Argo

Ağacı sevecektiniz,
Yoldunuz, dal bırakmadınız.
Yılına al bırakmadınız,
Yemişini yiyecektiniz.
Kadını sevecektiniz,
Aldınız, ver bırakmadınız.
Seviye yer bırakmadınız,
Ona ben değil, sen diyecektiniz.

Bulunurken zamanla,
Küçüldünüz zamanla.
Arıları kovdunuz dumanla,
Kovanda bal bırakmadınız.

Sobayı söndürdünüz,
Isıyı öldürdünüz.
Hava basıp üfürdünüz,
Mangalda kül bırakmadınız.

Parayla yamalı bohça’da,
Kapanık, dar bir açıda.
O canım ikili bahçede,
Bir renk, bir gül bırakmadınız.

Bir eliniz vardı, bir cebiniz,
Başınıza vurdu keliniz.
Alıp sattınız hepiniz,
Depoda mal bırakmadınız.

Yazarı: Özdemir Asaf