Gibi’lerden Geçti Hayat

Korkardım küçükken,
Gittiğimiz her yolculuktan..
Çünkü yollarda deniz vardı,
Denizin dalgaları ürpertici bir ses çıkarırdı..

Zannederdim ki,
Ecelin sesleridir dalgalar..
Önümüzdeki virajda biter sanıyordum,
Hayat denilen tüm bu zırvalar..

Sonra bir ara büyüdüğümü sandım,
Korkmadım hiç denizden..
Her gece kumsalda yürürken,
Esen rüzgarla dost gibi..

Zor geliyordu bana o ürpertici hayat,
Yine de istiyordum onunla yaşamak..
Dalsam derinlere gecelerce,
Tıpkı aydınlıkta gözümü yumar gibi..

Dost olmaya başladım bir müddet sonra,
Dalgalara anlatırdım hep derdimi..
Onlar eşlik ederdi rüzgarla birlikte,
Aynı beni iyi tanıyan bir dost gibi..

Kumlara yatardım ben önceleri,
Ayın ışığı yüzüme vururdu..
Mutlu olurdum sebepsiz yere,
Sanki sevdiğim kadın bana bakıyormuş gibi..

Hep karamsardı zihniyetim,
Kuytu köşelerde gezerdim..
Aman derdim yanımda biri olmasın,
Olmasın ki,
Yarın gittiğinde yokluğu bana koymasın..

Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur