Yüzleş Kendinle

Sinirlenip yükleniveriyoruz aciz insanlara,
Ardından pişman olup başlıyoruz iyi niyetine sığınmaya..
Bilmiyor muyuz ki? insanlığın değerini,
Kaybedilmiş dostlukların arefesinde..

Fikirler bile cinsel ilişkiye giriyor artık,
Yalandan dolandan kelimelerin bolluğunda..
Korkuyor içimizdeki gerçek,
Gereksiz insanların podyumlarında..

Toplumun gidişatı ne zaman bozulsa,
Ortam bozuk deyip sıyrılıyoruz..
Genelinde ise hep devlete kayıyor,
Ana-avrat dümdüz sövüyoruz..

Anlamıyorum ben bu zihniyetleri,
Herkesin bu dengesiz hareketlerini..
Gelip biri sorsa geçmişin izlerini,
Küfredip kaçar mıyız? yoksa savaşıp yamar mıyız?

Bu hep böyledir zaten,
Suç yoktur insanın kendisinde..
Karşı tarafa paslar hep,
Tertemizdir o kendi fikrince..

Baksana geride bıraktığın nesle,
Arkandan dua mı ediyor? yoksa küfür mü?
Bunları düşün ve sakın uyuma bu gece,
Korkma aslanım yüzleş hemen kendinle..

Bu şiirin yazarı: Fatih Boyacıoğlu‘dur