Ben acılar denizinde boğulmu$um,
İ$itmem vapur düdüklerini, martı çığlıklarını..
Dalgalar her gün bir ba$ka kıyıya atar beni,
Duyarım yosunların benim için ağladıklarını..

Ölüyüm çoktan, bir baksana gözlerime,
Gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını..
Bu ne karanlık, bu ne zindan gece böyle,
Bütün gemiler söndürmü$ ı$ıklarını..

Ben acılar denizi olmu$um, yakla$ma,
Sularım tuzlu, sularım zehir zemberek..
Baksana; herkes içime dökmü$ artıklarını..

Bu karanlık bitse artık, bir ay doğsa,
Bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse,
Yılların içimde bıraktıklarını..

Yazarı: Ümit Yaşar Oğuzcan

Açık bıraktım pencerelerimi bu gece,
Belki kokun gelir tenime deÄŸer diye..
Bütün bedenimi bıraktım geçmi$e,
Belki ruhumla gelirim sana diye..

Açık bıraktım perdelerimi bu gece,
Yıldızlar doldursun sensizliğimi diye..
Umutlarımı sakladım korkularıma,
Gittiğinde korkularım, bulabileyim diye..

Tüm sadeliğimi terk ettim rezilliğimde,
Bitmez tükenmez ate$lerde yandım..
Saniyeler akıp giderken yanımdan sessizce,
Dönüp bakmadım yanan gözlerimle geriye..

Kapattım artık bütün geli$lerimi,
Sattım bilinmeyen bir eskiye kendimi..
Rüyalarımla ya$amak farz oldu bana,
Uyanmasın bedenim dönmesin a$k geri..

Yazarı: İsmail Özdemir

Bunca yıl bunca insan ta$ıdım,
Üstümü ya$amak bildiler, altımı ölüm..
Oysa ben, aldatan çizgimin kesinliğinde,
Çoğunun üstümde öldüğünü gördüm..

Yazarı: Özdemir Asaf

Sen birisin,
Önünde sayından bir duvar,
Ardında sayınlar..

Sen arada var gibisin,
Kendinsiz,
Bu kadar..

Yazarı: Özemir Asaf

Islak bir sokakta bulursun kendini,
Yüreğin ta$, dudakların yok..
Ya$adığını zannedip yürümek istersin,
Ellerin titer, gözlerin dolar;
Yüreğinde ne varsa ya$ olup akar gözlerinden..
Ü$üdüğünü zannedersin; ölmektesindir,
Sıkı dur bebeğim buna ayrılık derler..

Yazarı: Ceyhun Yılmaz

Yürümek;
Yürümeyenleri arkanda bo$ sokaklar gibi bırakarak,
Havaları boydan boya yarıp, ikiye bir mavzer gözü gibi,
Karanlığın gözüne bakarak yürümek!..

Yürümek;
Dost omuzba$larını, omuzlarının yanında duyup,
Kelleni orta yere, yüreğini yumruklarının içine koyup yürümek!

Yürümek;
Yolunda pusuya yattıklarını,
Arkadan çelme attıklarını bilerek yürümek…

Yürümek; yürekten gülerekten yürümek.

Yazarı: Nazım Hiket Ran

Ben
senden önce ölmek isterim.
Gidenin arkasından gelen
gideni bulacak mı zannediyorsun?
Ben zannetmiyorum bunu.
İyisi mi,beni yaktırırsın,
odanda ocağın üstüne korsun
içinde bir kavanozun.
Kavanoz camdan olsun,
ÅŸeffaf, beyaz camdan olsun
ki içinde beni görebilesin
Fedakarlığımı anlıyorsun
vazgeçtim toprak olmaktan,
vazgeçtim çiçek olmaktan
senin yanında kalabilmek için.
Ve toz oluyorum
yaşıyorum yanında senin.
Sonra, sen de ölünce
kavanozuma gelirsin.
Ve orada beraber yaşarız
külümün içinde külün
ta ki bir savruk gelin
yahut vefasız bir torun
bizi ordan atana kadar…
Ama biz
o zamana kadar
o kadar
karışacağız
ki birbirimize,
atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz
yan yana düşecek.
Toprağa beraber dalacağız.
Ve bir gün yabani bir çiçek
bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse
sapında muhakkak
iki çiçek açacak :
biri sen
biri de ben.
Ben
daha ölümü düşünmüyorum.
Ben daha bir çocuk doğuracağım
Hayat taşıyor içimden.
Kaynıyor kanım.
Yaşayacağım, ama ,çok, pek çok,
ama sen de beraber.
Ama ölüm de korkutmuyor beni.
Yalnız pek sevimsiz buluyorum
bizim cenaze ÅŸeklini.
Ben ölünceye kadar da
Bu düzelir herhalde.
Hapisten çıkmak ihtimalin var mı bugünlerde?
İçimden bir şey :
belki diyor.

Yazarı: Nazım Hikmet Ran