Hissettiklerimi yazmaktan yoruldum.
Artık hissetmediklerimle satırlardayım.
Mesela a$k;
Aslında hiç hissetmedim.

Onu gördüğümü sandım bazen,
Yanımdaki fiyatı belli insanda.
Alçalttım mı? Yücelttim mi? bilmem,
A$k’ı bilmeden, zayi ettim yıllarca.

Fiyatını bile koyamadım çoğunun,
Algılayamadan kaçıp gitti, ku$ gibiydi adeta.
Hep ardından bakıp dedim ki;
Bu a$k mıydı acaba?

Hissetmedim hiç kimsenin ellerini,
Yüreğimde, ruhumda.
Yarım kaldı her defasında hevesim,
Sevdim mi? Sevmedim mi? bilemedim.

Hep geçiyordu günler, geceler.
Derken bir gece daha oldu.
Aynaya baktığımda ise gördüğüm,
Yıpranmı$ bir yüz ve bir çift uykusuz gözdü.

İstiyorum aslında bazen hissetmeyi,
Gönlümde, ruhumda, saçlarımda ellerini.
Temas ederken anlıyorum ki,
Bu bir his deÄŸil, sadece fiziki..

Sonunu anlamadığımız,
Asla gelmeyecek bir yolculuktur a$k..
Hissetmek bizim neyimize?
Algılamak lazım önce..

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur