Akbabalar, Kelebekler

Yüreği ağzında bir çocuk,
Gibi alırken kalemi elime.
Beceriksiz, acemi ve olasıya,
Yapayalnızım her defasında.

Bu sonuncu olsun diyorum,
Ömrümün eksiksiz tek şiiri.
Yazılsın artık kırk yaşımın,
Ve bir aşkın bittiği bu gece.

Akbabalar bin yıl kelebekler,
Bir mevsim yaşarlarmış ki aşk.
Da kısa ömürlüdür, başlar,
Gibi biter yaşanmışsa eğer.

Yaşanan ne varsa hoşgörünün,
Bir parçasıdır artık ama ben.
Yine de yakabilirim bu gece,
Bütün anılarımı bir şiir için.

Sonra irkiliyorum, anılarım yoksa,
Dostlarım da terkedilmiştir yangın.
Sürüp dururken yurdumda ki o zaman,
Kıymeti harbiyesi nedir bu şiirin.

Sabaha karşı dilim paslı,
Beynim keçeleşmiştir ve yangın.
Yalnızlığıma sıçrarken üşüyor,
Bütün sözcükler. Umut yoktur.

Yüreğim diyorum, kekeme,
Alıngan, serseri yüreğim.
Sen nerden bilebilirsin,
Bir şiirin nasıl yazıldığını.

Yazarı: Ahmet Telli