Uçurtmalar

En sevdiği renk mor olan kadın,
En sevdiği kelime asi.
En sevdiği oyun incitmek beni,
Öncü çocukluktan kalma yara izi.

Zamanı yaralarla ölçen kadın,
Geçmişiyle kavgalı.
Tanrıya sığınan kız çocuğu geceleri,
İsyankar gündüzleri.

İpleri dolaşmış uçurtmalar misali,
Ne beraber uçabildik, boşverip şu dünyayı.
Ne gidebildik, kendi yolumuza,
Rüzgarda savruk, başına buyruk;
Senle ben..

Kırdığı kalpleri dizmiş ipe,
Gene de en büyük zararı kendine.
Ayak izlerini kuşlar yesin diye,
Ekmek kırıntıları bırakıp geride.

En sevdiği ses çocuk sesi,
Oysa anne olmayı istememiş yıllar var ki kendi.
Hiç-bir zaman kök salmamış ki,
Sırf bi’gün çekip gidebilmek için.

İpleri dolaşmış uçurtmalar misali,
Ne beraber uçabildik, boşverip şu dünyayı.
Ne gidebildik, kendi yolumuza,
Rüzgarda savruk, başına buyruk;
Senle ben..

Gene de bulup birbirimizi,
Aldatma pahasına sevdiklerimizi.
Ağlayarak seviştiğim kadın,
İpleri dolaşmış uçurtmalar misali.

İpleri dolaşmış uçurtmalar misali,
Ne beraber uçabildik, boşverip şu dünyayı.
Ne gidebildik, kendi yolumuza,
Rüzgarda savruk, başına buyruk;
Senle ben..

Bi’kaç gece göğsünde uyuduğum kadın,
Hep tek başıma; uyandığım..

Söz: Elif Şafak / Müzik: Teoman