İtiraf

Serseri olduğunu bir türlü kabullenemediğim ruhum ve bedenim yataktan kalkar. Baş ucundaki komodinin üzerinde duran sigaradan sıkıştırır dudak arasına. Üç-beş fırt çeker. Fazla değil tuvalete işemeye gidecek kadar eşlik etmesi yeterli. Hiçbir anlam ifade etmeyen çizgilerin bir araya geldiği donunu tek eliyle indirip, işemeye başlar. Diğer elini de, sigarasının külünü işediği klozete doğru dökmek için kullanır. Kusursuz bir temizlik! diye içinden geçirirken işemesi biter. Sigarasını klozetin içine doğru bırakır. Sifonu çekmeden uzaklaşır oradan. Dün geceden beri beynini siken buzdolabının kapağını aralar. Bir şişe bira çekip alır. Sanki alabalık tesisinde bir balık yakalıyormuş gibi. Çevirmek suretiyle açar Pazar çayını. Televizyonun önünde akşamdan kalma patlayamamış, sert ve lezzetsiz olan mısırla karşılaşır. Bir avuç atar ağzına. Ardından biraya yüklenir, içi yanmış belli ki. Bir sigara daha yakar. Radyoyu açar ve koltuğa uzanır. Tavana bakar ve tek kişilik bu odada nasıl olur da bin kişilik yaşayabildiğini getirir aklının ucuna.

Sanki dün geceden beri yüz yıl geçmiş gibi hisseder. Başının ağrısı alkolden değil. Ağzındaki bu boktan tat sigaradan değil. Sanki bu hayat gerçek değil gibi düşünür. Hem kim, Pazar sabahının köründe tek kişilik bir odada güne sigarayla başlayıp, birayla devam ederek, akşamdan kalma boktan bir kasenin içinde kalmış, tadı olmayan bir mısırla kahvaltı eder ki? Üstelik anlamlı düşünceler içinde anlamsız bir mekanda kurduğu cümlelere olgunlukla cevap verme gayretindeyken. Olgun bir insan, anlam veremediği çizgilerle dolu bir don giyip, yarı çıplak vaziyette üçlü koltuğa uzanıp ayaklarını sikindirik bir zigon sehpaya uzatarak soru-cevap şeklinde kendiyle galip gelemeyeceği bir savaşa girer mi?

Sonu olmayan bir yol olduğunu düşünür. Galip gelemeyeceğinden emin olduğu için kendi kendine savaşmayı bırakır, birasını dikler. Sigarasından bir fırt daha alır ve söndürür. Biraz daha mısır avuçlar, ağzına atar. Takır, tukur biçimde midesine indirir. Bir kez daha birasını dikler ve şöyle der hiç olmadığı kendine: Belki de yazgıdır!

Evet, der. Yazgı. Bunun başka bir izahı olmamalı. Olsa bile reddedilmeli. Bu hale gelmek için gayret vermedim ki. Birilerinin hayallerini mahvetmek için, birilerinin hayatına girmiyorum ki. Güne güzel başlamakla, sefil gibi başlamak arasında bir fark yok benim için. Nasılsa berbat geçiyor ve geçmeye devam edecek. Üstelik günlerin adının ne olduğunun veya zamanın kendi içinde hangi noktasında olduğunun benim için hiçbir anlamı yok. İyi bir insan olmaya gayret ettikçe, kötüleşiyorsam eğer bunun suçunu tek başına üstlenemem. Diğer insanlar da en az benim kadar kötü. Yazgı veya kader, istediğini söyleyebilirsin ama hayatım boyunca tanıdığım en küstah orospu daha mütevazi kalıyor yanında. Ben dahil, tüm insanoğluyla taşak geçiyor sanki.

Bir müddet sağ ayağını hızlıca ileri geri oynatırken bulur kendini. Umursamaz. Birasını içmeye devam eder. Gülümseyerek bir sigara daha yakar. Radyonun sesini açar ve radyoda çalan şarkıyı duyduğunda, bahsettiği yazgının yine kendisiyle uğraştığını düşünür. Tokat gibi gelse de oturduğu yerden eşlik eder:

“… ama şimdi bu sürtük bedende. Patlayacak gibi vuruyor kalbim.”

Kendine geldiğinde üçlü koltuğun üzerinde uzanırken bulur kendini. Ayağa kalkar ve ağzına, sehpanın üzerinde duran bir paketten sigara seçip götürür ve ateşler. Tuvalete doğru yol alır. Çizgili donunu sıyırır ve işemeye başlar. Sigarasından birkaç nefes art arda çekiyorken yüksek sesle bağırır: Geçmişini sikeyim!

Sigarasını klozete atar, ışığı açık bırakarak dışarıya çıkar. Sesi kesilmiş buzdolabından bir bira açar kendine. Camın önüne geçer. Sokağı seyretmeye başlar. Hiç kimsenin olmayışı onu meraklandırır. Saate bakar ve gerçekle yüzleşir. Bir gün daha anlamsızca yitip gitmiştir artık. Geri getirilemez bir biçimde.

“Bir hayat, nasıl olur da her anı, her anını tekrarlar!” diye yüksek sesle bağırır. Ancak onu hiç kimsenin duyamayacağını biliyor olması ağır gelir. Susarak birasını dikler. Susmak en büyük çözümdür aslında. Yazgı ve kısır döngü. Hatta bu hayattan alabileceğin en büyük intikam oluyor bazı anlarda kabullenmek. Çöpü karıştıran bir kediye ilişir gözü ve şöyle söyler: Ben buyum amına koyayım! Ben buyum!

 

// “İtiraf” – Fatih Boyacıoğlu

Aksine-Tersine

Bir pazar sabahı kalkmışım,
Çayı demliyor,
Ben demleniyorum.
Bir sigaraya meyil edip,
Kahvaltıyı yine unutuyorum.
Kulağımda Amerikan müziği,
Çığrışlar içerisinde köylüler.
Bir evimdeyim, bir çölde,
Kaybettiklerimle üşüyorum.
Gazeteye gözüm ilişiyor,
Yine ölüm var başkentte.
Bir adam öldürmüş çocuğunu,
Eve geç saatte geldi diye.

Bir pazar akşamı oturmuşum,
Açılıyor bira,
Ben köpürüyorum.
Bir kadına meyil edip,
Yaşamayı yine unutuyorum.
Aklımda onun gözleri,
Kahrolmakta bütün dengeler.
Bir benimleyim, bir onunla,
Kazanabileceğimi düşünüyorum.
Fotoğrafına gözüm ilişiyor,
Burası başkent değil.
Bir adam sevmeye karar veriyor,
Bir diğeri ölüyorken dün bu saatlerde.

 

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu