Korkardım küçükken,
GittiÄŸimiz her yolculuktan..
Çünkü yollarda deniz vardı,
Denizin dalgaları ürpertici bir ses çıkarırdı..

Zannederdim ki,
Ecelin sesleridir dalgalar..
Önümüzdeki virajda biter sanıyordum,
Hayat denilen tüm bu zırvalar..

Sonra bir ara büyüdüğümü sandım,
Korkmadım hiç denizden..
Her gece kumsalda yürürken,
Esen rüzgarla dost gibi..

Zor geliyordu bana o ürpertici hayat,
Yine de istiyordum onunla ya$amak..
Dalsam derinlere gecelerce,
Tıpkı aydınlıkta gözümü yumar gibi..

Dost olmaya ba$ladım bir müddet sonra,
Dalgalara anlatırdım hep derdimi..
Onlar e$lik ederdi rüzgarla birlikte,
Aynı beni iyi tanıyan bir dost gibi..

Kumlara yatardım ben önceleri,
Ayın ı$ığı yüzüme vururdu..
Mutlu olurdum sebepsiz yere,
Sanki sevdiğim kadın bana bakıyormu$ gibi..

Hep karamsardı zihniyetim,
Kuytu kö$elerde gezerdim..
Aman derdim yanımda biri olmasın,
Olmasın ki,
Yarın gittiğinde yokluğu bana koymasın..

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur