Ürkek bir çocuk bizimkisi,
Ä°li$kimizden meydana gelen.
Geceleri kilise çanlarından ürken,
Yorgan altına saklanıp inleyen.

Bu bizim eserimiz sevgilim,
Ruhlarımızın kırılmı$ parçası.
Biraz biraz da yansıması,
Ki$iliklerimizin ortalaması.

İkimiz yarattık lanetimizi,
Ãœzerimize yaÄŸarken en $iddetlisi.
Artık kurtulu$ yok,
Sonuna kadar bırakmayacak birbirimizi.

Silinmi$ hatıralarımızın,
Kalıcı tek eseri.
Öldürmeyelim onu,
İkimizi öldürdüğümüz gibi.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Yıl üç-yüz-altmı$-be$ gün,
Hepsini ya$ayacak mısın?
Böyle olacak sanıyorsan, uyan!
Bu yıl olmasa, diğer yıl yok olacaksın.

Üç-yüz-altmı$-dört günü kendine,
Sadece bir günü ölüme ayır olur mu?
Ona rezerve bir gün bırakmazsan,
Ölüp gidince ne olduğunu anlayamazsın.

Gelecek, evet ölüm sana da gelecek.
Hazırlıklı olmalısın.
Ya$adığın onca yıl ona taviz vermedin,
$imdi ona biraz yer açmalısın.

Hesabı kenarıya bırak,
Ä°nce deÄŸil bu kez rakamlar.
Ölmesen bile yılda bir kez dü$ün,
Ölmeye layık mısın? …

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Ölüm;
Bazen evinize giren bir hırsız,
Bazen de çatı oluklarında biriken buzdur aslında..
En kötüsü de küçücük bir çocuğun gözü önünde i$lenendir,
İki mermiyle birlikte duvarları kana bulayan..

Ya$am;
Kimi zaman umuttur,
Kimi zamansa umutsuzluk..
En iyisi de son bulurken bu yolculuk,
Sela ile biten, gözya$larını biriktirendir aslında..

Hayat;
Üretildiğinden beri ba$lı ba$ına bir çeli$ki,
Ya da huzursuzluklardan ibaret ikili bir ili$ki..
En mükemmeli de ya$amak olsa gerek,
Nasıl yapılacağını bir türlü öğrenemesen bile..

Ölüme inanmıyorum demek için,
Ya$amayı sevmek gerekli..
Ya$amak nedir bilmeyen için;
Ölüme tapmak gerekli..

Ne ölümden yana $ansı var ruhların,
Ne ya$amdan, ne de hayattan..
Hiçbirini beceremeyen bir kaptan ki ne kaptan;
Rota nedir bilmez ama asla tam olarak yenilmez..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu