Kaç derecede kaynar,
Kirli çamaşırların?
Temizlenmekten daha zordur,
Aklanmak ve paklanmak;
Onca ön-yargının sığ leğeninde.

Yukarıdan döksen suyu,
Gideri yok,
Durur.
Alttan döksen,
Su durmaz,
Yürür.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Kaybettiklerim kadar adam oldum,
Gün geldi kendimi bile,
Haberim dahi olmadan,
Ve kimseyi uyandırmadan,
Kaybetmiştim ben.

İnanır mısınız bilmem,
Yıllar sonra ben,
Kendimden çok uzakta bir şehirde,
Çoktan adam olmuştum da,
Geri dönüyordum yurduma…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Bedenimin hiç gitmediği yerleri,
Beynim nereden biliyor ki çekmiş fotoğrafını.
Bedenimin kanına beynim giriyor besbelli,
Peki zihin dediğin burada ne oluyor?

Gitmek istiyor zihin,
Silmek istiyor beyin.
Susmak istiyor akıl,
Kalmak istiyor beden.

Her gece her gece olmaz ki,
Uçak mı dayanır bilet mi.
Yoruldum artık insek mi,
Gitmediğim yerlere gitmekten bıktım artık.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Hiç görmeden,
Hiç duymadan daha,
Ve hiç tanımadan,
Sevilebilir mi?
Elbette ki sevilir.
Çünkü bilinir,
Bir yerlerde varlığı.

Hiç görmeden,
Hiç duymadan daha,
Ve hiç tanıyamadan,
Terk edilebilir mi?
Elbette bu da mümkün.
Çünkü bilinir,
Sevginin yanlış anlaşıldığı.

Yalnızlık ve dışşallık,
Beyninin çıkardığı iç ses.
Afili bir dublaj,
Kıyak bir altyazı,
Tam kıvamında da müzik.
Ve aşk en nihayetinde bir filmdir,
Senaryosunu sarhoş bir adamın,
Yazdığı…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Bu şehirde bir şeyler eksik,
Mutluluk göç etmiş sanki.
Yarası çok derin bu şehrin,
O yüzdendir belki altındaki pislik.

Bu şehirde ağlayanların sesi kısık,
Utanıyorlar yaptıklarından sanki.
Geceleri ne günahlarla dolu,
Belki bu yüzdendir gökyüzündeki karanlık.

Bu şehir yeniliklere kapalı,
Senelerdir yapım aşamasında asfaltı.
Belki de toprak kalmalı,
Yoksa nasıl gömeceksin günahkarları?

Bu şehrin insanları anlayışsız,
Acıtıyor yarası olanları.
Her sokakta bir katili var,
Son dileğini sormayacak kadar sabırsız.

Bu şehrin şimdilik hikayesi bu kadar,
Yoktur hiçbir mutlu sonu.
Sanki yerlileri alışmış gibi,
Göç edecek yeni misafirlerini arar.
Azar azar, çoğu zarar,
Kaybetmeye meyilli yeni hikayeler yazar…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Kibritle oynama demiştim,
Tutuşturabilirsin evreni.
Korktuğum ateş değil,
Yanmanı seyretmekti.

Oynama demiştim ateşle,
Yakabilirsin tüm izleri.
Korktuğum hatıralar değil,
Beni unutma azmindi.

Ve onca şey tutuşuyorken,
Gözlerimin en ön menzilinde;
Korktuğum yanışın değil,
Yanma arzundaki ciddiyetindi…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

İnsanlardan kaçarken,
Karışmıyorcasına dünyaya;
Hiç kimseyi kırmadan,
Herkese küfredilebilir mi?

Sevmekten çekinirken,
İtiliyorsan yalnızlığa;
Acı çekmeden de,
Biri sevilebilir mi?

Gündüzleri karanlıktayken,
Perdeler çekilircesine;
Ateş olmadan da,
Isınılabilir mi?

Sorgular geçmişindeyken,
Yarın olmuyorcasına;
Zihninde kaybettiklerin,
Acaba geri gelir mi?

Ve nefret etmişken,
Geçmişine erişenlerden;
Kimseyi öldürmeden,
Herkes gömülebilir mi?

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

İki kadeh zamanı durduran şarabı içtim,
Sen yokken senin için de.
Bir geçtim senin sandalyene,
Sek içtim kendi yerime de..

Yoktun ya hani bedeninle,
Meze olmuştun bana hayalinle.
İçtikçe içesim geldi aşkına,
Sigara bitti kaldım ateşinle.

Dünya dönüyordu baştan ziyade,
Ben mi durduracaktım onu?
Durmaz dedi meyhaneci,
Döner bıkmıyorcasına beyninde..

Yalnız kaldım gecenin bitiminde,
Neyse ki vakit gelmişti gecenin sevişinde.
Son buldu bir meyhane platoniğim daha,
Sızmıştım yine şişenin dibinde..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Sizden farklı olduğumu söylüyorsunuz,
Her görüştüğümüz tanışma seanslarında.
Çözülüyorken yavaş yavaş kurdela,
Anormal denizlerde yüzüyormuşum gibi.

Siz nerede bulunduysanız,
Ben de oradaydım aslında.
Farklı değildi durumlar,
Eşit dağıtılmıştı kartlar,
İlk el başladığında.

Sonra dediniz ki hile yapıyorsun,
Kartları sayıyor ve bizi aldatıyorsun.
Açılmıştı artık kutu,
Saçılmıştı kırmızı kurdela.

Beni anormal yapan ben değil,
Aslında sizlersiniz ademoğulları.
Söyledim ya,
Siz neredeyseniz ben de oradaydım.
Acılar, çekişmeler ve çelişkilerin,
En çok kesiştiği noktalarda.

Ve sizin bakmaktan çekindiğiniz,
Duymaktan irkildiğiniz,
Sezmekten kaçındığınız,
Herşeyle arkadaştım ben.

Beni o kara kutuya hapseden,
Üzerine afili bir kurdela bağlayan,
Sonra da karşıma geçip,
İlginç olduğumu iddia edenler;
Hepinizi bir kutunun içine koydum da,
Kurdelasını göbek bağımdan yaptım;
Haberiniz yok…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Sıradan aşkların izdihamı bunlar,
Sanki duyurulmuş önceden.
Herkes takmış koluna birilerini,
Sorsam onlara seviyorlar.

Hep sıradan ve laçkalaşmış,
Kadın ve erkek arasındaki entrikalar.
Bizim zamanımızda böyle miydi?
Utanırdı adeta bakışmalar.

Seviyorum dediğinizi kapıp götürdünüz,
Eskittiniz sevgileri, sevgilileri.
Saflık vardı eskiden saflık,
Çekinirdi insan söylemeye sevdiğini.

Önceleri göz göze gelmekten kaçınırdı insan,
Korkulurdu sevilen kişinin kaçmasından.
Belki de zevkli kısmı buydu,
Uzaktan severdi çoğu insan.

Her ne zaman başladıysa bu yakınlaşmalar,
Saflığın ve dürüstlüğün sonunu getirdi.
Şimdi biri gelip dese ki seviyorum diye,
Artık inanmak istemiyor insanlar.

İnançsız aşk mı olurdu bizim zamanımızda,
Delicesine inanır ve delicesine saklanırdık.
Beklemesi haz verirdi belki de;
Sabırlıydı önceden insanlar.

Evveliyatında sıradan birşey değildi aşklar,
Şimdilerde çokça değişmiş hayatlar.
Yine de üzülmeden edemiyorum,
Bizim zamanımızda daha insandı, insanlar…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Zifiri bir gecede,
Koşuştururken bir şekilde.
Aslında kaçtığının farkına,
Kaç zaman sonra vardın?

Zifiriyken koşturup,
Aydınlıktan, ayrılıktan.
Bir silah sıkıldı mı,
Kaçıyorken arkandan?

Ve kör gecenin karanlığında,
Gördün mü namludan çıkan mermiyi.
Kıp-kırmızı ve rüzgar sesiyle,
Ürküttü mü seni o ölüme yaklaşımların?

Vardın farkına sonunda,
Boş yere değildi koşuşturmaların.
Kovalıyorum eceli sanırken aslında,
Ters orantıda yakalanmanın.

Sen kovalamıyordun aslanım!
Kaçıyordun aslında.
Ecelinin geldiğini anladığında,
Kalmamıştı zaman kavramın…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Hep sakince bir adım arkanda olacağım,
Başını arkaya çevirdiğinde göremeyeceksin.
Yine de ben orada olacağım.
Saçlarının arasından yel gibi geçeceğim,
Ürpereceksin, ben orada olacağım.

Otobüse bindiğinde yer vereceğim,
Sen, ben olduğumu bilemeyeceksin.
Düştüğünde,
Tutup kolundan kaldıracağım,
Yüzüme bile bakmayacaksın.
Bilinçsizce alkollüyken,
Ben ayıltıp uyutacağım seni.

Her gün ben uyandıracağım,
Her gece tekrar tekrar uyutacağım.
Tek başına kalmak istediğinde bile,
Bana yaslanıyor olacaksın.
Yeri gelecek,
Kollarımda ağlayacaksın.
Yüzümü bir kez olsun görmek için,
Yalvaracaksın.

Ben hep orada olacağım,
Bakmak istediğin her yerde.
Duymak istediğin bütün seslerin içinde,
Sessizce ben olacağım.
Gün gelecek sana yüzümü göstereceğim,
Beğenmeyeceksin.
Sanki bunca şeyi ben yapmamışım gibi davranıp,
Çekip gideceksin..
- ama biliyor musun?
“Ben yine orada olacağım…”

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Gece bitiyorken sahilde,
Deniz kenarı ve güneş ışığı.
Nefret ediyorum gündüzlerden,
Zedeliyor rüzgar avuçlarımı.

Gözlerimi alıyorken güneş ışınları,
Yumsam gözümü kararır mı dünyam?
Kulaklarımı tıkasam sertçe,
Acaba dalga sesleri azalır mı?

Ah bir kadeh daha içsem,
Ancak engelliyor beni sabah ezanı.
Yaktım tütünümü iskele başında,
Selamlıyorum ava çıkan tekne kaptanını.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Benim de ömrüm yollarda geçti,
Hep birileri yolu gösterdi.
Hiç tereddüt etmedim giderken,
Kimse otobüsün önünü kesmedi.

Son dakikasına kadar bekledim,
Bana doğru sallanan bir el göremedim.
Hep ağlamaklı oldum,
Yine de otobüsten inmedim.

Alıştım otogarlara,
Kaynaştım yolcularla.
Hiç kimseye gülemedim,
İnemedim otobüsten molalarda.

Hep kalkış noktasındaydı aklım,
Vardığım yere geldiğimi anlayamadım.
Çoğu kez indirmiştim ya seni otobüsten,
İşte bu yüzden baktım baktım ağladım.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Bir gecede tam bin ölüm,
Yedi tabut var yatağımda.
Kiminin göbeğinde bıçak,
Dirilip beni öldürsünler diye.

Bir gecede tam yüz durum,
Tilkiler yarış yapıyor aklımda.
Kimisinin elinde birer şişe şarap,
Ayıldığımda bana uzatsınlar diye.

Bir gecede tam bir çığlık,
Sanki gözlerim kamaşıyor karanlıkta.
Lambalar yanıyor tek tek,
Çığlık atıyorum sustursunlar diye.

Her günümde çoğunluk kayıp,
Kimsecikler yok kaldırımda.
Sadece ben ve yalnızlık;
Aramıza hiç kimse girmesin diye.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Hayatın gel-gitlerden ibaret olduğunu,
Hayat kılavuzunda okumuştum.
Üreticinin aklında,
Oluşturulurken kutuya konmuştum.

Yaratıcı fikirler altında,
Adına Tanrı koymuştum.
Etrafı algılamaya başlarken,
Kendimi anlamayı unutmuşum.

Bu yüzdendir,
Anlaşamayışımız hayatla.
Tanrı’ya koyduğum sıfatla,
Koşuştururken yorulmuşum.

Gelinde kaldım hayatın,
Bir türlü gidemedim.
İkisinden birini tam seçecekken,
Görmüşler, durulmuşum.

Tanrı’nın gözünde çok muyum ki,
Herkes beni bir yerde unutmuş.
Acaba şok muyum kendime,
Cümle alem konuşmuş, bütün alem susuşmuş..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Bahar gelir.
Güneş yansıtır ışığını,
Göz bebeklerinin içine.
Ümitlendirirmiş,
Hatta bazı insanları..

Bu dünyanın kışı da bir,
Yıpratılmış baharları da.
Her sonbahar öldürdüğünüz yaprakları,
Düşündünüz mü hiç?
Yok olup, gitmediler aslında..

Bazılarından mıyım?
Yoksa diğerlerinden mi?
Son-bahar neden küsmüş ilk-bahara,
Ne geçmiş ki geçmişte aralarında.
Hangisi kırmış diğerini,
Hepsi bahar; farkı yok ki aslında..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Okul yıllarında, takmadık kimseyi,
Dikkatli değildik, gençliğin kaprisi.
Öğrenmedik herkes öğrenirken,
Ah be usta, biz ne yaptık.

Tam delikanlı olduk derken,
Kalem yerine elimize sigara aldık.
Herkes birşeyler çizerken,
Biz sadece karaladık.
Ah be usta, biz ne yaptık!

Herkes kütüphanedeyken,
Biz toplaşıp meyhaneye kaçardık.
Rakıların, mezelerin yanında,
Dertleşip, naralar atardık.
Ah be usta, biz ne yaptık!

Herkes cemaatte saf tutarken,
Biz yas tuttuk giden sevgilinin ardından.
Racona tersti ağlamak,
Affedemedik kendimizi sevdiğimizden.
Ah, ah be usta biz ne yaptık!

Şimdi pişmanız usta!
Yok mudur telafisi.
Tekrar başa sarsan da,
Sıfırlasaydık kendimizi.
Tek tesellimiz farkına varmak,
Ah be usta, biz ne yaptık!

Yazar: Fatih Boyacıoğlu

Yeni bir sigara yakarak başlıyor,
Bu yazıdaki esrarengiz yolculuğum.
Nereye varacağı aslında belli,
Mühim olan nasıl başladığı.

Neler yazsam, neler çizsem,
Biliyorum, yine sana varacağım.
Hatta ne istesem ve ne düşünsem,
Seninle uykuya dalacağım.

Sabahı zaten sorma bana,
Sensiz gün-yüzüm yok ki.
Olmasanda yanımda,
Unutmuyorum her gece fısıldadığın hikayeyi.

Efkarlıyım ve hüzünlüyüm yine,
Hiç sevmezsin sen bendeki depresifliği.
Yine de yapacak birşey yok,
Sevsem de, üzülsem de;
Değiştiremiyorum kendimi.

Aslında benden ziyade,
Değiştirebilsem keşke seni.
Bana bakışını, anlayışını,
Hatta bu yolculuğa başlayışını.

Sen hani bende yoksun ya,
Diyorum hani bu dünyada olmasaydın?
Bilmeseydim yaşadığını,
Şu anki kahrıma kaç kahır damgalanırdı?..

Ve şimdi söndürürken sigaramı,
Son cümlelere yaklaşırken;
Haykıyorum sanki kurşun kalemle,
Beni en başından beri yanlış anladığını..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Siz gözümde kedisiniz,
Çünkü kuvvetlisiniz.
Ne zaman kaçmaya yeltense biri,
Onu derhal yakalabilirsiniz.

Hep kaçıp duranlar,
Sizler fare gibisiniz.
Her ne şekilde olursa olsun,
Kaçar ama yine yakalanacağınızı bilirsiniz.

Bir de yem lazım tuzağa,
Peynir diyorum ben buna.
Biri oltaya takılmalı,
Şaşırmalı hedefiniz bir anda.

Düşünüyordum da;
Fare kaçabilir,
Kedi yakalayabilir.
Peki ya peynir?

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu