Bunalıyorum her doğan ve batan günle birlikte,
Ya$amak bu mudur? diyorum kendi kendime..
Üretip duruyor üretken aklım,
Kendine has imalat tarzı ile intiharları..

Tam harakete geçecekken duraksıyorum sebeplice,
Halbuki o kadar istekliyken göçüp gitmeye..
Hemen ko$up bakıyorum masumca duran sebeplerime,
Tek korktuÄŸum sen ve babam anne..

Olmasaydınız katlanır mıydım bu döngüye?
O kadar acı çekerken sırf siz üzülmeyin diye,
Arkamdan ağıtlar yakıp, küfretmeyin diye;
Dünya denen kalpazanlar yurdunda yatılıyım..

Hiç bir$ey yapmadığımdan $ikayetçisiniz,
Okuyamıyor, çalı$amıyor ve çabucak pes ediyorum..
Bunların hepsinin farkındayım doğdum doğalı,
Ama sırf sizin için ya$arken;
“Bizim için bir$ey yapmadın!” diyemezsiniz..

Belki zaman zaman aklımın bunaltılarına kapılıyor,
Kırıp döküyor ve bağırıp çağırıyor olabilirim..
DediÄŸiniz gibi “dünya umrumda deÄŸil”,
Tek korktuğum ve önemsediğim sen ve babam anne..

Her$eye dayanmaya çalı$tım sırf sizin için,
Ãœzerime gelen yumruklardan, zorlu mermilere kadar..
Sizleri çok kırdım ve üzdüm biliyorum,
İ$te sırf bu yüzden sen ve babam için ya$ıyorum anne..
Özür dilerim…

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur

Sinirlenip yükleniveriyoruz aciz insanlara,
Ardından pi$man olup ba$lıyoruz iyi niyetine sığınmaya..
Bilmiyor muyuz ki? insanlığın değerini,
Kaybedilmi$ dostlukların arefesinde..

Fikirler bile cinsel ili$kiye giriyor artık,
Yalandan dolandan kelimelerin bolluÄŸunda..
Korkuyor içimizdeki gerçek,
Gereksiz insanların podyumlarında..

Toplumun gidi$atı ne zaman bozulsa,
Ortam bozuk deyip sıyrılıyoruz..
Genelinde ise hep devlete kayıyor,
Ana-avrat dümdüz sövüyoruz..

Anlamıyorum ben bu zihniyetleri,
Herkesin bu dengesiz hareketlerini..
Gelip biri sorsa geçmi$in izlerini,
Küfredip kaçar mıyız? yoksa sava$ıp yamar mıyız?

Bu hep böyledir zaten,
Suç yoktur insanın kendisinde..
Kar$ı tarafa paslar hep,
Tertemizdir o kendi fikrince..

Baksana geride bıraktığın nesle,
Arkandan dua mı ediyor? yoksa küfür mü?
Bunları dü$ün ve sakın uyuma bu gece,
Korkma aslanım yüzle$ hemen kendinle..

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur

Bugün bıraktığın on be$inci gün,
Yalnızlığıma terk ettiğin,
Beni bir hiç ettiğin,
Hergün öldüğüm on be$inci gün..

Karanlığıma sığındığım,
Küfürler savurduğum,
Yalanlar söylediğim,
On be$inci günüm bugün..

Aslında yenildiğim,
Bir türlü kabullenmediğim,
Yalandan kaçtığım ancak,
Yalan olduğum; on be$inci gün bugün..

Fısıldıyorum duvarlara canlıymı$ gibi,
Buhulu camlara adını yazıyorum, silinmeyecekmi$ gibi..
Yeni bir güne uyanıyorum, sanki hiç bitmemi$ gibi,
Zamanın durduğu on be$inci gün bugün..

Ara vermi$tim seninle hayatıma,
$iirlerime, kalbime, ömrüme..
Geri döndüm..
Anladım ki;
$iiri yazdıran ilham değil, acıymı$..
Acıyı tattığım on be$inci gün bugün..

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur

Yine sonsuz bir sona yakla$ıyorum sanki,
Nefretim nefesime kamçılarını geçirdi,
Nefessiz kaldım, nefretime son verdim.

Ölüm yasak bir a$ktı bana göre,
Ama sen de öyle değil miydin ki?
Nefesimdin zamanında, nefes olmadan ya$ayamam ki..

Havayı sevmiyorum artık, senin kokun yok,
İhanet ediyorum akciğerlerime, ama içinde bir soluk bile yok,
Yazdığım bu dizelerin hiç bir anlamı yok,
Aynaya baktığımda ya da yukarıda hiç kimse yok..

Tek ba$ıma ya$amaktayım, ya$amaktan nefret ederken,
Bana verdiğiniz o karamsar tuzağa kapılmı$ken..

Aklım karı$mı$, anlamamı$ım.
$eytana uymu$, seni kırmı$ım.
Yazık olmu$ gençliğime,
Yazık olmu$, ya$lanmı$ım..

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur

Ne zaman zorlasam kendimi yazmaya,
Sözcükler değil kan fı$kırıyor kağıda..
İstemeden de olsa hep acıyla bitiyor,
Sonunu göremediğim her satırda..

Dökemiyor aklım doluyken kendini,
Kelimelerin dans resitaline..
Hep bir yerlerde tıkanıyor bu dolgu,
Bo$ anlamlar çıkıyor kağıdın üzerine..

Zorlamakla olmuyor duyguları yansıtmak,
Siyah yapraklı defterime..
Yazamadığım anlarda ne zaman baksam,
Üzülüyor geçmi$im kendi kendine..

Ä°lham denen ninni,
Ä°syan edemeyecek kadar yitirilmi$..
Hep yazarım derken bu zihin,
Kendi ürettiği bo$lukta bir anda yenilmi$..

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur

Yazdırmıyor acı yokken ruhumda,
İlham denen bekçi..
Her defasında pusuda bekliyor,
Acın yok diyerek dı$lıyor beni..

İçimden geliyor oysa yazmak,
Nefsim tersliyor ellerimi..
Ve diyor ki en derinden;
Yazamazsın artık çekecek acın yok ki..

İnatla$ırcasına irdeliyorum ruhumu,
Kıyısında kö$esinde kalmı$ bir hüzün bulmak için..
Zorladıkça zorlanıyor bedenim,
Yorgun dü$üyor ve uyuyakalıyorum..

Ne kadar kolaymı$ nefret anını,
Hemen olduğu dakikada kağıda dökmek..
Akılda kalmıyormu$ tüm acılar,
Yeniden bir a$ka yelken açmak gerek..

Sakın yanlı$ anlamasın ilham beni,
A$k istedin diyerek..
Mutlu olmak değil ki amacım,
Ayrılığın hemen ardından gelen acıyı çekmek..

Acıyı çekersem ilhama gerek yok,
Yeniden yazabilirim..
Yazarken bir yandan nefreti dökebilirim,
Merak etmeyin sakın;
Ben oldum olası acıyı severim..

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur

Dostum bildiğim bir ki$iyle tanı$tım,
On-be$ yıldır beraber olduğum halde..
Esas yüzü çirkeflikmi$,
Geç bile olsa sonunda tanıdım dostumu..

Malı mülkü seven biriymi$,
Gösteri$i de çok beğenirmi$..
Gülüp duran gözlerinin ardında,
Fesat ibnenin tekiymi$..

Kafası bulanınca dostum deyip gelirdi,
Dertle$ir ve kullanır giderdi..
Hep sustum göz göre göre,
Tamam da peygamber deÄŸiliz ki..

Patladım haliyle günlerden bir gün,
Tek kelime etmedim sahte dostuma..
Kafamı çevirip yürüdüm yanından,
Sen deÄŸi$tin dostum diyemeden..

Yine susmaktayım bu aralar,
Konu$sam sanki neye yarar?
Kabul etmeyecek kadar inatçı,
Gerçek olamayacak kadar da sahteymi$..
Bunca yıl inandığım,
Tek samimi dostum…

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur