Yakınmak

Bilmiyorum bu kaçıncı veda olacak?
Sanırım bildiğim tek birşey var,
O da bu son olacak,
kesinlikle bu kez olacak..

Gittim ben bu sefer o yalan dolu,
Kahpe gülüşlerle dolu,
Oyunlarla, nefretlerde dolu..
Boktan ve gurursuz yaşamından…

Sildim gözümdeki sinirden akan tek damla gözyaşını,
Ağlamak yok, söz verdim kendime..
Sen tutmasanda, senin için önemi olmasa da sözlerin;
Bana göre; var olma sebebim..

Ben delikanlı değilim, kral da değilim, insan hiç değilim..
Bıraktığın o sefil, sevgiden yoksun aşk fakiriyim..
Ne yapabilirim ki şu anda,
Tek yapabileceğim yakıp tutuşturmak seni içimde kalanla..

Sonu gelmez yalanlarından,
Söz verip terk edişlerinden,
Önce tutup, sonra tekmelemenden,
Ölmek isterken yaşatmandan,
Yaşarken öldürmenden..
ve benden oldukça sıkıldım..

Yok olup gitmek, zamanla oluyorsa,
Sensizlik beni yaşatmıyorsa,
Bıraktığın karanlık, mum ışığıyla aydınlanmıyorsa,
Kendimi tutuşturuyorum arta kalan anılarla..

Aydınlanıyor herkesin etrafı,
Görebiliyor musun? Duyabiliyor musun?
Herkes neşeli, herkes mutlu ve herkes huzurlu..
Kendim olamadım sayende ama içimdeki senle birlikte,
Bedenimi ve ruhumu yakıyorum..

Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur