Ben

Kendimle sorunum var ama karambole yaşarım ben,
Adımı kimse silemez ama isimleri unuturum ben..
Karamsarlık içerisinde aydınlığa gömülür,
Aydınlığı karartılara bürürüm ben..

Anlamını bilmediğim sözcüğüm ben,
Nefessiz kaldığım her anda ölücüyüm ben..
Arkamdan baktığın her an gidiciyim,
Aldattığın da ise siliciyim ben..

Her gece melankolik ve her gündüz paranoyak biriyim ben,
Gündüzleri eğlenirim belki ama her gece bekçiyim ben..
Kağıt üzerindeki ize göre ya kara kalem ya da silgiyim,
İster karalar, istersem silerim ben..

Odamda takılı olan patlamış ampulüm ben,
En gerekli anda karanlığım ben..
Kimi zamansa yırtıp atman gereken fotoğrafım,
Yırtmanı da, tutmanı da söyleyen kişiyim ben..

Mahallede oynanan topun kaçtığı balkonum ben,
Ardından küfürler edilen kötü karakterim ben..
Bazı zamanlarda ise meleğim,
Şeytanı bizzat aldatan kişiyim ben..

Karakalemle müsvetteye çizilmiş bir grafiğim ben,
Hayat boyu içerisine girdiğin çerçeveyim ben..
Görmek istediğinde göremediğin, duymak istediğinde duyamadığın o kişiyim ben..
Rüyalarına girmesini istediğin ama bir türlü giremeyen aşk‘ın kendisiyim ben..

Yolda yürürken üzerine sıçrayan su birikintisiyim ben,
Yepis-yeni gömleğine damlayan kahveyim ben..
Hayat boyu olumlu olan herşeyin dışında;
Kötümserliğin ve olumsuzluğun ta kendisiyim ben..

Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur