UÄŸuldayan ve hep uÄŸuldayan,
Bir orman kadar üşüyorum şimdi.
Yanlış rüzgârlar esiyor dallarımda,
Yanlış ve zehirli çiçekler açıyor,
Kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık..

Su ve ses kadar beklediÄŸim,
Ne kaldı geride, bilmiyorum.
Uzanıp uyumak istiyorum gölgeme,
Ve sarınmak o kocaman gözlerin,
Uğuldayan rüzgârlarına..

Bir acıyı yaşarım ve zehrinden,
Çiçekler üretirim kömür karası.
Uçurum kadar bir yalnızlık,
Yaratırım kendime, atlarım,
Anısı yoktur küçük rüzgârların..

Yapraklarım yok artık kuşlarım yok,
Büsbütün viran oldu dağlarım.
Ezberimdeki türküler de savrulup gitti,
Ömrümün karşılığı kalmadı sesimde,
Sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü..

Yanlış, daha baştan yanlış,
Bir ÅŸiirdi bu, biliyorum.
Ve belki ömrümüzün yakın geçmişi,
Bu kadar doÄŸruydu ancak, kimbilir;
Kalbim unut bu ÅŸiiri…

Yazarı: Ahmet Telli