Depresyon

Boşluğun dozları bunlar,
Uyku bozukluğuyla başlar.
Artçılarını her gece hissedersin,
İnan bana, yok olmak için dua edersin.

Eski sen uzaklaşır bedeninden,
Zihnine doğru işler zehrini.
Uyumak için can atıp dururken,
Başını yastığa koyduğunda uyuyamazsın.

Beyazları siyah görür olursun aydınlıkta,
Sanki başka bir renk yokmuş gibi.
En son mutfakta su içiyorken,
Anlamadan kendini bir aynaya bakarken bulursun.

Sebebi bellidir aslında,
Yormuşsun belli kendini.
Teşhisi arama boşuna,
Depresyon derler bunun adına.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu