermeyen,
Para hırsıyla yaşayan,
İnsanlarla yaşadım yıllarca..

Kardeşlik anlamından yoksun,
Ana-baba bilincinden uzak,
Para hırsıyla kavrulan,
İnsanlarla yaşadım yıllarca..

Halbuki istediÄŸim huzurdu,
Para da deÄŸil, pul da..
Aslında aile özlemiymiş bendeki,
Kaybolan gençliğimin kuytusunda..

Seçimim bu değildi,
İşte bu yüzden nefretlik dünya..
Paramız olsaydı,
Huzuru bulurmuşuz güya..

Nefret ediyorum kendimden,
Ne yaşaması arkadaş!
Ailem bile yokmuÅŸ baksana,
Saygısız, huzursuz ve edepsiz bu dünya..

Bu ÅŸiirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur

Zor yaşadım ben bunca yılımda,
Kâh güldüm desem yalan;
Hep ağladım yıllar boyunca..
Şimdi insanlar geçmiş diyor ki;
Doğum günün kutlu olsun..
Yalandan kim ölmüş,
Öyle diyorsanız öyle olsun..

Ağlattınız ulan hep beni,
Gülmedim ki hiç..
Acıttınız hep durmadan,
Hançerle çizdiniz kaderimi..
Bunca yıl sonra geçmiş diyorsunuz ki;
Doğum günün kutlu olsun..
İnanmıyorum ben size ama yinede,
Öyle diyorsanız öyle olsun..

Bu ÅŸiirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur

Neden herkes yapmacık olmak zorunda “?” ya da kendini neden öyle olmak konusunda zorluyor insanlar “?” amaç nedir ya biri bana izah etsin “?” Anlamıyorum ben bu düzeni, taklitten ibaret, gereksiz hal ve haraketleri.. DoÄŸal olunabilir “!” Ä°nsan kendisi gibi davranabilir “!” Gerizekalı gibi duruyorsunuz, oyuncu insanlar.. Çıkarın maskelerinizi, yaÅŸamaya gayretiniz varsa en azından ne olduÄŸunuzu bilerek yaÅŸayın “!” Oyun oynamaya devam edenler olucak her daim, iÅŸte korkak olanlar bu kesim.. Ne olduÄŸundan korkan, pislik insanlar “!”

Tüm zehirlerin karışımı olmam gerek,
Fare zihniyetleri zehirlemek için..
Ya da tüm barutların kesiştiği noktaya karışmalıyım,
Tek dokunuşta patlamak için..

Hedef tahtasındaki puanlar değil,
Ok olmalıyım onlara doğru abanılan..
Sonra çakıldığım yerde gülümsemeliyim,
Duvardan aşağıya doğru akan kan birikintisinin hemen üstünde..

Bazen de masum bir oyuncak olmalıyım,
Günahsız bebekleri eğlendirmek için..
Onlarla eÄŸlenip,
Sağa sola fırlatılmak için..

İnsanların birbirlerine umarsızca vurduğu karambol de olmak isterim,
Sırf o insanların ne yaptığını bilmeden hayvanlaştığını görmek için..
Kimi zaman da YETER! diyebilicek bir otorite olmam lazım,
Tüm bu saçmalıklar bir an evel son vermek için..

Bu ÅŸiirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur