Her şey yerli yerinde; havuz başında servi, Bir dolap gıcırdıyor uzaklarda durmadan. Eşya fışkırmış gibi tılsımlı bir uykudan, Sarmaşıklar ve böcek sesleri sarmış evi. Her şey yerli yerinde; masa, sürahi, bardak, Serpilen aydınlıkta dalların arasından. Büyülenmiş bir ceylan gibi bakıyor zaman, Sessizlik dökülüyor bir yerde yaprak yaprak. Biliyorum gölgede senin uyuduğunu, Bir... 

Nere gizlendimse aşikâr oldum, Hedefte gördüler sensiz iki gün. Dertler avcı oldu, ben şikâr oldum, İnsafsız vurdular sensiz iki gün.. Gözlerde avcıya yaranmak hazzı, Zevkten dört köşeydi hepsinin ağzı. Üstüme atıldı yüzlerce tazı, Başımda durdular sensiz iki gün. Ayağıma prangalar taktılar, Gözlerimi dağladılar yaktılar. İki koldan, bir alnımdan çaktılar, Çarmıha gerdiler... 

Okul yıllarında, takmadık kimseyi, Dikkatli değildik, gençliğin kaprisi. Öğrenmedik herkes öğrenirken, Ah be usta, biz ne yaptık. Tam delikanlı olduk derken, Kalem yerine elimize sigara aldık. Herkes birşeyler çizerken, Biz sadece karaladık. Ah be usta, biz ne yaptık! Herkes kütüphanedeyken, Biz toplaşıp meyhaneye kaçardık. Rakıların, mezelerin yanında, Dertleşip, naralar atardık. Ah... 

Yeni bir sigara yakarak başlıyor, Bu yazıdaki esrarengiz yolculuğum. Nereye varacağı aslında belli, Mühim olan nasıl başladığı. Neler yazsam, neler çizsem, Biliyorum, yine sana varacağım. Hatta ne istesem ve ne düşünsem, Seninle uykuya dalacağım. Sabahı zaten sorma bana, Sensiz gün-yüzüm yok ki. Olmasanda yanımda, Unutmuyorum her gece fısıldadığın hikayeyi. Efkarlıyım ve hüzünlüyüm... 

Bulutları düşünüyorum, kuşları ve aşkı, Tarihleri var da onların, hatta anıları. Vatanları olmadı hiç bir zaman, ki onlar, Ayışığına karıştılar yeryüzünden göçerek. Ve bırakarak metal bir uygarlığı geride… Anladım ayaklarımın altındaki dünya değil, Çocuk sevinçleri, ipinden koparılmış uçurtmalar. Bulutu ve suyu izliyor soluk bir sonsuzluk, Anladım yüreğimdeki... 

Karanlıkta duruyorum aşk vurmasın yüzüme, Dokunmasın kimse bana, Kimse ulaşamasin artık tenimin incinen yerlerine.. Uyanmasın bir daha etimdeki yaralı hayvan, Zamanın siyah deltasında çürümek istiyorum; Biliyorum artık kimse yok kimsesizliğime… Biliyorum aşka kimse yok, Aşkın karanlık metali soğuyor yüreğimin derinliklerinde.. Aşklarım, arkadaşlarım, dostlarım, Dağılıp gitti... 

Aldırma göz yaşıma benim biricik kızım; Bırak beni gideyim ayılmadığım yere. Bir gamlı bülbülüm ki yavruma geçmez nazım; Neden feryat edeyim duyulmadığım yere? Madem ki görenlerin ürperdiği yarayım; Kimden medet umayım, kimden derman arayım? Bir selamı çok gören semte neden uğrayım? Girmem sevilmediğim, sayılmadığım yere. Beni aldatan benim, eşim, dostum, bigünah. Ne gafil... 

Siz gözümde kedisiniz, Çünkü kuvvetlisiniz. Ne zaman kaçmaya yeltense biri, Onu derhal yakalabilirsiniz. Hep kaçıp duranlar, Sizler fare gibisiniz. Her ne şekilde olursa olsun, Kaçar ama yine yakalanacağınızı bilirsiniz. Bir de yem lazım tuzağa, Peynir diyorum ben buna. Biri oltaya takılmalı, Şaşırmalı hedefiniz bir anda. Düşünüyordum da; Fare kaçabilir, Kedi yakalayabilir. Peki ya... 

Kırılgan bir çocuğum ben, Yüreğim cam kırığı. Bütün duygulardan önce, Öğrendim ayrılığı. Saldırgan diyorlar bana, Oysa kırılganım ben. Gözyaşlarım mücevher, Saklıyorum herkesten. Ürküyorlar gözümdeki ateşten, Ürküyorlar dilimdeki zehirden. Ürküyorlar o dur durak bilmeyen, Gözükara cesaretimden. Diyorlar: Bir yanı sarp bir uçurum, Bir yanı çılgın dağ doruğu. Oysa... 

Hani denir ya;  zaman en iyi ilaçtır, İşte o  zaman, İlaç olmadı benim yarama, Her geçen saniye de , Her geçen an da büyüdü yaram, Nedendir bilinmez, Herkese herşeye ilaç olan o zaman, Bir türlü iyi gelmedi bana, Belki sensizliği hatırlattığı için, Belki de umutsuzluğu hatırlattığı için, Ama hiç ilaç olmadı benim yarama, Hep böyle acı içinde bıraktı beni, Aynı senin yaptığın...