Korku dağlarının yürekçisi,
Ölüm denizlerinin kürekçisi.
Öyle suskun oturuyor $i$esinin ba$ında,
İçtiğinin hem hırsızı, hem bekçisi..

Onu kırmı$ olmalı ya$amında birisi,
Dinledikçe susması, dü$ündükçe susması.
Tek ba$ına iki ki$i olmu$ kendisiyle gölgesi,
Heykelini yontuyor yalnızlığın ustası..

Yazarı: Özdemir Asaf

Hani insanlar götü sıkı$tıkça, isyan ederler ya aslında ne yaptıklarını bilmeden. Ä°$te $imdilerde de ona takıyorum kafayı. Yolunda gitmeyen bir$eyler olduÄŸu anda, yine bizim insan-oÄŸlu, çareyi ba$kasına suç atmakta buluyor. Hadi bunu zaten biliyoruz, bir türlü kabullenemesekte. Ancak neden suçu Tanrı’ya atıyoruz?

Ä°$imiz yolunda gitmeyebilir, sevdiÄŸimiz bize varmıyor olabilir hatta istediÄŸimiz ölüm bize gelmiyor da olabilir. Dünya içinde deÄŸil miyiz? Bunları zaten bilmiyor muyuz ki, hala Tanrı’ya isyan ediyoruz? $imdi sorsam bu isyan edenlerin çoÄŸu, güya Tanrı’ya inanan insanlar. Peki neden sizi “Yaratana” isyan ediyorsunuz?

Ä°nsan ilk-evvela kendine isyan ediyor, sonra bakıyor ki i$ler istediÄŸi gibi gitmiyor. O zaman suçu daha büyük yerlere gönderiyor. Ulan insan-evladı, ne diye isyan ediyorsun ki! Gelmi$sin i$te dünyaya, öyle veya böyle göçüp gidiceksin. Her ne kadar mutsuz olsanda, biraz $ükür et. En azından nefes alıp-verebiliyorsun. Ne diye bu salakça isyan konusuna giriyorsun. Ä°stediÄŸin kadar küfür et ya da ne bileyim haddinden fazla nefret et. Ne olacak ki? Emin ol seni duyan ve gören biri var. Bunların hesabı sorulmayacak mı ki? Neyse ho$çakalın isyankar insanlar. “Kafanıza göre takıladurun!”

Kırılmak çok kolay oldu,
Alı$mak bir o kadar zor.
Ya$ım sır verir oldu.

Darılmak çok kolay oldu,
Barı$mak bir o kadar zor.
Vakit az gelir oldu,
Ölümden beter oldu.

Yazmamı$lar, kaderimi kimseyle.
Sarılmı$lar, niceleri sevgiyle.
Uçan ku$lar, dönmez geri güz diye.
Yazmamı$lar kaderimi..

Tanı$mak çok kolay oldu,
Sevi$mek niye böyle zor?
Yerim dar gelir oldu.
Ölümden beter oldu.

Yazmamı$lar kaderimi, kimseyle.
Sarılmı$lar niceleri, sevgiyle.
Uçan ku$lar, dönmez geri güz diye.
Yazmamı$lar kaderimi..

Özlem Tekin

Gecede bir uyku,
Uykunun içinde ben.
Uyuyorum,
Uykudayım,
Yanımda sen..

Uykunun içinde bir rüya,
Rüyamda bir gece,
Gecede ben.
Bir yere gidiyorum,
Delicesine.
Aklımda sen..

Ben seni seviyorum,
Gizlice.
El pençe duruyorum,
Yüzüne bakıyorum,
Söylemeden tek hece.

Seni yitiriyorum,
Çok karanlık bir anda.
Birden uyanıyorum,
Bakıyorum aydınlık;
Uyuyorsun yanımda,
Güzelce..

Yazarı: Özdemir Asaf

Ölmek istiyorum ben kağıt,
Her$eyi sana itiraf ediyorum..
Çoğu zaman da böyle oldu zaten,
Kararımı verdim, gitmek istiyorum..

Neden istemiyorum ya$amayı sence,
Ya$atan var mı sorsana..
Hep kanattılar ufacık kalbimi,
$imdi terk etmek istiyorum kendimi kağıt..

Gülüp eğlendi herkes benimle,
Hep sana yansıttım kederimi..
Duvarlarımdan sonra sen vardın yanımda,
Hiç kaybetmedim ki ben seni kağıt..

İtiraf ediyorum her$eyi sana kağıt,
Hiç sevemedim ki ben..
Ne seven çıktı kar$ıma,
Ne de içten sevdim ben..

Özendim insanları kağıt,
A$klarını, bakı$larını, dokunu$larını..
Kö$eye çekilip ağladım onlara bakarak,
Anlatamadım ben derdimi kağıt..

Bir tek sana anlatıyorum içimi,
Ya$ayamadım ben a$kı ve zevki..
$imdi hiç bulamadığım son $eyle, yani a$kla,
Kendimi öldürmek istiyorum ben kağıt..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

AÄŸlamak;
Unutmak kadar kolaydır inan.
Sevin aÄŸlayabiliyorsan,
Sevin ağlıyorsan.
Gül ağlayabiliyorum diye,
Gül ağlıyorum ağlıyorum diye.
Sana bir$ey yapamam,
Ağlayamıyorsan.

Yazarı: Özdemir Asaf

Ölüm;
Bazen evinize giren bir hırsız,
Bazen de çatı oluklarında biriken buzdur aslında..
En kötüsü de küçücük bir çocuğun gözü önünde i$lenendir,
İki mermiyle birlikte duvarları kana bulayan..

Ya$am;
Kimi zaman umuttur,
Kimi zamansa umutsuzluk..
En iyisi de son bulurken bu yolculuk,
Sela ile biten, gözya$larını biriktirendir aslında..

Hayat;
Üretildiğinden beri ba$lı ba$ına bir çeli$ki,
Ya da huzursuzluklardan ibaret ikili bir ili$ki..
En mükemmeli de ya$amak olsa gerek,
Nasıl yapılacağını bir türlü öğrenemesen bile..

Ölüme inanmıyorum demek için,
Ya$amayı sevmek gerekli..
Ya$amak nedir bilmeyen için;
Ölüme tapmak gerekli..

Ne ölümden yana $ansı var ruhların,
Ne ya$amdan, ne de hayattan..
Hiçbirini beceremeyen bir kaptan ki ne kaptan;
Rota nedir bilmez ama asla tam olarak yenilmez..

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu