Bunalıyorum her doğan ve batan günle birlikte,
Ya$amak bu mudur? diyorum kendi kendime..
Üretip duruyor üretken aklım,
Kendine has imalat tarzı ile intiharları..

Tam harakete geçecekken duraksıyorum sebeplice,
Halbuki o kadar istekliyken göçüp gitmeye..
Hemen ko$up bakıyorum masumca duran sebeplerime,
Tek korktuÄŸum sen ve babam anne..

Olmasaydınız katlanır mıydım bu döngüye?
O kadar acı çekerken sırf siz üzülmeyin diye,
Arkamdan ağıtlar yakıp, küfretmeyin diye;
Dünya denen kalpazanlar yurdunda yatılıyım..

Hiç bir$ey yapmadığımdan $ikayetçisiniz,
Okuyamıyor, çalı$amıyor ve çabucak pes ediyorum..
Bunların hepsinin farkındayım doğdum doğalı,
Ama sırf sizin için ya$arken;
“Bizim için bir$ey yapmadın!” diyemezsiniz..

Belki zaman zaman aklımın bunaltılarına kapılıyor,
Kırıp döküyor ve bağırıp çağırıyor olabilirim..
DediÄŸiniz gibi “dünya umrumda deÄŸil”,
Tek korktuğum ve önemsediğim sen ve babam anne..

Her$eye dayanmaya çalı$tım sırf sizin için,
Ãœzerime gelen yumruklardan, zorlu mermilere kadar..
Sizleri çok kırdım ve üzdüm biliyorum,
İ$te sırf bu yüzden sen ve babam için ya$ıyorum anne..
Özür dilerim…

Bu $iirin yazarı: Fatih BoyacıoÄŸlu‘dur