Mutluluk soÄŸuksa,
O yüzden örüyorum duvarları.
Mutluluk lodossa eÄŸer,
Sırf bu yüzden yakmıyorum sobayı.

Mutluluk bir zehirse,
Üsteleme içmem o sodayı.
Ya da bir yemekse,
Yemem bırak kalsın.

Mutluluk bir rüyaysa,
Uyumam bundan gayri.
Ya da ben mutluysam,
Kırarım baktığım o aynayı..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Çocuk düşerse ölür çünkü balkon,
Ölümün cesur körfezidir evlerde.
Yüzünde son gülümseme kaybolurken çocukların,
Anneler anneler elleri balkonların demirinde.

İçimde ve evlerde balkon,
Bir tabut kadar yer tutar.
Çamaşırlarınızı asarsınız hazır kefen,
Şezlongunuza uzanır ölü.

Gelecek zamanlarda,
Ölüleri balkonlara gömecekler.
Ä°nsan rahat etmeyecek,
Öldükten sonra da.

Bana sormayın böyle nereye,
KoÅŸa koÅŸa gidiyorum.
Alnından öpmeye gidiyorum,
Evleri balkonsuz yapan mimarların..

Yazarı: Sezai Karakoç

Öldürüceksin ilk evvela kötü düşlerini,
Sonra uyumaya çalışacaksın hafiften.
Birileri seni ürkütürken,
Öğreneceksin korkmamayı geceden.
Sonra gülmeyi seveceksin,
Etrafındaki herkes ağlıyorken..

Biraz daha pişince insan içinde,
Sen de ezmek nedir bileceksin.
Seni alt etmeye çalışanları,
Gün gelecek bir bir yok edeceksin.
Ä°ÅŸte tam olarak budur intikam denilen,
Hayat sınıfının seçmeli dersi…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Çok uğraştım ama olmuyor işte.
Bak hala yok bir damla gözyaşı.
Kötü bir şey değil ki bu.
Hadi biriciÄŸim,
Hadi özgürlüğe,
Hadi mutlak yalınlığa,
Hadi sonsuzluÄŸa
Ölüm…
Yok çare işte direnme fazla.
Åžimdi kimileri seni sona uÄŸurluyor,
Bense sonsuzluÄŸa…

Yazarı: Berk Güneş

* Yakın bir akrabamı kaybetmeden 5 dk önce hastane odasının kapısında aklıma gelenler…

Ürkek bir çocuk bizimkisi,
Ä°liÅŸkimizden meydana gelen.
Geceleri kilise çanlarından ürken,
Yorgan altına saklanıp inleyen.

Bu bizim eserimiz sevgilim,
Ruhlarımızın kırılmış parçası.
Biraz biraz da yansıması,
Kişiliklerimizin ortalaması.

İkimiz yarattık lanetimizi,
Ãœzerimize yaÄŸarken en ÅŸiddetlisi.
Artık kurtuluş yok,
Sonuna kadar bırakmayacak birbirimizi.

Silinmiş hatıralarımızın,
Kalıcı tek eseri.
Öldürmeyelim onu,
İkimizi öldürdüğümüz gibi.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Üzülme.
Sende bir gün ölecek,
Yanıma geleceksin.
Hep beraber olacağız.

Sevinme.
Dünya sana da kalmayacak,
Gün gelecek yok olacaksın.
Hep beraber yanacağız.

Korkma.
Hesap elbet sorulacak,
Tek veremeyen sen olmayacaksın.
Hep beraber kaçacağız.

Bekleme.
KurtuluÅŸu asla olmayacak,
Huyları değişmeyecek insanların.
Hep beraber şahit olacağız.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Yıl üç-yüz-altmış-beş gün,
Hepsini yaşayacak mısın?
Böyle olacak sanıyorsan, uyan!
Bu yıl olmasa, diğer yıl yok olacaksın.

Üç-yüz-altmış-dört günü kendine,
Sadece bir günü ölüme ayır olur mu?
Ona rezerve bir gün bırakmazsan,
Ölüp gidince ne olduğunu anlayamazsın.

Gelecek, evet ölüm sana da gelecek.
Hazırlıklı olmalısın.
Yaşadığın onca yıl ona taviz vermedin,
Şimdi ona biraz yer açmalısın.

Hesabı kenarıya bırak,
Ä°nce deÄŸil bu kez rakamlar.
Ölmesen bile yılda bir kez düşün,
Ölmeye layık mısın? …

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Ölüm;
Bazen evinize giren bir hırsız,
Bazen de çatı oluklarında biriken buzdur aslında..
En kötüsü de küçücük bir çocuğun gözü önünde işlenendir,
İki mermiyle birlikte duvarları kana bulayan..

YaÅŸam;
Kimi zaman umuttur,
Kimi zamansa umutsuzluk..
En iyisi de son bulurken bu yolculuk,
Sela ile biten, gözyaşlarını biriktirendir aslında..

Hayat;
Üretildiğinden beri başlı başına bir çelişki,
Ya da huzursuzluklardan ibaret ikili bir iliÅŸki..
En mükemmeli de yaşamak olsa gerek,
Nasıl yapılacağını bir türlü öğrenemesen bile..

Ölüme inanmıyorum demek için,
Yaşamayı sevmek gerekli..
Yaşamak nedir bilmeyen için;
Ölüme tapmak gerekli..

Ne ölümden yana şansı var ruhların,
Ne yaÅŸamdan, ne de hayattan..
Hiçbirini beceremeyen bir kaptan ki ne kaptan;
Rota nedir bilmez ama asla tam olarak yenilmez..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Yeni yeni küfürler birikiyor dilimde, yeni tür angutları gördükçe. Her defasında, yeniliğe aslında açık olduğumu fark ediyorum, her ne kadar kendisinden haz etmesem de.. Öyle cins insanlar gördüm ki, bir-kaç gün içerisinde, kendimin insan olmadığına tamamen ikna olmuş durumdayım. Neyse ben anlatmak istediklerime geçeyim.

Yenilmedim ahali ben, kayboldum. Hayat beni kaybetmedi korkmayın, kendi isteğimle kayboldum. Kimse zannetmesin, huzuru buldu bu lavuk ondan girmiyor diye. Ara vermek istedim, bir-kaç hafta. Her türlü hisleri yaşadım, bir insanın başına gelebilecek her türlü duygusal, fiziksel, karamsar, zihinsel.. Ne bileyim daha ne varsa hepsini yaşadım. Şimdi daha tecrübeliyim ve daha iyi yazacak konumdayım. Bekleyin beni dostlar, yakında yeniden şiir yazıcam.

Bu arada bu tecrübe edindiÄŸim bir-kaç haftada öğrendim ki, “küfür iyidir, lütfen ediniz.” benden size en akıllıca tavsiye, küfür olmadan olmaz!