Yalnız Adam

Sorulan her soruya bir cevap buldum ben,
Asla susmadım haklıyken..
Üzerime geldi tüm sorular,
Yine de yılmadım, tek cevap oldum ben..

Alacakaranlığın içerisindeydim ben,
Yine de ürettim her sorulara bir neden..
Bilmediğim birşeyi canım hiç çekmedi,
Nefes alamasam bile, havayı merak etmedim ben.
Öksürükler içinde kaldım, gerekse kan kustum..
Ama asla nefessizliğimi sorgulamadım ben.

Karanlığıma asla küfür etmedim,
Her gece onunla dertleştim ben.
Beni unutmuş herkes dünya mevzularında,
Kaybolmuş özlü sözlerim insan bolluğunda..

Kâale almamış kimseler beni,
Kullanmış atmış fahişeler bedenimi..
Bu itilmişlikle, nefrete büründüm.
Kemiklerim çürüdü ve mor renk yüzümü bürüdü..

Yılmadan küfürleştim ruhumdaki fahişelerle..
Onlar beni yenemedi, BEN bilerek yenildim..
Oyunu onlar asla oynatmadı..
Mekan dedikleri sahne aslında benimdi.

Kabalaştım çoğu zaman,
En sevmediğim şeydi yalan..
Bana yalanı sevdirmeye çalışan herkes,
Şimdi oldu yalan,
Siktir olup gitti dün yanımda ağlayan..

Riyakarlıklarınızı gördüm gözlerimle,
Yalanlarınızı işittim kulaklarımla..
Orospuluğunuzu hissettim dudaklarınızda;
Yeter artık bulaşmayın bu yalnız adama!

Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur