Uzun zaman olmuştur herhalde, bu tarz konularla ekranı kaplamayalı. Şu sıralar gündemimde, insanların başına gelenler veya gelecek olanlar. Garipsemiyorum aslında, aksine gayet doğal gözüyle bakıyorum bu mevzulara. Biz insan olduğumuza eminiz öyle değil mi? Zira olmasak, inceden düşünemezdik. Yani anlıyoruz ki, düşünebildiğimize göre insanız. Evet! Herşey insanlar için tabi ki fakat... 

Her zaman olduğu gibi, bu gece yine kendimi sorguluyorum. Bu kez sanırım sadece kendimi değil, geceyi de sorgulamış oluyorum. Aslında bir-çok kişinin daha önceden bir-kaç kez tatmış olduğu birşeydir, gündüzlerden nefret etmek. Kimisinde gelip geçici oluyor, kimisinde yani benim gibilerde kalıcı. Olay aslında çok basit, mutsuz olan insanların çoğu, birşeyler yapmak adına fazla hevesleri... 

Yine gecenin rengi eşlik ediyor, yeni sabaha varmaya çalışırken bana. Bunalıyorum durup dururken, sigara üstüne sigara içip klasik müzikler dinliyorum. İnsan boşlukta olduğu zaman, hayal kurmadan duramıyor. Hayal kuruyorum kendi kendime, düşün dur işin ne. Boşluklardan boşluk beğen, seç, önizle. Diyorum ki bir motorum olsa, alıp gitsem uzaklara. Yağmur, çamur, güneş ve gece gündüz... 

Depresyonist.com‘a girip, tüm yazıları okuduktan sonra, tek bir kelime bile yorum yapmadığınız için “Teşekkür Ederiz!” İlginizden, hassaslığınızdan ve duyarlılığınızdan ötürü tekrar “Teşekkür Ederiz!“ Emeğe saygınızdan ve insaniyetinizden ötürü de “Teşekkür Ederiz!“ Bu siteyi günde en az 200 kişi ziyaret ediyor ve yapılan yorumlar,... 

Bildiklerimden uzaklaşmaya çalışmak, ne kadar uzun sürebilir ki? Sanırım bu bünyede fazla sürüyor. Alışkanlıklarımdan vazgeçmeyi öğrendim ama bir türlü bildiklerimden uzaklaşamıyorum. “Kaçmak” benim için sihirli bir kelime gibi, gizemli ve oldukça yıpratıcı bir anahtar. Ölüme alıştım, ilklere ve sonlara da hatta yaşamaya bile alıştım bunca yıl sonunda. Ancak bir... 

İşte yine ben, karambol adam. Yaşadıklarımdan ders almanın mutluluğu var üstümde, her ne kadar mutluluk kelimesinin tam olarak anlamını bilmesemde. Ders aldıkça kendimden biraz daha nefret ediyorum. Elbette “Geçmişte yaptığım hatalar” yüzünden. Yıllar öncesinde ilkten “senden bir bok olmaz” cümlesini kuran öğretmenim geliyor aklıma. Aslında hiç birşey öğretemediğini... 

Meleklerle dans ettim dün gece, İlk defa gülümsediler. Güvenemedim melek dahi olsa, Anında sen geldin aklıma. Sende melektin hani gözümde, Güvendiğimi, inandığımı söylerdim. Boşlukta yüzüyordum ya bir ara, Dolduramadım seninle. Meleklere güvenemedim dün gece, Senin gibi gülümsüyorlardı. Senin yaptıklarını atamamışken aklımdan, Gördüğüm melekleri def ettim yanımdan. Sana da... 

Geçmişle yaşamaktan mı korkuyorum? Yoksa geleceği görmekten mi? Çok merak ediyorum bu sorunun cevabını. Acaba kendimden mi? Evet, evet belki kendimden de korkuyorum. Yüzleşmek ve çaba göstermek zor geliyor çoğu zaman ve bu yüzden korkularım daha çok artıyor. Kendimi sorgulamaktan hem zevk alıyorum, hem de bir o kadar da nefret ediyorum. Kendimi bir kapalı kutu olarak varsayıyor, ona göre...