Ben ölmeden önce,
Bir sürü dostum vardı.
Ben ölmeden önce,
Bir sürü dü$üm vardı.
Ben ölmeden önce,
Bir sürü a$kım oldu.
Ben ölmeden önce,
Bir sürü hatam oldu.

Her $eye raÄŸmen;
Pi$man deÄŸilim..

Ama yine de,
Bazen dü$ündüğümde..
Bir gün gelir de;
Ya$arım ben de yine..

Tüm a$klarım;
Yalan mıydı ey Tanrım!
Çok yalnızım,
Eriyorum yava$ yava$, yava$ yava$…

Fatih Erdemci

Babam kırdı beni ilk-önce babam,
Dosttan gördüm kahrın daniskasını.
Nankör çıktı iyilik ettiğim adam,
Sevdiğim kız da savdı sırasını..

Bendim hayal üstüne hayal kuran,
Gözüm kapalı olduğu zamanlar.
Benim ba$ımı ta$tan taşa vuran,
Sandığım gibi deÄŸilmi$ insanlar…

Garibim dünyada garip nafile,
Gelse boynuma dolansa da bahar.
Kendi ho$ kendi masum sesinizle,
Siz söyleyin garipliğimi ku$lar..

Yazarı: Cahit Sıtkı Tarancı

Karamsar nüfuslu bir ailenin son bireyidir,
Kalbimde ya$attığım ölümsüzlüğün yansıması.
O kadar yücelmi$tir ki, a$k katında karanlık,
Nüfusumuz yok olsa da izleri kalacaktır aynalarda.

Bazısının nefes alıp-veri$lerinde saklanacak,
Bazısının da yüzle$mekten korktuğu benliğinde.
Hepsinden de karanlık olanı,
Sessiz bir çocuğun kendi derinliklerinde ya$atması olacaktır.

Kelimelerin karanlığında ufak bir çocuk,
Var olan bütün yanlı$lıklara rağmen çabalayacaktır.
Ancak son aydınlık treni kapıya dayandığında,
Kimse binmeyecek ve tek ba$ına yol alacaktır.

Elbette karanlık kazanır, hayali satırların bulunduğu karamsar bir defterde.
Buna rağmen çabalamak, gereksiz kalacaktır.
Ölüm bir gün seninde kapını çalacak,
Ne kadar pozitif ya$asan da, “ho$ geldin karanlık” demek zorunda kalacaksın.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Bir kül-tabağı ve bir sigara,
Her gece gördüğüm aynı manzara.
Ben onlara bakıyorum, onlarsa bana,
İçmek bile gelmiyor içimden.

Bir gün ve içinde bulunan gel-gitler,
Her dakika gördüğüm aynı replikler.
Ben onları izliyorum, onlarsa beni,
Gün yüzü görmek bile gelmiyor içimden.

Bir gece ve bir yatak,
Gece yüzüme, yatak içime fısıldıyor.
Ben onları dinliyorum, onlarsa beni,
Uyumak bile gelmiyor içimden.

Bir hayat ve içindeki ben,
İkimiz arasındaki sonsuz dü$manlık.
Ne ben onu anlıyorum, ne de o beni,
Ya$ayasım bile gelmiyor içimden.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Bir ba$kasının yüzü için seni terk eden gözlerim,
O ba$kasını da terk eder.
Tek kabahatlisi gözlerim,
Görmemesi gereken $eyleri gördüğü için.

Bir ba$kasının sesi için bir öncekini terk eden kulaklarım,
Sonradan geleni de terk edercektir.
Tek sorumlusu ki$iliÄŸim,
Kendine bir türlü hakimiyet sağlayamadığı için.

Bunların hepsini benim gibi seven biri yapıyorsa,
Senin de bana yapman doğal olacaktır.
Herkesin bildiği üzere tek sorumlusu benim,
Senden öncekileri bir ba$kası yüzünden terk ettiğim için.

Aslında iyi bir yönü var hepinize aksettiğim,
Bunu bilmen beni rahatlatacaktır.
Yine de tek sorumlusu benim,
Her$eye rağmen dürüst olup açıkladığım için.

Yazarı: Fatih Boyacıoğlu

Belki de o son gece,
Konu$malıydım seninle.
$imdi dü$ününce,
Aptallık etmi$im.

Kalıp senin yanında,
Uzanıp koynuna.
Yarım kalan o $arabı,
İçmeliydim.

Belki de o son gece,
Sevi$meliydim seninle.
$imdi dü$ününce,
Kendimde deÄŸilmi$im.

Kalıp senin yanında,
Uzanıp koynuna.
Yarım kalan o $arabı,
İçmeliydim.

- Bak bir yıldız kayıyor…

KreÅŸ

Ä°$te yine ben, karambol adam. Ya$adıklarımdan ders almanın mutluluÄŸu var üstümde, her ne kadar mutluluk kelimesinin tam olarak anlamını bilmesemde. Ders aldıkça kendimden biraz daha nefret ediyorum. Elbette “Geçmi$te yaptığım hatalar” yüzünden. Yıllar öncesinde ilkten “senden bir bok olmaz” cümlesini kuran öğretmenim geliyor aklıma. Aslında hiç bir$ey öğretemediÄŸini fark ediyorum. Kafamda kurmak iyi bazı $eyleri, ne kadar paranoyakla$ırsam o kadar saÄŸlıklı dü$ünüyor ve uyguluyorum. Aklımda bir$eye eminsem, kar$ımdakini sorgulamaya gerek duymadan te$hisi koyuyorum. Bu güne kadar hiç yanılmadım desem yeridir bu konuda.

$imdi “neden?” ya$adıklarımdan ders aldığımı ve anlamını bilmediÄŸim “mutluluk” kelimesiyle, aynı karede “neden?” yer aldığımı merak ediyorsunuz. En doÄŸal hakkınızdır desem, böyle bir hakkı size verdiÄŸimi hatırlamıyorum. O yüzden fazla merak iyi deÄŸildir dedikten sonra, sizde ya$adıklarınızdan ders alıp, evelden yapmı$ olduÄŸunuz salakça haraketleri gözden geçirmenizi bekliyorum. Emin olun, çok faydası oluyor ve insanı rahatlatıyor.

Ben hatalarımı gözden geçirirken, lafa ilk olarak küfür ederek ba$lıyorum. “- be mına koduuuum!” $eklinde. Bu da rahatlatıcı bir tavır oluyor, psikolojiden uzak ya$ayan fakat psikolojik sorunları olan zihnimde. Neden mi? $imdi merak edebilirsiniz ve cevaplıyorum.

Hatalarımı ba$kalarında aramıyorum ve olduÄŸu gibi kabul ediyorum. Suç kar$ı tarafta veya ba$ka bir$eyde dahi olsa, direkman üstleniyorum. ÃœstlendiÄŸimi kabul ettiÄŸimden dolayı tek suçlu konumuna dü$tüğüm için, kendime küfür ederek suçluyu baskı altında hissettiriyorum. Yani beni, gerçek suçluyu. Zamanında o hatayı yaptılar veya yaptım. O hatanın içinde bende vardım. Bu yüzden kar$ıdakini de suçlasam, kendimi de suçlasam “tek suçlu” benim.

Son olarak “ho$çakal depresyonist” ve “kafanıza göre takılma vakti” demek istiyorum. Ardından “siktir olup gitmek” kaydı ile sizlere $imdilik veda ediyorum.