Ölmek istiyorum ben kağıt,
Her$eyi sana itiraf ediyorum..
Çoğu zaman da böyle oldu zaten,
Kararımı verdim, gitmek istiyorum..

Neden istemiyorum ya$amayı sence,
Ya$atan var mı sorsana..
Hep kanattılar ufacık kalbimi,
$imdi terk etmek istiyorum kendimi kağıt..

Gülüp eğlendi herkes benimle,
Hep sana yansıttım kederimi..
Duvarlarımdan sonra sen vardın yanımda,
Hiç kaybetmedim ki ben seni kağıt..

İtiraf ediyorum her$eyi sana kağıt,
Hiç sevemedim ki ben..
Ne seven çıktı kar$ıma,
Ne de içten sevdim ben..

Özendim insanları kağıt,
A$klarını, bakı$larını, dokunu$larını..
Kö$eye çekilip ağladım onlara bakarak,
Anlatamadım ben derdimi kağıt..

Bir tek sana anlatıyorum içimi,
Ya$ayamadım ben a$kı ve zevki..
$imdi hiç bulamadığım son $eyle, yani a$kla,
Kendimi öldürmek istiyorum ben kağıt..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Ölüm;
Bazen evinize giren bir hırsız,
Bazen de çatı oluklarında biriken buzdur aslında..
En kötüsü de küçücük bir çocuğun gözü önünde i$lenendir,
İki mermiyle birlikte duvarları kana bulayan..

Ya$am;
Kimi zaman umuttur,
Kimi zamansa umutsuzluk..
En iyisi de son bulurken bu yolculuk,
Sela ile biten, gözya$larını biriktirendir aslında..

Hayat;
Üretildiğinden beri ba$lı ba$ına bir çeli$ki,
Ya da huzursuzluklardan ibaret ikili bir ili$ki..
En mükemmeli de ya$amak olsa gerek,
Nasıl yapılacağını bir türlü öğrenemesen bile..

Ölüme inanmıyorum demek için,
Ya$amayı sevmek gerekli..
Ya$amak nedir bilmeyen için;
Ölüme tapmak gerekli..

Ne ölümden yana $ansı var ruhların,
Ne ya$amdan, ne de hayattan..
Hiçbirini beceremeyen bir kaptan ki ne kaptan;
Rota nedir bilmez ama asla tam olarak yenilmez..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

İsmin icabı uzaktasın benden,
Özledikçe özletiyorsun kendini.
Bin mil ötede dahi olsan,
Sadece bir adım atman yeterli;
Gelirim…

Karakterin itibariyle ne$elisin,
A$tıkça a$ıyorsun kendini.
Ah bir de kırmasan $u sevenini,
Bilmesende sevdiÄŸimi;
Severim…

Özlüyorum Özlem,
Seviyorum, bilmesemde nedenini.
Desen ki olabilir seninle belki,
Olmasa da bundan gayri;
Yetinirim…

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Algılamak için gelmi$ti dünyaya,
Daha sonra da a$kı ya$amak.
Nefes almak için doğmu$tu,
Ardından da nefes vermek.
Daha sonra tanı$mı$tı bir adayla,
A$kı ya$amak adına.
Ne yazık ki;
A$ık edip terk etmi$ti zavallıyı.
Sonradan çok pi$man olmu$tu ancak,
Kaybettiğinin ne olduğunu anlayınca duraksadı.
Onca insan içinde tek bir gerçeği vardı;
Fatihi tekti kadının.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Yollar varya yollar,
Ömrümü çaldı onlar.
Baktıkça gidesim geldi,
Gidemedim.

Zaman varya zaman,
Aslında en büyük yalan.
Geçtikçe gençliğim gitti,
Geri getiremedim.

A$k varya a$k,
Sanki hiç derdim yokmu$ gibi,
Tekrar derde soktu beni.
Hiç sevemedim.

Ölüm varya ölüm,
Asıl gerçek olan.
Hep sıkasım geldi kafama,
Bir türlü cesaret edemedim.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Derinden gelen o sesim çıkmıyor artık,
Karı$tırmıyor kafamı sorularıyla.
Bo$luk hissediyorum aslında,
Alı$mı$lığımın dı$ında..

Siren sesine benzer çınlama var kulaklarımda,
Pek fazla derinde de deÄŸil.
Bo$luk içinde bo$ça çınlıyor,
Pili bitmi$ beynimin hemen yanında..

Zorla$tırıyor mu? Yoksa kolayla$tırıyor mu? Bilmem,
Hayat caddesinde ileriye doğru seyreden yönümü.
Canımı sıkıyor bu bo$luk ve tek bildiğim bu,
Hasret istiyorum aslında ben, varlıktan ziyade yokluk..

Eski beni istiyorum kaybolup giden,
Geçmi$ine takılıp küfürler eden.
Huzur yerine huzursuzluğu seçip,
Hiç bir$ey yapmamaktansa ona buna sata$mayı deneyen..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Vursan ne yazar beni duvardan duvara,
Ta$ olmu$ kalbim, sevsen ne ola?
Hissetmezken ellerim, bileklerim,
Bana bir daha dokunsan ne ola?

Eskiyi getiremez ki bana bakı$ların,
Bakamaz bile onlar bana.
Yüz mü kaldı sende bakacak,
Baksan ne ola bakmasan ne ola?

Yitir hadi içindeki son nefesi,
Bu pis dünyayı solusan ne ola?
Beni özlediğin günlerde,
Sesimi duysan ne ola?

Huzur yoktur bu dünyada,
Kalbini hissetsen ne ola?
Silsen tüm geçmi$i yine gelsen,
Seni sevsem ne ola? sevmesem ne ola?

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu